Brian Teacher

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Brian David Teacher (ur. 23 grudnia 1954 w San Diego, Kalifornia), tenisista amerykański, zwycięzca wielkoszlemowego Australian Open w grze pojedynczej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Teacher był zawodnikiem praworęcznym, dość wysokim (185 cm), o tendencji do gry ofensywnej - dobrze serwował i chętnie szukał rozwiązań wolejowych, dysponując przy siatce dużym zasięgiem ramion. Do słabszych stron jego tenisa należała ruchliwość na korcie, a ciągłość kariery zakłócały liczne kontuzje. Pierwsze sukcesy odnosił w kategoriach juniorskich i amatorskich, zdobył m.in. mistrzostwo kraju do lat 18 w 1972 oraz cztery tytuły All American w latach 1973-1976 (w czasie studiów ekonomicznych na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles). W 1974 wygrał również konkurencje tenisowe - grę pojedynczą i podwójną - w turnieju akademickim zachodniego wybrzeża USA Pacific-8, a w latach 1975-1976 wchodził w skład reprezentacji uczelnianej, która sięgała po akademickie mistrzostwo kraju.

W 1976 dołączył do grona tenisistów zawodowych. Pierwszy turniej w profesjonalnej karierze wygrał rok później w Jackson, w 1979 wygrał pierwszą imprezę zaliczaną do cyklu Grand Prix - w Newport. W grudniu 1980 i styczniu 1981 dość niespodziewanie sięgnął po swoje jedyne wielkoszlemowe zwycięstwo - w Australian Open pokonał m.in. rodaka Tima Mayotte, a od ćwierćfinału kolejno trzech reprezentantów gospodarzy - Paula McNamee, Petera McNamarę i wreszcie Kima Warwicka. Turniej australijski przeżywał w tym okresie pewien kryzys i był często omijany przez najlepszych graczy, niemniej jednak nie stracił swojego wielkoszlemowego charakteru. Z innych startów Teachera w Wielkim Szlemie odnotowania godne są jeszcze ćwierćfinały Australian Open 1982 (odpadł po pięciu setach z Hankiem Pfisterem) i Wimbledonu 1982 (pokonał m.in. Matsa Wilandera, odpadł z Mayotte). Na Wimbledonie 1983, gdzie ponownie wyeliminowany został przez Tima Mayotte (w III rundzie), pokonał Wojciecha Fibaka.

Wygrał łącznie osiem turniejów w grze pojedynczej. Sezon 1980 zakończył jako 12. rakieta na świecie, rok później został sklasyfikowany cztery miejsca niżej, a w rankingu kroczącym najwyższą pozycję zajmował w październiku 1981 - nr 7. Był również dobrym deblistą, wygrał łącznie siedemnaście turniejów w grze podwójnej. Był w półfinałach debla na Wimbledonie i US Open w 1977 oraz ćwierćfinale Wimbledonu w 1979 (za każdym razem z Bobem Carmichaelem), kilkakrotnie eliminował w konkurencji debla w Wielkim Szlemie Fibaka. Jego zarobki zawodowe, obejmujące grę pojedynczą i podwójną, wyniosły niespełna półtora miliona dolarów. Nie zagrał natomiast ani razu w reprezentacji USA w Pucharze Davisa.

Żonaty, ma dwie córki (Noel i Kelly). W 2001 jego nazwisko wpisano do Intercollegiate Hall of Fame, zrzeszającej wyróżniających się zawodników amerykańskich rozgrywek tenisowych na poziomie uczelnianym.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

  • Australian Open
    • gra pojedyncza - wygrana 1980

Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa turniejowe[edytuj | edytuj kod]

  • gra pojedyncza
    • 1977 Jackson
    • 1978 Tajpej
    • 1979 Newport
    • 1980 Australian Open
    • 1981 Columbus
    • 1983 Dortmund, Monachium, Columbus
  • gra podwójna
    • 1976 Columbus (z Williamem Brownem)
    • 1978 Manila (z Sherwoodem Stewartem)
    • 1980 Cincinnati, Canadian Open, Tajpej (wszystkie z Bruce Mansonem), Bangkok, Waszyngton (oba z Ferdi Tayganem), Los Angeles (z Butchem Waltsem)
    • 1981 Londyn (Queen's Club, z Patem Dupre), Columbus, La Quinta (oba z Bruce Mansonem), Frankfurt (z Butchem Waltsem)
    • 1982 San Francisco (z Fritzem Buehningiem), Stuttgart (z Markiem Edmondsonem)
    • 1983 Columbus (ze Scottem Davisem), Johannesburg (ze Steve Meisterem)

Finały turniejowe[edytuj | edytuj kod]

  • gra pojedyncza
    • 1976 Newport
    • 1977 Adelajda, Sydney
    • 1978 Tokio
    • 1980 Bangkok, Hongkong, Los Angeles, Sydney, Tajpej
    • 1981 San Francisco
    • 1982 Maui
    • 1983 Dallas
    • 1984 Bristol, Gstaad
    • 1985 Livingston
  • gra podwójna
    • 1978 Miami (z Bobem Carmichaelem)
    • 1979 Stuttgart, Waszyngton (oba z Bobem Carmichaelem)
    • 1980 Hongkong (z Bruce Mansonem), Rotterdam (z Billem Scanlonem)
    • 1982 Los Angeles (z Bruce Mansonem)
    • 1983 Richmond (z Fritzem Buehningiem)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]