Brigitte Nielsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Brigitte Nielsen
Brigitte Nielsen w 2010
Brigitte Nielsen w 2010
Imię i nazwisko Gitte Nielsen
Data
i miejsce urodzenia
15 lipca 1963
Dania Rødovre, Dania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Z Sylvestrem Stallone i parą prezydencką w 1985 roku

Brigitte Nielsen, właściwie Gitte Nielsen (ur. 15 lipca 1963 roku w Rødovre) – duńska aktorka, modelka, prezenterka i piosenkarka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przyszła na świat w Rødovre, na przedmieściach Kopenhagi jako jedyna córka inżyniera Svenda Nielsena (zm. 1999) i bibliotekarki Hanne Nielsen. Ma młodszego brata Jana (ur. 1965). Po ukończeniu szkoły średniej w wieku 16 lat pozostawiła rodzinę i wyjechała do Włoch, by rozpocząć karierę modelki dla renomowanej najbardziej prestiżowa na świecie agencji Elite Models. Pracowała tam między innymi z takimi projektantami mody jak Giorgiem Armanim, Gianni Versace i Gianfranco Ferré. Była ozdobą światowych wybiegów w Rzymie, Mediolanie, Nowym Jorku, Paryżu i Berlinie. Na jej zdjęcia trafił włoski producent filmowy Dino de Laurentiis, szukający partnerki dla Arnolda Schwarzeneggera do baśni kostiumowej Czerwona Sonja (Red Sonja, 1984), gdzie zadebiutowała jako tytułowa bohaterka kobieta-wojownik. Jednak krytycy nie byli zachwyceni jej talentem aktorskim, przyznając antynagrodę Złotej Maliny dla Najgorszej Gwiazdy i nominację dla Najgorszej Aktorki. W 1985 roku wyszła za mąż za Sylvestra Stallone'a, który zaangażował ją do roli Ludmiły Vobet Drago, żony sowieckiego boksera w swoim filmie Rocky IV (1985). Lecz i ta kinowa postać była nominowana do Złotej Maliny w dwóch kategoriach: Najgorsza Nowa Gwiazda i Najgorsza Aktorka Drugoplanowa. U boku swojego męża wystąpiła ponownie w roli prześladowanej przez okrutnego seryjnego mordercę modelki Ingrid w kryminalnym filmie akcji Kobra (Cobra, 1986) i po raz kolejny otrzymała nominację do Złotej Maliny jako Najgorsza Aktorka Roku. W 1987 roku odbył się głośny rozwód państwa Stallone. Znalazła się w obsadzie filmu Gliniarz z Beverly Hills II (Beverly Hills Cop II, 1987) jako Karla Fry, posągowa wspólniczka handlarza bronią. Nagrała kilka piosenek na płytę "Everybody Tells a Story", a jedna z nich "Body Next to Body" w duecie z austriackim piosenkarzem Falco stała się przebojem. Brała udział w drugorzędnych włoskich dramatachBye Bye Baby (1988, jeszcze jedna nominacja do Złotej Maliny) i Domino (1988). Pomimo to, była jednak absolutną gwiazdą kina światowego końca lat 80., która zgasła równie szybko jak się pojawiała. Powodzeniem wśród widzów cieszyły się zwłaszcza jej role kobiet heroicznych, wyrachowanych i żądnych władzy, jak choćby kultowa dziś Czerwona Sonja czy Czarna Wiedźma z serii włoskich baśni telewizyjnych Fantaghiro (Fantaghirò, 1992-1994).

Pojawiła się w teledysku do przeboju Michaela Jacksona "Liberian girl" (1997) oraz zespołu Korn do piosenki "Make me bad" (2002) jako lekarka.

Nagrała dwa single: "No More Turning Back" oraz w duecie z drag-queen RuPaul – "You're No Lady" (2002).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1983 roku poślubiła duńskiego kompozytora Kaspera Windinga (ur. 1956), któremu urodziła syna Juliana (ur. 1984), lecz w październiku 1984 roku małżeństwo rozpadło się. W 1985 roku była zaręczona z Arnoldem Schwarzeneggerem. W latach 1988-1990 spotykała się z amerykańskim graczem w footballMarkiem Gastineau (ur. 1956). Jej kolejnymi mężami byli: Sylvester Stallone (od 15 grudnia 1985 do 13 lipca 1987), kuzyn Orlando Blooma – Sebastian Copeland (od 29 września 1990 do maja 1992) i szwajcarski kierowca rajdowy Raoul Meyer Ortolani (ur. 1960; od 17 grudnia 1993 do kwietnia 2005), z którym ma dwóch synów: Douglasa Aarona (ur. 20 kwietnia 1993) i Raoula Ayrtona Jr. (ur. 21 maja 1995). W latach 2004-2005 jej narzeczonym był amerykański raper Public Enemy Flavor Flav (wł. William Jonathan Drayton Jr., ur. 1959). W marcu 2005 roku poznała włoskiego byłego modela i barmana Mattiego Dessì (ur. 1978), za którego po raz piąty w swoim życiu wyszła za mąż – 8 lipca 2006 na Malcie. Wcześniejszą ceremonię państwo młodzi odbyli na Dominikanie.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Słodowski, Andrzej Roman: Gwiazdy światowego kina. Leksykon. Warszawa: Editions Spotkania, 1992. ISBN 83-85195-83-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]