Broń myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bronie myśliwskie marki Winchester

Broń myśliwskabroń skonstruowana z zamierzeniem użycia jej do polowań na zwierzęta.

Ludzie nie wyposażeni przez naturę w broń w postaci szponów czy mocnych zębów, musieli nauczyć się wytwarzać narzędzia, a z czasem urządzenia pomocne w chwytaniu zwierząt. Pierwotnie była to prosta broń obuchowa (pałki) i miotana (kamienie o zaostrzonych krawędziach). Z czasem ludzie nauczyli się produkować broń drzewcową (włócznie, dzidy, oszczepy), białą (noże), miotającą (łuki, kusze). Po wynalezieniu prochu bronią najczęściej używaną w łowiectwie stały się sztucery oraz strzelby.

Myśliwska broń palna musi spełniać w Polsce następujące kryteria[1]:

  • przy maksymalnym załadowaniu można z niej oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów
  • magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać co najwyżej dwa naboje.
  • Energia pocisku w odległości 100 m od lufy musi wynosić nie mniej niż 1000 J.
  • Nie może to być broń krótka, tj. pistolety i rewolwery, choć naboje niektórych (zwłaszcza rewolwerów) z nich spełniają osiągi energetyczne.

Podział broni myśliwskiej[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na rodzaj naboju:

  • śrutowa
  • kulowa
  • kombinowana

Ze względu na funkcję użytkową i zastosowanie:

  • strzelby - z jedną lub najczęściej dwiema gładkimi lufami
    • pojedynka jednostrzałowa
    • dwulufka (dwururka)
    • jednolufka powtarzalna (repetier śrutowy)
    • jednolufka samopowtarzalna (półautomat śrutowy)
  • sztucery - z jedną lub rzadziej dwiema gwintowanymi lufami
  • broń kombinowaną - łącząca w jedną całość układ dwóch, trzech lub nawet czterech luf gładkich i gwintowanych

Ze względu na automatykę:

  • jednostrzałowa
  • powtarzalna
  • samopowtarzalna

Ze względu na ładowanie naboju

  • myśliwska broń łamana
    • jednolufowe strzelby i sztucery, mające zwykle wewnętrzny kurek oraz wyrzutnik strzelonych łusek
    • dubeltówki i nadlufki (boki), ekspresy (sztucery podwójne, dubeltowe) oraz kniejówki (broń kombinowana) są wyposażone w dwa lub nieraz jeden spust, wyciąg albo wyrzutnik oraz przyśpiesznik dla strzału kulą
    • trójlufki (drylingi), w skład których wchodzą zwykle dwie lufy gładkie i jedna gwintowana. Ich odmianą są ekspres-drylingi z dwiema lufami gwintowanymi i jedną o gładkim przewodzie
    • czwórlufki (firlingi) - broń kombinowana, składająca się z dwóch luf gładkich i dwóch luf gwintowanych
  • myśliwska broń niełamana
    • strzelby z przesuwnym czółenkiem i magazynkiem rurowym na 2 lub 4 naboje; wyrzucenie strzelonej łuski oraz wprowadzenie do komory nabojowej następnego ładunku odbywa się po przesunięciu ręką czółenka do tyłu i następnie do przodu
    • sztucery ładowane ręcznie za pomocą ruchomej dźwigni, spełniającej również rolę kabłąka ochraniającego język spustowy: przeładowanie sztucera następuje po ręcznym przemieszczeniu dźwigni w dół i do góry.
    • strzelby jednolufowe, repetowane suwliwym zamkiem (obecnie bardzo rzadko spotykane)
    • strzelby i sztucery samopowtarzalne, przeładowujące się po strzale automatycznie na skutek wykorzystania energii gazów prochowych do uruchomienia automatyki broni.

Przypisy

  1. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. z 2005 r. Nr 61, poz. 548)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons