Bralin (wieś w województwie wielkopolskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bralin
Herb
Herb Bralina
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Pólku pod Bralinem
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Pólku pod Bralinem
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat kępiński
Gmina Bralin
Liczba ludności 2500
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 63-640
Tablice rejestracyjne PKE
SIMC 0194636
Położenie na mapie gminy Bralin
Mapa lokalizacyjna gminy Bralin
Bralin
Bralin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bralin
Bralin
Ziemia 51°17′08″N 17°54′08″E/51,285556 17,902222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa miejscowości

Bralinwieś w Polsce położona 7 km na zachód od Kępna, w województwie wielkopolskim, w powiecie kępińskim, w gminie Bralin. Po raz pierwszy wzmiankowana w roku 1136[potrzebne źródło]. Ośrodek usługowy, rzemieślniczy, zakład metalowy.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Jak wynika z dokumentacji źródłowej, wieś istniała już w XIII wieku (notowana jako Bralin w 1288, Brelino w 1310). Nazwa miejscowości oznacza "należąca do Brala", Bral zaś stanowi zdrobnienie Bratosława; nazwa jest archaiczna podobnie jak Berlin (z dawniejszego Bralina) lub Bralice z bulli gnieźnieńskiej 1136[1].

Szwajcarski kartograf i geograf Mateusz Merian w swoim dziele "Topographia" wydanym w roku 1650 podaje nazwę miejscowości: "Bralin"[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od początków swego istnienia miejscowość należała do Śląska. W latach ok. 1540–1875 posiadała prawa miejskie. W 1919 r. Bralin wraz z tzw. Krajem Rychtalskim został obsadzony przez wojsko polskie, a następnie, na mocy Traktatu Wersalskiego (10 stycznia 1920 r.) bez plebiscytu, wyłączony z niemieckiej Prowincji Śląskiej (powiatu sycowskiego) i włączony (w wyniku prac Międzysojuszniczej Komisji Granicznej – 19 stycznia 1920 r.) do województwa poznańskiego. W dokonanej nieco później (17 lipca 1920 r.) korekcie, część tego terenu (Dziadowa Kłoda i Ślizów) w zamian za tereny w okolicach Żarnowca na Pomorzu, powróciły do Niemiec. Do roku 1925 pozostawała w granicach diecezji wrocławskiej. W Bralinie znajduje się nieczynny przystanek kolejowy na trasie kolejowej WieluńOleśnica, na którym do 2002 roku zatrzymywały się pociągi osobowe.

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Starsza ludność Bralina (miejscowości, która w lutym 2011 roku liczyła niemal 2800 osób) a także najbliższych okolic posługuje się gwarą sycowską należącą do istniejących już dziś tylko szczątkowo polskich gwar dolnośląskich będących częścią polskiego dialektu śląskiego. Ślązacy – mieszkańcy dawnego "Kraju Rychtalskiego" zachowują poczucie odrębności w stosunku do ludności "polskiej" dawnego powiatu kępińskiego. Napływ ludności z sąsiedniego okręgu kępińskiego, a po drugiej wojnie światowej z kresów, a także odpływ rdzennych mieszkańców Bralina po zakończeniu działań wojennych, szczególnie do Wrocławia, spowodował dalszy zanik lokalnej gwary. Mimo to nadal można go usłyszeć w części tutejszych domów.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stanisław Rospond: Słownik etymologiczny miast i gmin PRL. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydaw., 1984, s. 37. ISBN 83-04-01090-9.
  2. "Topographia Bohemiae, Moraviae et Silesiae". Merian, Frankfurt am Main 1650, S. 171.