Bronisław Czech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
To jest dobry artykuł
Bronisław Czech
Bronisław czech.jpg
Data urodzenia 25 lipca 1908
Miejsce urodzenia Zakopane, Austro-Węgry
Data śmierci 4 czerwca 1944
Miejsce śmierci Auschwitz-Birkenau, Generalne Gubernatorstwo
Wzrost 173 cm[1]
Przydomek Bronek[2]
Kluby SN PTT Zakopane (1925–1936)
AZS Kraków (1936–1939)
Debiut w reprezentacji 1927
Inne
Plebiscyt Przeglądu Sportowego
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
 1928
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
 1929
Odznaczenia
Krzyż Walecznych Krzyż Oświęcimski

Bronisław Czech (ur. 25 lipca 1908 w Zakopanem (niektóre źródła podają, że 16 sierpnia[1]), zm. 4 czerwca 1944 w obozie koncentracyjnym w Auschwitz-Birkenau) – najwszechstronniejszy polski narciarz okresu międzywojennego[2], trzykrotny olimpijczyk, taternik, ratownik górski, pilot i instruktor szybowcowy, lekkoatleta, tenisista stołowy, malarz na szkle, rzeźbiarz, poeta[2]. Jeździł także na motocyklu i pływał na kajakach. Grał na skrzypcach i akordeonie[3]. Były rekordzista świata w długości skoku narciarskiego[4]. Absolwent zakopiańskiej Państwowej Szkoły Przemysłu Drzewnego (studiował w latach 1924–1927) i Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie (1932–1934), gdzie zdał maturę co dało mu dyplom nauczyciela wf i tytuł instruktora narciarstwa[5].

Był 24-krotnym mistrzem Polski w konkurencjach narciarskich[5]. Wielokrotnie uczestniczył w narciarskich mistrzostwach świata i Europy. Był trzykrotnym rekordzistą Polski w długości skoku – do 63 m (w 1929)[3]. Był pierwszym polskim narciarzem o klasie międzynarodowej[2]. Potrafił zatańczyć na nartach walca, tj. ułożyć taki ciąg różnych ewolucji na nartach, że sprawiały one wrażenie, jakby rzeczywiście tańczył[3]. Wziął udział w ośmiu wyprawach ratunkowych TOPR[3]. Kilkakrotnie brał udział w sztafecie Zakopane – Morskie Oko – Zakopane, kiedy sztafeta jego klubu SN PTT zajmowała pierwsze miejsce. Od 1932 roku był trenerem narciarskim, prowadził szkołę narciarstwa zjazdowego na Kasprowym Wierchu.

Spis treści

[edytuj] Przebieg kariery sportowej

Bronisław był synem Józefa, znanego cyklisty, i Stanisławy z Namysłowskich. Uczył się w szkole ludowej i prywatnym gimnazjum[5]. Pierwszy jego start na nartach miał miejsce 18 stycznia 1925 r., na Lipkach, w biegu na 5 km, w zawodach zorganizowanych przez sekcję narciarską zakopiańskiego Sokoła. Czech zajął w nim 1. miejsce w kategorii juniorów[3].

[edytuj] Lata 1927-1930

W 1927 Czech został międzynarodowym mistrzem Austrii w kombinacji norweskiej[2]. 12 kilometrów pokonał w 50 minut i 50 sekund. W skokach osiągnął odległość 33,5 m, ustanawiając rekord skoczni w Raxie. W drugiej serii silny wiatr zniósł go cztery metry w lewo, poza nawias śnieżny, który kończył się około 27 m[2]. Polak upadł na lód i stoczył się ze stromego zbocza. Wystartował potem w mistrzostwach świata w Cortina d'Ampezzo. Zajął 6. miejsce w skokach i 12. w biegu na 18 km[5]. Zdobył tytuły mistrza Polski w kombinacji i w sztafecie 5 razy 10 km.

Pierwszą olimpiadą zimową Czecha były igrzyska w St. Moritz w Szwajcarii. W biegu do kombinacji klasycznej (nazywaną wtedy biegiem złożonym) zajął 5. miejsce, wyprzedzając m.in. mistrza świata w biegach i kombinacji Otakara Německego[6]. W konkursie skoków swoją próbę zakończył upadkiem na 56 metrze. W drugiej serii osiągnął 60,5 m i został sklasyfikowany na 23. miejscu. Ostatecznie zajął w kombinacji 10. miejsce z łączną punktacją 12,645 pkt.[6][1] W otwartym konkursie skoków oba skoki (56,5 m i 62,5 m) miał z upadkiem[5]. Zajął 37. lokatę. Potem, po raz pierwszy w karierze, zdobył złoty medal mistrzostw kraju w skokach narciarskich[7]. Był najlepszy także w MP w kombinacji i w sztafecie.

Podczas Narciarskich Mistrzostw Świata FIS rozegranych w Zakopanem w 1929 r. wygrał w biegu zjazdowym z Kasprowego Wierchu. Rozegrano go w dniu 2 lutego w dwu etapach. Pierwszy ciągnął się ze szczytu "Kasprowej Góry" na Halę Gąsienicową, drugi z Kopy Magury na Halę Olczyską. Do startu zgłosiło się 31 zawodników[6]. Pierwszy etap wygrał Czech z przewagą 18 sekund nad jego rywalem, Brackenem. W przerwie spotkał się z obserwującym zmagania ze specjalnej trybuny prezydentem Rzeczypospolitej Ignacym Mościckim[6]. Po krótkiej rozmowie prezydent pożegnał go, życząc mu zwycięstwa w drugim etapie. Bracken odrobił w nim 15 sekund, ale to Polak był zwycięzcą. Wziął potem jeszcze udział w zawodach kombinacji. W konkursie skoków osiągnął dwukrotnie odległość około 60 m[6]. W końcowej klasyfikacji kombinacji uplasował się na czwartym miejscu[8]. Zdobył kolejne tytuły mistrza Polski: w skokach, dwuboju, zjeździe, biegu na 18 km i w sztafecie. Startował także w narciarskich mistrzostwach Czechosłowacji w Szczyrbskim Jeziorze (4. miejsce w biegu na 18 km i 6. w skokach). Następnie brał udział w Mistrzostwach HDW w Westerowie, gdzie zajął pierwsze miejsce w skokach i biegu zjazdowym[9]. Potem startował w mistrzostwach Finlandii w Lahti (zawody rozgrywano w dniach 8-9 marca) i uplasował się na 9. lokacie w biegu na 15 km, i 7. w kombinacji norweskiej. W konkursie skoków był z kolei piąty. Był jeszcze drugi w konkursie skoków w Helsingforsie, otrzymując najwyższą notę za styl[9]. Na jego ręce złożył gratulacje poseł polski Franciszek Charwat.

Podczas zawodów FIS w Oslo w 1930 startował we wszystkich konkurencjach: kombinacji norweskiej, biegu na 17 km, skokach i biegu na 50 km. Był mistrzem Polski w sztafecie.

„

W skokach narciarskich był on wówczas jednym z najlepszych w całej środkowej Europie, a skoki naszego mistrza cechowały pewność i spokój, majestatyczność lotu, estetyka i płynność ruchów. Zjazd dla Bronka w wyścigowym tempie był czymś naturalnym, w tym samym stopniu, jak upadek czymś nienaturalnym i wyjątkowym. Na nartach potrafił on wykonywać niewiarygodne wprost sztuki, graniczące z akrobacją, jego skoki w terenie przez kamienie, strumienie, lub krzaki kosodrzewiny za każdym razem wzbudzały podziw wśród widzów.

 ”
— Aleksander Schiele, [9]

[edytuj] Lata 1931-1935

W roku 1931 Czech i Stanisław Marusarz wzięli udział w konkursie skoków narciarskich zorganizowanych we Włoszech w miejscowości Ponte di Legno, gdzie Czech zajął drugie, a Marusarz czwarte miejsce[4]. Już po zakończeniu konkursu organizatorzy zaproponowali bicie rekordu ich skoczni i zarazem rekordu świata. Zgłosiło się tylko dwóch zawodników: Czech i Marusarz. Ten pierwszy uzyskał 79,5 metra, a za swój skok z upadkiem na zeskoku otrzymał puchar z napisem Recordo mondiale – rekord świata.

„

Uważałem, że skoczyłem z upadkiem, jednak sędziowie uznali ten skok za ustany ze względu na to, że upadłem dopiero po przejechaniu pewnej ilości metrów. No i zostałem mistrzem (czyt. rekordzistą) świata – ale na bardzo krótko, bo wnet mię pobili Norwedzy.

 ”
— Bronisław Czech, [4]

Czech zdobył potem jeszcze złote medale MP w skokach i w sztafecie.

Skocznie w Lake Placid w 2006 roku

Polscy narciarze przygotowujący się do wzięcia udziału w olimpiadzie w Lake Placid startowali w Zakopanem, na Mistrzostwach Podhalańskiego Okręgu Narciarskiego oraz kilkakrotnie wyjeżdżali na międzynarodowe zawody do Czechosłowacji[10]. W biegu zjazdowym Czech przegrał wtedy ze Stanisławem Marusarzem. Wyjazd do Stanów Zjednoczonych odbywał się w nerwowej atmosferze, ponieważ Polski Związek Narciarski nie dysponował wystarczającymi funduszami i skład polskiej ekipy olimpijskiej był ustalany niemal w ostatnim momencie[10]. W rezultacie wyjechało tylko pięciu narciarzy: Czech, Stanisław i Andrzej Marusarzowie, Zdzisław Motyka i Stanisław Skupień. W Warszawie dołączyli do nich hokeiści, których koszty wyjazdu pokryła Polonia amerykańska. W Lake Placid Czech startujący w biegu na 18 km z numerem 27 zajął 7. miejsce w biegu do kombinacji[10]. Łączną klasyfikacją kombinacji klasycznej ogłoszono po konkursie skoków, który odbył się w warunkach dużej odwilży. Czech był w skokach 12. (skoki na 56 m i 60 m, z notą 200,7 pkt.), a w klasyfikacji dwuboju 7., z notą 392,0 pkt. W biegu zaś był 18.[10] z czasem 1:36.37,0. Po powrocie do Polski został mistrzem kraju w sztafecie 5 × 10 km. Zagrał także w filmie Adama Krzeptowskiego Biały ślad[11]. PZN obdarzył go tytułem "honorowego nauczyciela narciarstwa w stopniu trenera"[5].

W 1933 sezon zimowy otwarły zawody o puchar przechodni kapitana sportowego PZN – Stanisława Fächera, podczas których rozegrano bieg sztafetowy z udziałem sztafet SN PTT, SN "Sokoła", "Strzelca" i SN "Wisły". W tym biegu Czech uzyskał najlepszy czas indywidualny, a zwyciężyła sztafeta jego klubu[12]. Znalazł się w reprezentacji Polski na mistrzostwa świata FIS w Innsbrucku. 7 lutego odbył się bieg rozstawny 4 razy 10 km, rozegrany w niemal bezśnieżnych warunkach. Polska sztafeta zajęła siódme miejsce. W biegu do kombinacji Czech był 31., a po konkursie skoków awansował na 15. lokatę[12]. W otwartych zawodach skoków upadł w pierwszej serii. Po powrocie do kraju został mistrzem Polski w biegu i, po raz ostatni w karierze, w sztafecie.

Na kolejnych zawodach FIS w Sollefteå Czech i Marusarz toczyli wyrównany pojedynek z ponad 200 zawodnikami z państw skandynawskich. W kombinacji klasycznej Czech był ostatecznie 13. W skokach wypadł gorzej, gdyż był 37.[12] W biegu sztafetowym Polacy zajęli 5. miejsce. Po zakończeniu mistrzostw został mistrzem Czechosłowacji w biegu na 18 km i kombinacji klasycznej[3]. Potem zdobył czwarty tytuł najlepszego skoczka w Polsce, był także najlepszy w kombinacji. Był współautorem książki Narciarska zaprawa biegowa i skokowa. Wskazówki dla trenerów, komendantów patroli, instruktorów i uczniów[5], rekomendowanej przez ówczesnego prezesa PZN, Aleksandra Bobkowskiego.

W 1935 wziął udział w MŚ w Wysokich Tatrach. 17 marca skakał na skoczni "mamuciej" w Planicy[3].

[edytuj] Lata 1936-1939

W 1936 był trenerem polskich narciarzy przygotowujących się do udziału w igrzyskach w Garmisch-Partenkirchen. Dużą wagę przywiązywał do porządku podczas treningów. Był również sztandarowym polskiej ekipy, niosąc na ceremonii otwarcia biało-czerwoną flagę[12]. W biegu zjazdowym był najlepszy z Polaków i zajął 19. miejsce, po slalomie przesunął się w rankingu kombinacji alpejskiej na pozycję 20. Biegł też w sztafecie, która ukończyła rywalizację na 7. miejscu w składzie: Czech, Orlewicz, Karpiel i Górski. W biegu na 18 km był 33., w skokach do kombinacji był 8., a w kombinacji norweskiej 16.[12] z notą 375,0 pkt. W skokach był 33. (skoki na 62,5 m i 63,5 m, z notą 193,0 pkt.) Jeszcze w tym samym roku wziął udział w MŚ w narciarstwie alpejskim i zajął tam 15. lokatę. Został mistrzem Polski w slalomie i w kombinacji alpejskiej i wicemistrzem w skokach[7].

Na zawodach FIS w Chamonix w 1937 był 22. w kombinacji alpejskiej i 7. w kombinacji norweskiej[12]. 18 września został mianowany członkiem Komisji Wyszkoleniowej PZN, powierzono mu też opiekę nad kadrą narodową klasyków podczas przygotowań do mistrzostw świata FIS w Zakopanem w 1939 i igrzysk w 1940[5]. Zdobył tytuły mistrza Polski w kombinacji klasycznej, zjeździe, slalomie i kombinacji alpejskiej oraz wicemistrza w skokach[7].

W 1938 wystartował w MŚ w narciarstwie alpejskim w Engelbergu, gdzie w kombinacji alpejskiej był 18.[3].

Ostatnim startem Czecha były mistrzostwa świata FIS w Zakopanem w 1939, które były rozgrywane od 12 do 15 lutego. Na trasie FIS II z Kasprowego Wierchu był najlepszy z Polaków i zajął 20. miejsce, w slalomie na Kalatówkach był 17[12]. Pod koniec lat trzydziestych założył własną szkołę narciarską na Kasprowym Wierchu i w latach 1937–1939 zajmował się trenowaniem młodych zawodników. Razem ze Stefanem Radkiewiczem prowadził sklep sportowy w Zakopanem przy Krupówkach[5].

[edytuj] Narciarstwo wysokogórskie i szybownictwo

Uprawiał narciarstwo wysokogórskie w Tatrach Wysokich i Zachodnich[4], dokonując przy okazji treningów w terenie zjazdów, m.in. z Zawratowej Turni ścianą północno-zachodnią w stronę Hali Gąsienicowej żlebem z Niebieskiej Przełęczy. Stał się w prekursorem popularnego dzisiaj w Alpach i Tatrach narciarstwa ekstremalnego – ski-extreme[4]. Zrobił także zjazd z Koziego Wierchu do Doliny Pięciu Stawów Polskich, zjazd z Żółtej Turni na Dubrawiska i zjazd Żlebem pod Palcem do Doliny Suchej Kasprowej z Romanem Serafinem w 1936[3]. Zjechał też na nartach z Niebieskiej Przełęczy i dokonał wielu zjazdów terenowych w Tatrach Polskich i Słowackich. Trasy w górach, pokonywał przy użyciu kijków, naśladując bieg narciarski, czasami biegiem[4]. Trenował przez cały rok. Jednym z jego ulubionych treningów w okresie studiów w Warszawie były marszobiegi w Lasku Bielańskim, połączone ze skokami z wysokich skarp nad brzegiem Wisły, które według niego wpływały na wzmacnianie mięśni nóg[4]. W 1929 wraz z Wiesławem Stanisławskim pokonał północną ścianę Żabiego Konia. Dokonał także pierwszego zimowego wejścia północną ścianą Kozich Czub (1931) oraz pierwszego wejścia południową ścianą Niebieskiej Turni (1929).

Inną pasją Czecha było szybownictwo, z którym po raz pierwszy zetknął się w 1932 roku w Winnej Górze koło Biegonic pod Nowym Sączem, gdzie odbywał się obóz szybowcowy. Po tym obozie uzyskał kategorie "A" i "B" pilota szybowcowego. W 1936 po odbyciu określonej ilości lotów na obozie szybowcowym w Ustianowej uzyskał tytuł instruktora szybowcowego (kategoria "C")[3]. Dzięki niemu w tym samym roku w Zakopanem powstało Koło Szybowcowe. W październiku 1937, na stokach Gubałówki, brał udział w pierwszych lotach szybowcowych w Zakopanem (wzięły w nich udział trzy szybowce treningowe)[3]. Tuż przed wybuchem wojny wziął jeszcze udział w kursach szybowcowych w Ustianowej i Polichnie.

[edytuj] Działalność podczas II wojny światowej i śmierć

Information icon.svg Osobny artykuł: Pierwszy masowy transport do Auschwitz.

Po wybuchu II wojny światowej włączył się w działalność konspiracyjną. Był kurierem na Węgrzech. 14 maja 1940, kiedy był w swoim domu i malował, przyszło po niego Gestapo. Został aresztowany i 14 czerwca znalazł się w pierwszym transporcie więźniów do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu[5]. W obozie otrzymał numer obozowy 349 i przydział do bloku IV. Uczestniczył w tamtejszym ruchu oporu organizowanym przez rotmistrza Witolda Pileckiego. Nie przyjął propozycji trenowania młodych niemieckich narciarzy[13]. Zmarł z wycieńczenia 5 czerwca 1944. Informację o śmierci Czecha została przekazana jego siostrze, Stanisławie Czech-Walczakowej, przez rzeźbiarza Xawerego Dunikowskiego.

„

Z przykrością donoszę, że brat Pani, Bronisław Czech, nie żyje. Znałem go bardzo dobrze. Wielce mi go żal, bo to był młody, bardzo miły człowiek. Razem przebywaliśmy w szpitalu. Umarł nagle przy mnie na udar serca bez boleści. Stało się to 5 czerwca. Wzruszający był moment jego zgonu. Siedzieliśmy w oknie, piękny słoneczny dzień, przed naszym barakiem na placu obozowym Cyganie grali różne wesołe utwory muzyczne. Dowiedziawszy się od nas o nagłym zgonie pana Bronisława przerwali granie. Za chwilę zagrali marsz żałobny Chopina...

 ”
— Xawery Dunikowski, [3]

Symboliczny grób Czecha znajduje się na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem[3].

[edytuj] Po śmierci

Ulica Bronisława Czecha w Mielcu

Od 1946 rokrocznie rozgrywany jest Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny, organizowany ku czci tej dwójki narciarzy, którzy zginęli w czasie wojny[13]. Projekt organizowania takich zawodów zgłosił na posiedzeniu zarządu SN PTT Zakopane Ignacy Bujak i spotkał się z powszechną aprobatą. Przez pierwsze sześć lat zawody odbywały się w marcu, w Zakopanem, w formie czwórmeczu: skoki, biegi, slalom i bieg zjazdowy, co stanowiło nawiązanie do narciarskiej wszechstronności patrona. Pierwszymi zwycięzcami Memoriału byli Anna Bujak, Stefan Dziedzic, Józef Daniel Krzeptowski i Jan Kula. W 1952 zmieniono formę Memoriału rozdzielając dotychczasowy czwórbój na kombinację norweską (biegi i skoki) i kombinację alpejską (slalom i bieg zjazdowy)[13]. W 1953 Memoriał po raz pierwszy odbył się w obsadzie międzynarodowej, obok Polaków startowali zawodnicy z Czechosłowacji, NRD i Węgier. Popularność Memoriału wzrastała z roku na rok przyciągając setki zawodników i tysiące kibiców[13]. Na przestrzeni lat w Memoriale wzięli udział także m.in.: alpejczycy Martin Strolz i Egon Zimmermann, skoczek niemiecki Henry Glaß, Fin Arto Tiainen, Josef Rieder, Walter Schuster, James Couttet[13]. Memoriał znajdował się na liście największych imprez narciarskich w kalendarzu FIS[13]. Kryzys w kraju pod koniec lat 70., stan wojenny oraz brak środków finansowych zepchnęły tę imprezę na dalszy plan[14]. Nadal znajdował się on w kalendarzu FIS, ale organizowano go z dużo mniejszym rozmachem. Jego miejsce zajęły w Zakopanem zawody Pucharu Świata w skokach. Obecnie czynione są próby przywrócenia tej imprezie dawnego znaczenia[14].

Popiersie Bronisława Czecha na terenie AWF Kraków przy Alei Jana Pawła II

Imię Bronisława Czecha od 1978 nosi Akademia Wychowania Fizycznego w Krakowie[15], a w przeszłości (od 1951) także nieistniejące już schronisko na Starej Polanie w Karkonoszach[16]. W 1967 Rada Państwa odznaczyła pośmiertnie Czecha Krzyżem Walecznych[5]. Jest on także patronem Szkoły Podstawowej nr 86 w Warszawie przy ul. Korynckiej, SP nr 15 w Jeleniej Górze przy ul. Kamiennogórskiej, SP nr 2 w Zakopanem przy ul. Skibówki oraz SP w Nowem Bystrem. Jego imię noszą także ulice w Warszawie i w Zakopanem, a także w Łodzi (osiedle Stoki), Radlinie, Częstochowie, Krakowie, Gdańsku, Słupsku, Radomiu, Katowicach, Jaworznie, Jeleniej Górze, Bielsku-Białej, Świdniku, Puławach, Nowym Sączu, Bydgoszczy[13] i Mielcu[17]. W Szkole Podstawowej nr 2 w Zakopanem odbywa się tzw. Mały Memoriał im. Bronisława Czecha[18]. W 1983 w jego rodzinnym domu w Zakopanem otwarto Izbę Pamięci Bronisława Czecha, gdzie zgromadzono pamiątki po nim. Była ona oddziałem Muzeum Tatrzańskiego. Została ona jednak zamknięta w latach 90.[13] W 1996 dr Halina Zdebska opublikowała książkę Bohater sportowy. Studium indywidualnego przypadku Bronisława Czecha 1908-1944. 6 września 1985 w Stoczni Szczecińskiej spłynął na wodę statek m/s "Bronisław Czech"[18][19]. Pośmiertnie odznaczony został w 1987 Krzyżem Oświęcimskim[5].

25 lipca 2008 zakopiańską Średnią Krokiew nazwano jego imieniem. Odsłonięto także pamiątkową tablicę oraz zorganizowano Mały Memoriał Bronisława Czecha. W konkursie na igielicie skakało około 50 młodych skoczków z Polski, Słowacji, Kazachstanu, Ukrainy i Rosji. Pierwsze miejsce w kategorii juniorów A zajął Dawid Kubacki z TS Wisła Zakopane, a w kategorii juniorów B Andrzej Zapotoczny ze Startu Zakopane[20].

[edytuj] Osiągnięcia

[edytuj] Igrzyska olimpijskie Olympic rings.svg

1928 Szwajcaria Sankt Moritz – 10. miejsce (w kombinacji norweskiej), 37. miejsce (w skokach)
1932 Stany Zjednoczone Lake Placid – 18. miejsce (w biegu na 18 km), 12. miejsce (w skokach), 7. miejsce (w kombinacji norweskiej)
1936 III Rzesza Garmisch-Partenkirchen – 7. miejsce (w sztafecie 4x10 km), 33. miejsce (w skokach), 33. miejsce (w biegu na 18 km), 16. miejsce (w kombinacji norweskiej), 20. miejsce (w kombinacji alpejskiej)

[edytuj] Starty B. Czecha w kombinacji na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Dyscyplina/konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
10. 18 lutego 1928 Szwajcaria Sankt Moritz kombinacja norweska
skoki
+ bieg na 18 km		 12,645 pkt. 5,188 pkt. Johan Grøttumsbråten
7. 11 lutego 1932 Stany Zjednoczone Lake Placid kombinacja norweska
skoki
+ bieg na 18 km		 392,0 pkt. 54,0 pkt. Johan Grøttumsbråten
16. 10 lutego 1936 III Rzesza Garmisch-Partenkirchen kombinacja norweska
skoki
+ bieg na 18 km		 375,0 pkt. 55,3 pkt. Oddbjørn Hagen

[edytuj] Starty B. Czecha w skokach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
37. 18 lutego 1928 Szwajcaria Sankt Moritz Olympiaschanze indywid. 56,5 m 62,5 m 6,333 pkt 12,875 pkt Alf Andersen
12. 12 lutego 1932 Stany Zjednoczone Lake Placid Olimpijska indywid. 56,0 m 60,0 m 200,7 pkt 27,4 pkt Birger Ruud
33. 16 lutego 1936 III Rzesza Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze indywid. 62,5 m 63,5 m 193,0 pkt 39,0 pkt Birger Ruud

[edytuj] Starty B. Czecha w biegach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Dyscyplina Czas Strata Zwycięzca
18. 10 lutego 1932 Stany Zjednoczone Lake Placid bieg na 18 km 1:36:37,0 13:30,0 Sven Utterström
33. 12 lutego 1936 III Rzesza Garmisch-Partenkirchen bieg na 18 km 1:25:55,0 11:17,0 Erik August Larsson
7. 10 lutego 1936 III Rzesza Garmisch-Partenkirchen sztafeta 4 x 10 km 2:58,50,0 16,27 Finlandia

[edytuj] Starty B. Czecha w kombinacji alpejskiej na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Dyscyplina/konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
20. 9 lutego 1936 III Rzesza Garmisch-Partenkirchen kombinacja alpejska 79,41 pkt. 19,84 pkt. Franz Pfnür

[edytuj] Mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym

1927 Zjednoczone Królestwo Włoch Cortina d'Ampezzo – 6. miejsce (w skokach), 12. miejsce (w biegu na 18 km)
1929 Polska Zakopane – 4. miejsce (w kombinacji norweskiej)
1930 Norwegia Oslo – ?
1933 Austria Innsbruck – 7. miejsce (w sztafecie), 15. miejsce (w kombinacji norweskiej)
1934 Szwecja Sollefteå – 37. miejsce (w skokach), 13. miejsce (w kombinacji norweskiej), 5. miejsce (w biegu sztafetowym)
1935 Czechosłowacja Wysokie Tatry – ?
1937 Francja Chamonix – 22. miejsce (w kombinacji alpejskiej), 7. miejsce (w kombinacji norweskiej)

[edytuj] Mistrzostwa świata w narciarstwie alpejskim

1936 Austria Innsbruck – 15. miejsce
1938 Szwajcaria Engelberg – 18. miejsce (w kombinacji alpejskiej)
1939 Polska Zakopane – 20. miejsce (w zjeździe), 17. miejsce (w slalomie)

[edytuj] Sukcesy krajowe

  • mistrz Polski w biegu na 18 km: 1929, 1933
  • mistrz Polski w skokach narciarskich: 1928, 1929, 1931, 1934
  • wicemistrz Polski w skokach narciarskich: 1936, 1937
  • mistrz Polski w kombinacji norweskiej: 1927, 1928, 1929, 1934, 1937
  • mistrz Polski w zjeździe: 1929, 1937
  • mistrz Polski w slalomie: 1936, 1937
  • mistrz Polski w kombinacji alpejskiej: 1936, 1937
  • mistrz Polski w sztafecie 5x10 km: 1927, 1928, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933.

[edytuj] Inne

  • mistrz Austrii w kombinacji norweskiej: 1927
  • mistrz Czechosłowacji w biegu na 18 km i w kombinacji klasycznej: 1934.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 sports-reference.com: Bronisław Czech (ang.). [dostęp 2011-08-10].
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Szatkowski 2008, s. 1
  3. ↑ 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 skijumping.pl: Bronisław Czech – w 100-lecie urodzin... (pol.). [dostęp 2011-08-10].
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Szatkowski 2008, s. 4
  5. ↑ 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 5,11 CZECH BRONISŁAW (1908-1944). pkol.pl. [dostęp 2011-08-10].
  6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Szatkowski 2008, s. 2
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 Wyniki Mistrzostw Polski – 1920-2002. skijumping.pl. [dostęp 2011-08-11].
  8. ↑ FIS-ski.com: FIS World Ski Championships medals (ang.). [dostęp 2011-08-10].
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 Szatkowski 2008, s. 3
  10. ↑ 10,0 10,1 10,2 10,3 Szatkowski 2008, s. 5
  11. ↑ Bronisław Czech w bazie filmweb.pl
  12. ↑ 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 12,5 12,6 Szatkowski 2008, s. 6
  13. ↑ 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 13,7 Szatkowski 2008, s. 7
  14. ↑ 14,0 14,1 zakopane.eu: Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny (pol.). [dostęp 2011-08-11].
  15. ↑ awf.krakow.pl: Akademia Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie (pol.). [dostęp 2011-08-11].
  16. ↑ wroclaw.hydral.com.pl: Schronisko Bronka Czecha (dawne) (pol.). [dostęp 2011-08-12].
  17. ↑ Czecha, Mielec, Polska. Google Maps. [dostęp 2011-08-12].
  18. ↑ 18,0 18,1 z-ne.pl: Bronisław Czech – As polskiego narciarstwa. 100 lat SN PTT 1907 Zakopane (pol.). [dostęp 2011-08-11].
  19. ↑ polsteam.com.pl: Bronisław Czech (pol.). [dostęp 2011-08-11].
  20. ↑ skokinarciarskie.pl: Średnia Krokiew im. Bronisława Czecha (pol.). [dostęp 2011-08-11].

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Commons in image icon.svg
  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Bronisław Czech
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bronis%C5%82aw_Czech&oldid=29612166”
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach