Brachypelma smithi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Brachypelma smithi
(Cambridge, 1897)
Brachypelma smithi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
Rząd pająki
Rodzina ptasznikowate
Rodzaj Brachypelma
Gatunek B. smithi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Brachypelma smithi – gatunek dużego pająka z rodziny ptaszników, zamieszkujący półpustynne tereny Meksyku oraz sawanny.

Na wolności występuje w Meksyku. Gatunek ten został sklasyfikowany w 1897 roku przez Cambridge'a. Inne nazwy to Eurypelma smithi i Euathlus smithi.

Ze względu na atrakcyjny dla hodowców wygląd został prawie całkowicie wytępiony w środowisku naturalnym. Z tego powodu został wciągnięty na listę gatunków prawnie chronionych. Gatunek objęty Konwencją Waszyngtońską (CITES).

Dorosły tarczkę grzbietową ma czarną z perłową obwódką, odwłok czarny z dłuższymi, perłowymi włoskami, na odnóżach znajdują się pomarańczowe plamki. Brak dymorfizmu płciowego. Młode nie mają ubarwienia osobników dorosłych. Pojawia się ono stopniowo, wraz ze wzrostem pająka. Małe pajączki są różowe z ciemną plamką na odwłoku. Kolory zaczynają pojawiać się po 5 wylince, na początku słabo widoczne, po kolejnych dwóch-trzech linieniach ptasznik jest miniaturką dorosłego osobnika.

Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej parze odnóży haczyki. Pełne rozmiary, 7-8 cm ciała, osiągają po około 6 latach. Dojrzałość płciową samice osiągają po około 4-5 latach, samce po 3-4 latach.

Rozmnażanie nie sprawia większych problemów, samice rzadko atakują swoich partnerów. Samica wytwarza w ciągu kilku tygodni (lub miesięcy – zależy to od warunków hodowli, jak i od samej samicy) kokon, który młode pajączki opuszczają po 7-8 tygodniach. W kokonie znajduje się przeciętnie od 200 do 600 jajeczek. Zdarza się także wielki kokon, w którym jest do 1000 jajeczek.

Ptasznik ten ma łagodne usposobienie, jedyną nerwową reakcją jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Jad nie stanowi zagrożenia dla człowieka.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Potrzebuje terrarium o wymiarach 30/20/30 cm (dł./wys./szer.). Podłożem do terrarium może być torf kwaśny lub substrat kokosowy. Można także urządzić terrarium wsypując do jego części warstwę grubszego żwiru. Przydatna jest połówka łupiny orzecha kokosowego lub korzeń jako kryjówka oraz miseczka na wodę. Niektóre ptaszniki same przebudują sobie terrarium, kopiąc norkę lub wykopując rośliny. Optymalna temperatura to około 25-26 °C w dzień z lekkimi spadkami - do 22-23 w nocy; wilgotność rzędu 60-65%.

Brachypelma smithi to pająk długowieczny, samice często dożywają 20 lat; samce żyją krócej, do 2 lat po ostatniej wylince.

Przypisy

  1. Brachypelma smithi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; B. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; M. Toran, Bezobratle potvurky, 2004; Rick C. West, www.birdspiders.com www.poecilotheria.com www.tarantulas.ru www.cyriocosmus.com

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Brachypelma smithi - Ptasznik czerwonokolanowy - Opis hodowli