Bromba i inni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy zbioru opowiadań. Zobacz też: spektakl telewizyjny o takim samym tytule.

Bromba i inni to zbiór opowiadań dla dzieci, napisany przez Macieja Wojtyszkę, wydany przez Instytut Wydawniczy Nasza Księgarnia w roku 1975.

W roku 2003 książka ta została wybrana przez czytelników Gazety Wyborczej jako jedna z pięćdziesięciu tworzących Kanon Książek dla Dzieci i Młodzieży, będący inicjatywą Polskiej Izby Książki, Biblioteki Narodowej oraz kilkudziesięciu wydawców. Jeszcze w tym samym roku pojawiło się nowe, "kanonowe" wydanie, uzupełnione o część Po latach także, w której autor opisuje, jak jego bohaterowie radzili sobie przez ponad ćwierć wieku od pierwszego wydania.

Spis rozdziałów[edytuj | edytuj kod]

  • Pciuch
  • Fumy
  • Gżdacz
  • Bromba
  • Fikander
  • Kajetan Chrumps
  • Pierwsze wiadomości o Vicewersach dzikich
  • Bunt Psztymucla
  • Glisando
  • Gluś-filmowiec
  • Zwierzątko mojej Mamy
  • Skorowidz ważniejszych spraw

Postacie[edytuj | edytuj kod]

  • Pciuch – stworzonko zamieszkujące czas i zgodnie z tradycją pracujące na poczcie; bohaterem opowiadania jest Pciuch dwadzieścia cztery, młody listonosz do Spóźnionych Przesyłek
  • Fumy – wielonogie i wielorękie zwierzęta turystyczne, opanowane egoizmem, wygodnictwem i kultem konsumpcji
  • Gżdacze – zielone stworki o pomarańczowych skrzydłach, zamieszkujące wszechświat bardzo mały, jednak czasem spotykający się z naszym
  • Brombanieco większe od wiewiórki stworzonko o różowym futerku, dyplomowana specjalistka od mierzenia i ważenia
  • Fikander – długouchy poeta zakochany ze wzajemnością w Malwince pracującej jako zegarynka; początki jednak nie były łatwe
  • Kajetan Chrumpsdetektyw rozpracowujący groźnego przestępcę, kota Makawitego, który w finale przegrywa z Kajetanem pojedynek szachowy i przekonuje się do uczciwego życia (a w późniejszych książkach obaj tworzą detektywistyczny zespół)
  • Viceversy dzikie, inaczej: Zwierzęta Odbite, powstają, kiedy naprzeciwko siebie ustawi się dwa lustra
  • Psztymucle – należą do zwierzątek automatycznych i zamieszkują auta; bohater opowiadania, Psztymucel Nulek, buntuje się i wędruje w świat bez samochodu
  • Glisanda – mieszkają w muzyce; bohaterem opowiadania jest glisando Odiridi Uha portretowany przez malarza Temperę
  • Gluś – małe zwierzątko o wielkich marzeniach – chce zostać reżyserem; wreszcie dostaje kamerę i realizuje film, jednak po wywołaniu taśmy okazuje się, że operator nie zdjął kapturka chroniącego obiektyw
  • Zwierzątko mojej Mamy – istne ucieleśnienie galimatiasu, długonogie i kudłate, przy którym nigdy niczego nie można być pewnym

W późniejszych książkach pojawiły się kolejne postacie zamieszkujące Naszą Okolicę: Stary Wróbel, Mały Asiak, bibliotekarz Puciek, dzieci Malwinki i Fikandra – Filwinka i Meander, przybysze z daleka – Tarapat i jego synowie oraz ich prześladowca, niebezpieczny przestępca Kameleon Super, i in.

Inne utwory z udziałem Bromby i innych[edytuj | edytuj kod]

Książki
  • Trzynaste piórko Eufemii (komiks, 1977, 2007)
  • Tajemnica szyfru Marabuta (1978)
  • Bromba i inni (po latach także...) (wznowienie Bromby..., poszerzone o dodatkowy rozdział "po latach..." 2003)
  • Bromba i filozofia (2004)
  • Bromba i psychologia (2007)
  • Bromby i Fikandra wieczór autorski (2009)[1]
Filmy animowane

Narratorem w obydwu filmowych wersjach Tajemnicy szyfru Marabuta był Wieńczysław Gliński, który już wcześniej czytał Brombę i innych w telewizyjnych spektaklach dla dzieci.

Od 2007 roku jest organizowany Ogólnopolski Festiwal Twórczości Dziecięcej „BROMBOLANDIA” pod patronatem Macieja Wojtyszki. Co roku młodzież może się wykazać w trzech kategoriach: literaturze, plastyce, teatrze. Organizatorem Festiwalu jest Dom Kultury "Rakowiec" filia Ośrodka Kultury Ochoty w Warszawie[2].

Przypisy

  1. Maciej Wojtyszko: Bromby i Fikandra wieczór autorski. ilustracje Maciej Wojtyszko. Warszawa: Agencja Edytorska „Ezop”, 2009. ISBN 978-83-89133-43-4.
  2. Dom Kultury ''Rakowiec''

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]