Bracia plymuccy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bracia plymuccy (ang. Plymouth Brethren) – konserwatywny nurt protestantyzmu należący do ewangelicznego chrześcijaństwa, zapoczątkowany na Wyspach Brytyjskich, na kontynencie europejskim i w całym Imperium Brytyjskim pod koniec lat 20. XIX wieku.

Doktrynalne powody powstania ruchu braterskiego[edytuj | edytuj kod]

Zdaniem braci plymuckich pierwsi chrześcijanie byli zgromadzani przez Ducha Świętego jedynie "do imienia" Jezusa Chrystusa. Podkreślają oni, że pierwotnie były trzy rodzaje zgromadzeń: na modlitwę, na łamanie chleba i na głoszenie Słowa Bożego. Zwracając uwagę na opis Nowego Testamentu zauważali, że nie było odłamów i denominacji chrześcijańskich w tym wczesnym okresie. Dlatego, jak twierdzą bracia plymuccy, jedynie Chrystus miał być ich centrum, a imię Jezusa całkowicie wystarczające do motywów zgromadzeń (odpowiednik nabożeństwa w innych społecznościach chrześcijańskich). Jako kluczowy wiersz biblijny konstytuujący zgromadzenia bez służby kleru lub innych formalnych duszpasterzy używali Ew. Mateusza 18:20: "Gdzie są dwaj lub trzej zgromadzeni razem do imienia mego, tam Jestem pośrodku ich", interpretując ten fragment dosłownie i wierząc w osobistą obecność Chrystusa na takich zgromadzeniach (w odróżnieniu od innych grup w chrześcijaństwie, zakładających pośrednią obecność Chrystusa za pośrednictwem Ducha Świętego).

Zamknięta społeczność – powód kontrowersji[edytuj | edytuj kod]

Bracia plymuccy mają separatystyczne podejście do tego, co nazywają moralnym, doktrynalnym i sekciarskim złem (istotne wymienienie tych trzech elementów), powołują się przy tym na zalecenie zawarte w 2 Tymoteusza 2:19-22: "Niech odstąpi od nieprawości każdy, kto wzywa imienia Pańskiego". Ich zgromadzenia członków Ciała Chrystusowego odbywają się w prostocie i składają się z łamania chleba, modlitwy, rozważania Słowa Bożego i głoszenia Ewangelii. Siła domknięcia społeczności dzieli braci plymuckich na wiele oddzielnych grup, nie uznających się wzajemnie. Główny podział w ramach ruchu jest na liczniejszych braci otwartych (wśród których jest wiele odcieni zamknięcia i których przedstawicielem są w Polsce członkowie Kościoła Wolnych Chrześcijan) oraz znacznie mniej licznych braci zamkniętych (wśród których jest wiele odcieni zamknięcia i których przedstawicielami są w Polsce członkowie Stowarzyszenia Zborów Chrześcijan). Co do nazw bracia plymuccy preferują proste tytuły "chrześcijanie", "święci", "bracia" itp[1]. Każdy z tych tytułów odnosi się do wszystkich chrześcijan jako dzieci Bożych. Unikają nazw denominacyjnych, ponieważ uważają nazwy denominacyjne jako barierę w praktycznej jedności wszystkich chrześcijan. Przeciwni są jednak ruchowi ekumenicznemu - definiowanemu w tym wypadku jako bezpośrednie dążenie do jednoczenia się chrześcijan w ramach wyznań - uznając, że bardziej skuteczne jest osobiste posłuszeństwo Biblii, a wtedy skutkiem będzie praktyczna jedność z wszystkimi, którzy są "prawdziwymi chrześcijanami". Zazwyczaj rozpowszechniony jest wśród braci plymuckich pogląd, że każdy wierzący w Jezusa Chrystusa jest członkiem Ciała Chrystusa, i jako taki ma swoje miejsce przy Stole Pańskim, aby łamać chleb, jeśli jego życie jest wolne od rzeczy, które publicznie znieważają Boga. Także z tego powodu ich zamierzeniem jest nie przyjmować żadnych denominacyjnych nazw, które mogłyby wyłączać jakiegokolwiek członka Ciała Chrystusa.

Zasady przynależności – członkostwa[edytuj | edytuj kod]

Jak w każdym wyznaniu ewangelikalnym, również w przypadku braci plymuckich funkcjonuje hasło: "Bóg nie ma wnuków".[potrzebne źródło] Wynika ono z przekonania, że do chrześcijaństwa należą tylko i wyłącznie osoby narodzone na nowo, a do społeczności dopiero osoby ochrzczone w wieku dojrzałym do samodzielnych decyzji (najczęściej wymagany jest do decyzji o chrzcie wiek odpowiadający pełnoletniości), a po drugie to, co nazywane jest "dobrym świadectwem". Zasady te są bardziej rygorystyczne wśród braci zamkniętych niż wśród braci otwartych. Do członków społeczności nie zalicza się osób, które mają z innymi członkami społeczności związek tylko biologiczny. Podobnie nie zalicza się osób jedynie ochrzczonych. (Chrzest w ich przekonaniu jest wyrazem wiary w osobę i dzieło Jezusa Chrystusa, nie wiąże się automatycznie z członkostwem w zborze i w społeczności, co odróżnia zwłaszcza braci zamkniętych od innych społeczności w chrześcijaństwie ewangelicznym). Stosowana jest także dyscyplina zborowa, której skutkiem czasami jest wykluczenie ze społeczności osób, które trwają w świadomym grzechu i nie rokują nadziei na poprawę. Uważa się często, że osoby takie nigdy w rzeczywistości nie były rzeczywiście odrodzone, a ich formalna przynależność wynikała z innych pobudek, niż chęć uczestnictwa w służbie chrześcijańskiej zboru.

Porządek na zgromadzeniach[edytuj | edytuj kod]

Najradykalniejsi z braci plymuckich wyznają, że Duch Święty ma mieć wolność, aby usługiwać pomiędzy zgromadzonymi i prowadzić nauczanie i uwielbienie. Dlatego odrzucają wszelkie formy zła doktrynalnego lub moralnego. Powszechną praktyką jest, że kobiety nakrywają głowy podczas każdej modlitwy zgodnie z dosłowną interpretacją 1 Koryntian 11:10 i nie nauczają, ani też nie głoszą w zgromadzeniu na podstawie dosłownego rozumienia 1 Koryntian 14:34. Wierzący zazwyczaj zgromadzają się w niedzielę rano w skromnym miejscu spotkań (najczęściej jeden z pokoi w domu jednego z członków). Są zgromadzeni dookoła stołu, na którym jest chleb i wino. Nie mają wcześniej ustalonego programu tego zejścia i najczęściej jest to celowy zabieg. Nie wiadomo też, który z uczestników będzie rozdzielał chleb i wino. Może to zrobić każdy mężczyzna (brat) mający dobre świadectwo w zgromadzeniu, najczęściej nie ma w zborach braci plymuckich przedstawiciela formalnego kleru, starszego na urzędzie, czy kogoś w roli odpowiedzialnego (w niektórych zborach braci otwartych przedstawiciele formalni są). Kazanie (głoszenie Słowa) odbywa się niezależnie od łamania chleba i najczęściej po nim. Któryś z braci może je wygłosić (usłużyć Słowem) po Wieczerzy Pańskiej. Mimo mylących nazw obydwu nurtów bracia otwarci oraz bracia zamknięci, przyjmując do Stołu Pańskiego nie stosuje się zasady społeczności "otwartej" albo "zamkniętej", ale "uważnej". Przedstawiciele obu nurtów twierdzą, że przy tych decyzjach pamiętają o odpowiedzialności wobec Chrystusa, którego śmierć wspominają i kierują się Jego świętością. Określenia te wzięły się z subiektywnej oceny jednych przez drugich i stały się podstawą rozłamu na oba nurty. Bracia plymuccy wierzą, że posiadają i praktykują duchowe przewodnictwo Ducha Świętego. Wierząc, że Duch Boży rozdziela "każdemu poszczególnie jak chce" (1 Koryntian 12:11), każdy brat bez żadnego nakazu może podać hymn, który ma być śpiewany, zainicjować modlitwę, przeczytać fragment z Biblii oraz złożyć dziękczynienie za chleb i wino w czasie uczestnictwa w Wieczerzy.

Kwestia finansów[edytuj | edytuj kod]

W czasie spotkań ofiary pieniężne są przyjmowane tylko od tych, którzy wierzą w Chrystusa, a w większości przypadków tylko od tych spośród chrześcijan, którzy są w praktycznej społeczności ze zborem. Pieniędzy nie przyjmuje się od sympatyków, nie będących członkami społeczności. Dzieje się tak dlatego, że bracia plymuccy uważają, że ofiara pochwalna i ofiara z dóbr posiadanych przez chrześcijan są ze sobą związane (za Hebrajczyków 13:15-16). Najczęściej jedna zbiórka na rzecz zboru, dzieło Pańskie i na potrzebujących ma miejsce w czasie zgromadzenia (nabożeństwa) w niedzielę (pierwszy dzień tygodnia za 1 Koryntian 16:2).

Kwestia edukacji biblijnej[edytuj | edytuj kod]

Nauczanie dla dzieci jest zwykle zwane "szkółką niedzielną". "Klasy biblijne" są prowadzone dla różnych grup wiekowych. Dodatkowe spotkania mają miejsce niekiedy w ciągu tygodnia. Takie zgromadzenia zwykle poświęcone są modlitwie i studiowaniu Biblii. Każdy mężczyzna (brat) ma podobną swobodę aktywnego uczestnictwa i nauczania na tych spotkaniach. Spotkania dla młodzieży i specjalne spotkania dla kobiet odbywają się okresowo według potrzeb.

Elementarne zasady wiary[edytuj | edytuj kod]

Wierzą, że Biblia jest Słowem Bożym i dlatego jest jedyną miarą wiary i moralności. Z wielką ostrożnością strzegą prawdy odnoszącej się do godnej wszelkiej chwały Osoby Pana Jezusa Chrystusa wierząc, że On Jest Bogiem Synem, jedną z Osób Trójjedynego Boga. Według tego, w co wierzą, Jezus Jest Bogiem objawionym w ciele. Przykładają wielką wagę do krwi Chrystusa, którą przelał na krzyżu Golgoty, wierząc, że to jest podstawą dla wszystkich błogosławieństw. Wyczekują ponownego przyjścia Pana Jezusa. Najbardziej rozpowszechniony wśród nich pogląd jest taki, że wpierw Jezus Chrystus przyjdzie po nich i zabierze ich do Siebie. Nazywają to zdarzenie "pochwyceniem", podczas którego Jezus zabierze ze świata wszystkich prawdziwych wierzących przed Wielkim uciskiem. Później Jezus wróci osobiście po to, aby królować na świecie jako Król królów i Pan panów. W większości uznają również, że zgromadzenie wierzących w jakimś miejscu nie jest niezależne od zgromadzeń w innych miejscach na podstawie nauki Biblii, że "Jest jedno Ciało" (Efezjan 4:4). W związku z tym praktykują używanie "listów polecających" przy przyjmowaniu odwiedzających. (2 Koryntian 3:1, Dzieje 15:23).

Historia i opis ruchu według braci plymuckich[edytuj | edytuj kod]

„Na skutek działalności Ducha Bożego w ciągu ostatnich 150 lat powstały w różnych częściach świata grupy Chrześcijan, które zbierają się wyłącznie do Imienia Pana Jezusa Chrystusa jako swego jedynego Boskiego centrum (Mat. 18:20). Dążyli oni do tego, aby powrócić do nowotestamentowych ideałów i praktyk. Wierząc, że 'Kościół Boga Żywego' ukształtowany przez Ducha Świętego, składa się z wszystkich wierzących w Chrystusa, narodzonych na nowo i posiadających Jego Ducha, którzy tworzą 'jedno Ciało', zgromadzają się oni po prostu jako członki tego 'jednego Ciała' (Rzym. 12:5; 1 Korynt 12:12-13; Efez.4:4). Posiadany Duch Boży sprawuje prawowite kierownictwo i przewodzi zgromadzeniu, a Biblia, Boża natchniona Księga – jest jedynym autorytetem. Biblia objawia, że wszyscy prawdziwi Chrześcijanie są królewskim kapłaństwem i narodem świętym, a więc Duch Święty ma swobodę, aby użyć kogokolwiek jako Swoich ust, czy to w modlitwie, czy w uwielbieniu (1Piotra 2:5,9; 1Korynt 12:11). Ci wierzący uznają Chrystusa jako Głowę Kościoła, jako Tego, który swoje zgromadzenie obdarzył darami, takimi jak prorocy, ewangeliści, pasterze, nauczyciele i że każdemu dana została łaska według miary daru Chrystusowego (Efez 4:7-12). A zatem zbory te nie mają jakiejś jednej szczególnej osoby ku usługiwaniu, ani kogokolwiek powołanego przez ludzi ku temu, ale sprawowana jest usługa tymi darami, które Chrystus dał Kościołowi. Te grupy wierzących nie posiadają żadnej organizacji kościelnej, zwierzchności, urzędujących biskupów, ustanawianych starszych, ani kleru. Mimo to jednak nie ma niezależności. Współdziałają razem 'zachowując jedność Ducha w spójni pokoju' (Efez 4:3). Wierzą oni, że każdy zbór jest miejscowym przedstawicielem całego Kościoła i uznają jego działanie w Imieniu Pańskim i według Słowa Bożego jako autorytatywne na każdym miejscu (Mat. 18:18)”.

Na ziemiach polskich bracia plymuccy byli zrzeszeni zwłaszcza w powstałym w 1912 r. Zrzeszeniu Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan, w zorganizowanym w 1947 r. Związku Wolnych Chrześcijan, w istniejącym w latach 1947-1987 Zjednoczonym Kościele Ewangelicznym oraz w zarejestrowanym w 1981 r. Kościele Wolnych Chrześcijan w RP.

Słynni działacze religijni i naukowi ruchu[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]