Bournonit
| Bournonit | |||
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | antymonowa siarkosól ołowiu i miedzi (PbCuSbS3) |
||
| Twardość w skali Mohsa | 2,5 - 3 | ||
| Przełam | muszlowy | ||
| Łupliwość | niewyraźna | ||
| Układ krystalograficzny | rombowy | ||
| Gęstość minerału | 5,7-5,9 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | stalowy do ołowianoszarego, lekki zielonkawy odcień | ||
| Rysa | stalowoszara | ||
| Połysk | metaliczny | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Bournonit – minerał z gromady siarkosoli, rzadki, rozpowszechniony tylko w niektórych regionach ziemi.
Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego mineraloga J. L. de Bournona (1751-1825), który jako pierwszy zidentyfikował ten minerał.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Właściwości [edytuj]
Tworzy kryształy tabliczkowe, krótkosłupowe, często występują zbliźniaczenia; jego wielokrotne zbliźniaczenia przypominają czasami „koła zębate”. Występuje w skupieniach zbitych i ziarnistych. Jest kruchy, nieprzezroczysty, często zawiera domieszki takie jak: srebro rodzime, cynk, żelazo, arsen, mangan, nikiel.
Występowanie [edytuj]
Stanowi składnik średniotemperaturowych utworów hydrotermalnych. Współwystępuje z tetraedrytem, tenantytem, cynkiem, sfalerytem, pirytem, antymonitem, chalkopirytem.
Miejsca występowania:
- Niemcy – Kopalnia Georg, Horhausen (Westerwald), Clausthal-Zellerfeld, Sankt Andreasberg/Oberharz, Neudorf/Unterharz,
- Wielka Brytania – Kornwalia,
- Francja – Puy de Dôme,
- Czechy – Příbram,
- Austria – Hüttenberg/Karyntia,
- Peru, Boliwia, USA – Utah, Włochy, Ukraina.
W Polsce – znany z Sudetów (kopalnia w Jabłowie k. Boguszowa-Gorców), znaleziony w Radzimowicach, Grudnie, okolicach Świeradowa-Zdroju i Złotego Stoku.
Zastosowanie [edytuj]
- ważna ruda ołowiu – 42,5% Pb, miedzi – 13% Cu i antymonu – 24,8% Sb,
- minerał poszukiwany przez kolekcjonerów.
Bibliografia [edytuj]
- Rainer Bode: Minerały, Multico, Warszawa 1997 str. 32, ISBN 83-7073-118-X.
