Bristol Scout

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bristol Scout
Bristol Scout zamocowany na skrzydle łodzi latającej Felixstowe Porte Baby
Bristol Scout zamocowany na skrzydle łodzi latającej Felixstowe Porte Baby
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent British and Colonial Aeroplane Co.
Typ samolot rozpoznawczy
Konstrukcja dwupłat, z podwoziem stałym, o konstrukcji drewnianej
Załoga 1 osoba
Historia
Data oblotu 1914
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik rotacyjny
Moc 61-81 kW
Wymiary
Rozpiętość 7,50 m
Długość 6,30 m
Wysokość 2,60 m
Powierzchnia nośna 18,4 m²
Masa
Własna 384 kg
Startowa 543 kg
Osiągi
Prędkość maks. 150 km/h
Pułap 4700 m
Długotrwałość lotu 2,5 h

Bristol Scout – brytyjski samolot rozpoznawczy z początkowego okresu I wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Scout został skonstruowany jako samolot wyścigowy. Jego konstruktorami byli Frank Barnwell i Harry Busteed. Prototyp (Scout A) został oblatany w lutym 1914 roku. Pierwsze seryjne samoloty oznaczone jako Scout B zostały przydzielone do stacjonujących we Francji dywizjonów 3 i 5 Royal Flying Corps.

Po próbach polowych rozpoczęto produkcję seryjną wersji C i D. Samolot Bristol Scout był używany jako szybki samolot rozpoznawczy, ale po pewnym czasie piloci zaczęli je uzbrajać tworząc w ten sposób pierwsze samoloty myśliwskie. Ponieważ Brytyjczycy nie mieli na początku wojny synchronizatora chroniącego śmigło przed przestrzeleniem, dlatego też karabin maszynowy montowany był na wsporniku nad płatem (co utrudniało usuwanie zacięć i zmianę magazynków), lub skośnie w kadłubie (utrudnione celowanie). Pomimo tych utrudnień piloci Scoutów odnosili na swoich samolotach takie sukcesy jak zestrzelenie 25 lipca 1915 roku przez Lanoe Hawkera trzech niemieckich samolotów w jednym locie (pilot otrzymał za ten wyczyn Victoria Cross).

Zbudowano jeden samolot w wersji Scout A, dwa Scout B, 161 Scout C i 210 Scout D.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Bristol Scout była samolotem dwupłatowym. Kadłub wykonany z podłużnic jesionowych, z kratownicą wykrzyżowaną drutem, do wysokości kabiny pilota kryty blachą aluminiową, dalej płótnem. Płaty prostokątne, kryte płótnem, połączone ze sobą słupkami i cięgnami.

Samolot był napędzany silnikiem rotacyjnym. Początkowo stosowano silniki Gnôme,Le Rhône lub Clerget o mocy 60 kW, później Clerget o mocy 81 kW.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Goworek: Samoloty myśliwskie pierwszej wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1981. ISBN 83-206-0224-6.