Brad Davis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brad Davis
Imię i nazwisko Robert Creel Davis
Data
i miejsce urodzenia
6 listopada 1949
Stany Zjednoczone Tallahassee w stanie Floryda, USA
Data
i miejsce śmierci
8 września 1991
Stany Zjednoczone Los Angeles w stanie Kalifornia, USA
Współmałżonek Susan Bluestein (1976-1991)
Lata aktywności 1974-1991

Brad Davis, właśc. Robert Creel Davis (ur. 6 listopada 1949 w Tallahassee, zm. 8 września 1991 w Los Angeles) – amerykański aktor, znany głównie z roli Billy'ego Hayesa w filmie Alana Parkera Midnight Express (1978).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Syn Eugene'a Davisa, dentysty, którego karierę zaprzepaścił nałóg alkoholowy, oraz Anne Creel. Jego brat, Gene, również jest aktorem. Z rąk obydwu rodziców doświadczał przemocy, był też wykorzystywany seksualnie[1]. Jako dorosły mężczyzna był alkoholikiem, uzależnił się także od dożylnego stosowania narkotyków. Nałogi przezwyciężył dopiero w roku 1981.

W młodości był znany jako "Bobby"; dopiero w 1973 roku przybrał sceniczny pseudonim "Brad Davis"[2].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jako siedemnastolatek, po odniesieniu zwycięstwa w konkursie talentów muzycznych, pracował w Theatre Atlanta. Następnie przeniósł się do Nowego Jorku i uczęszczał do American Academy of Dramatic Arts, jednocześnie studiując aktorstwo w American Place Theater. Po gościnnym występie w operze mydlanej stacji NBC pt. How to Survive a Marriage, grywał w sztukach off-broadwayowskich. W roku 1976 został obsadzony jako obiekt uczuć Sally Field w telewizyjnym dramacie Sybil. Niespełna dekadę później, w 1985 roku, odegrał główną rolę w sztuce Larry'ego Kramera The Normal Heart, traktującej o nowojorskim kryzysie związanym z AIDS w latach 1981-1984. Największym sukcesem Davisa była główna rola w dramacie biograficznym Alana Parkera Midnight Express (1978), za którą uhonorowano go nagrodą Złotego Globu dla najlepszego aktora debiutującego w filmie fabularnym. Ponadto artysta pojawił się w projektach Rydwany ognia (Chariots of Fire, 1981) jako Jackson Scholz, Querelle (1982) jako tytułowy bohater, marynarz-gej, oraz Zimna stal (Cold Steel, 1987) u boku Sharon Stone w roli Johnny'ego Modine'a.

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Od 29 grudnia 1976 roku aż do momentu śmierci był mężem Susan Bluestein, dyrektor castingowej, która w przyszłości została laureatką nagrody Emmy. Para wychowywała córkę, Alexandrę.

W roku 1985 u aktora wykryto wirusa HIV. Pomimo oświadczenia, wedle którego zmarł on w 1991 roku w Los Angeles w wyniku powikłań związanych z wieloletnią chorobą, w rzeczywistości Davis przedawkował narkotyki. Media określiły Davisa mianem "pierwszego heteroseksualnego aktora zmarłego na AIDS", mimo, iż był on biseksualistą[3]. Orientację męża sprecyzowała we własnej książce jego żona[4].

Dorobek artystyczny[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1992: Gracz (Player, The) jako on sam
  • 1991: Dziecię ciemności, dziecię światłości (Child of Darkness, Child of Light) jako doktor Phinney
  • 1990: Zabić Hitlera (Plot to Kill Hitler, The) jako Hrabia Claus von Stauffenberg
  • 1989: Rozalka idzie na zakupy (Rosalie Goes Shopping) jako Ray "Liebling" Greenspace
  • 1989: The Rainbow Warrior Conspiracy jako Neil Travers
  • 1987: Zimna stal (Cold Steel) jako Johnny Modine
  • 1987: Serce (Heart) jako Eddie
  • 1987: Gdy nadchodzi czas (When the Time Comes) jako Dean
  • 1986: Strefa mroku (Twilight Zone, The) jako Arthur Lewis (gościnnie)
  • 1986: Il Cugino americano jako Julian Salina
  • 1982: Querelle jako Querelle
  • 1981: Rydwany ognia (Chariots of Fire) jako Jackson Scholz
  • 1980: Więzy przyjaźni (A Small Circle of Friends) jako Leonardo DaVinci Rizzo
  • 1980: Pogłoska o wojnie ( A Rumor of War) jako porucznik Philip "Phil" Caputo
  • 1978: Midnight Express jako Billy Hayes
  • 1978: What Really Happened to the Class of '65?
  • 1977: Korzenie (Roots) jako Ol' George Johnson (gościnnie)
  • 1976: Eat My Dust!
  • 1976: Sybil jako Richard J. Loomis
  • 1976: The Secret Life of John Chapman jako Andy Chapman

Role teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • Joseph Papp Public Theater/LuEsther Hall: The Normal Heart jako Ned Weeks
  • Cherry Lane Theatre: Entertaining Mr. Sloane jako Sloane
  • Marymount Manhattan Theatre: The Elusive Angel jako Carlton Pine
  • Lucille Lortel Theatre: Four Friends jako Mike
  • Stage 73: Naomi Court jako Harper
  • McAlpin Rooftop Theatre: Crystal and Fox jako Gabriel

Przypisy

  1. (1987) New York Times. Dostęp: 2009-05-28.
  2. Witchel, Alex (1997-04-16). "For the Widow Of Brad Davis, Time Cannot Heal All the Wounds." New York Times. Dostęp: 2009-05-28. (ang.)
  3. "Our eight favorite bisexuals ever", AfterElton.com, dostęp 2009-10-08 (ang.)
  4. Brad Davis. glbtq.com. Dostęp: 2009-05-28. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Brad Davis. T. 7: Kolekcja Alfred Hitchcock Przedstawia. Poznań: Oxford Educational Sp. z o.o., lipiec 2009, s. 6. ISBN 978-83-252-0468-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]