Bractwo (cerkiew)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bractwo (Bractwo cerkiewne) – narodowo-religijna prawosławna organizacja społeczna ruskich mieszczan w Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim, a od 1569 w Rzeczypospolitej w XV-XVIII wieku.

Bractwa zostały utworzone na bazie cechów rzemieślniczych, w odpowiedzi na rozwój nietolerancji wyznaniowej wewnątrz cechów w miastach o zróżnicowanej strukturze wyznaniowej. Rzemieślnicy wyznania prawosławnego, pomimo formalnego równouprawnienia religijnego, byli zmuszani do obecności w nabożeństwach katolickich, oraz do płacenia składek duchowieństwu katolickiemu. Życie cechowe przebiegało według świąt kalendarza katolickiego, również rzemieślnicy wyznania katolickiego mieli pierwszeństwo w zabieraniu głosu, oraz głosowaniu.

Pierwsze bractwo cerkiewne powstało w Wilnie około roku 1450, w oparciu o cech kuśnierzy.

Bractwa objęty swoją działalnością kwestie wyznaniowe, kulturalno-oświatowe i społeczno-polityczne. Nie były organizacjami masowymi, liczyły maksymalnie kilkudziesięciu członków, lecz skupiały najaktywniejszą część społeczności prawosławnej.

Bractwa działały w każdym większym mieście, czasem kilka – przy każdej cerkwi. Odgrywały znaczną rolę w życiu społecznym, politycznym i kulturalnym miast[1]. Zazwyczaj prowadziły szkoły, zwane brackimi i drukarnie.

Bractwa posiadały własne domy, i były zarządzane według specjalnego statutu uchwalonego rzez bractwo. Na czele bractwa stał corocznie wybierany starosta, który przy pomocy kluczników zarządzał majątkiem bractwa. Starosta rozstrzygał spory pomiędzy członkami bractwa.

Przypisy

  1. Natalia Jakowenko, Historia Ukrainy do 1795 roku, Warszawa 2011, Wydawnictwo Naukowe PWN, ISBN 978-83-01-16763-9 s. 234 - 239.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]