Broń odtylcowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Broń odtylcowabroń palna ładowana od wlotu lufy (od tyłu broni) po otwarciu zamka. Rozpowszechniła się od drugiej połowy XIX wieku, zastępując różne wzory broni odprzodowej. Istotnym elementem broni odtylcowej jest zamek, zamykający wlot lufy po załadowaniu, a przed oddaniem strzału. Rozróżniamy broń odtylcową: jednostrzałową, powtarzalną, samopowtarzalną i samoczynną. Pierwszą strzelecką bronią odtylcową był karabin Dreyse wz. 41, a artyleryjską działo skonstruowane przez Cavallego w 1846. Nowoczesna broń palna (z wyjątkiem niektórych typów moździerzy i granatników) jest bronią odtylcową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak, Encyklopedia współczesnej broni palnej, Warszawa 1994, WiS, ISBN 83-86028-01-7.
Wikimedia Commons

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]