Brewiarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Osobisty brewiarz Marii I Stuart
Wikimedia Commons

Brewiarz (od łac. breviarium – skrót) – w chrześcijaństwie księga liturgiczna do odprawiania liturgii godzin, czyli codziennej modlitwy Kościoła. Jest ona obowiązkowa dla wszystkich duchownych katolickich (kapłani, siostry zakonne, diakoni), jakkolwiek często jest dobrowolnie praktykowana przez wiernych świeckich. Proces powstawania brewiarza sięga czasów św. Benedykta opata, jakkolwiek na szeroką skalę reforma brewiarza zapoczątkowana została w XVI wieku, szczególnie po soborze trydenckim (1545–1563).

Jest podzielony na poszczególne pory roku. Zawiera teksty modlitw, psalmy, hymny. Przeznaczony dla duchowieństwa i niektórych zakonów. Odmawiany przez kapłanów i zakonników w ustalonych porach dnia. Podzielona na poszczególne części: godzinę czytań (matutinum), jutrznię (laudes), modlitwę w ciągu dnia: pierwsza modlitwa "z dnia" czyli prymę, przedpołudniową (tertia), południową (sexta), popołudniową (nona), nieszpory (vesperae) i kompletę (completorium). Duchowieństwo diecezjalne oraz wszystkie zakony niemonastyczne (wyjątek stanowią mnisi paulini) posługują się brewiarzem rzymskim, czterotomowym, czterotygodniowym psałterzem. Zakony monastyczne oparte na Regule św. Benedykta, mają swój własny brewiarz, tzw. Monastyczną Liturgię Godzin z dwutygodniowym psałterzem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]