Broń wojskowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Broń wojskowa – broń wchodząca do etatowego wyposażenia pojedynczego żołnierza, pododdziałów oraz związków taktycznych i operacyjnych regularnych sił zbrojnych.

Przeznaczona jest do obezwładniania siły żywej, niszczenia sprzętu, umocnień, obiektów przeciwnika. Bronią tą dezorganizowano jego systemy dowodzenia i zaopatrywania oraz wspierano ogniowo działanie wojsk własnych. Tworzy określonym systemem uzbrojenia który jest podporządkowany koncepcjom jej użycia w starciach zbrojnych. Powinna mieć określone wymagania taktyczno–techniczne, utrzymana w stałej sprawności technicznej i gotowości bojowej. Współczesna broń wojskowa jest w zasadzie bronią palną i występująca w szczątkowej fazie broń biała w postaci bagnetów, noży, szabli.

Broń w zależności od przeznaczenia dzielimy ją na:

W zależności od stanu technicznego wyróżnia się broń:

  • kategorii pierwszej (nowa)
  • kategorii drugiej (używana w pełni sprawna)
  • kategorii trzeciej (przeznaczona do naprawy)
  • kategorii piątej (niezdatna do eksploatacji i wycofana z wyposażenia)

W znaczeniu ogólniejszym jako broń wojskową współczesną można traktować całościowo:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 40. ISBN 83-86028-01-7.