Bronisław Kaminski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy dowódcy RONA , zbrodniarza wojennego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Bronisław Kaminski
Bronisław Kaminski w marcu 1944
Bronisław Kaminski w marcu 1944
SS-Brigadeführer SS-Brigadeführer
Data i miejsce urodzenia 16 czerwca 1899
Witebsk
Data i miejsce śmierci 4 października 1944
Łódź
Przebieg służby
Lata służby 1942-1944
Formacja Waffen-SS, RONA
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Żelazny I Klasy Medal dla Narodów Wschodnich I Klasy, Złoty z Mieczami Czarna Odznaka za Rany
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bronisław Kaminski, ros. Бронислав Владиславович Каминский (ur. 16 czerwca 1899 w Witebsku, zm. 4 października 1944 w Łodzi) – dowódca brygady (Waffen-SS Brigadeführer) Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (RONA), zbrodniarz wojenny zwany "katem Ochoty". Starsze publikacje podawały błędnie imię Mieczysław[1][2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Kaminskiego był rosyjskim Polakiem, a matka – Niemką, sam uważał się za Rosjanina[2]. W rosyjskiej wojnie domowej walczył po stronie Armii Czerwonej. Potem studiował na Politechnice w Leningradzie. Został inżynierem chemikiem[2]. W roku 1935 został wyrzucony z WKP(b), a w 1937 aresztowany za krytykowanie stalinowskiej polityki kolektywizacji rolnictwa oraz "współpracę z wywiadem niemieckim i polskim". Wypuszczony z więzienia w r. 1941 osiedlił się w Briańsku, gdzie otrzymał posadę inżyniera w miejscowej gorzelni.

Po zajęciu Briańska przez Wehrmacht, przyjaciel Kamińskiego Konstantin Woskobojnik został mianowany starostą kolaboracyjnego samorządu miasta Łokoć w obwodzie briańskim, a Kamiński jego zastępcą[2]. We współpracy z Heinzem Guderianem obaj kolaboranci zorganizowali milicję w liczbie 10 000 uzbrojonych ludzi mający za zadanie zwalczanie partyzantki radzieckiej. Po śmierci Woskobojnika Kamiński przejął urząd burmistrza i dowódcy formacji proniemieckiej, która w 1942 r. przybrała nazwę Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (RONA) (ros. Русская Освободительная Народная Армия), a jej stan liczebny osiągnął kilkanaście tysięcy. W tym czasie był on rządcą tzw. Republiki Łokockiej, terytorium zamieszkanego przez pół miliona ludzi.

Pod koniec 1943, po wycofaniu się Niemców na Białoruś, wcielono do RONA policjantów białoruskich, radzieckich jeńców wojennych i zwolnionych z więzień przestępców. Formację włączono do Waffen-SS i przetworzono w Brygadę Szturmową SS "Kaminski", a ostatecznie w 1 Rosyjską Dywizję Grenadierów SS. Sam Kamiński otrzymał rangę SS-Brigadeführera i order Krzyża Żelaznego 1. klasy. W 1944 r. brał udział m.in. w tłumieniu powstania warszawskiego w rejonie Ochoty, gdzie RONA popełniła liczne zbrodnie wojenne (mordy, gwałty, rabunki), lecz w walce w mieście spisała się bardzo słabo. Według szacunków, żołnierze brygady popełnili prawie 700 mordów, co stanowi jednak ok. 1% ogółu zbrodni hitlerowskich podczas powstania warszawskiego[2]. Kaminski uważał się przy tym za bezpośrednio podległego przywódcy SS Heinrichowi Himmlerowi i nie chciał się stosować do rozkazów generała SS Ericha von dem Bacha-Zelewskiego, dowódcy oddziałów niemieckich w Warszawie.

Wkrótce po odwołaniu z Warszawy, Kaminski został skazany przez Niemców na śmierć za niesubordynację. Jak podaje Norman Davies w swej historii powstania, wezwano go do Łodzi i upozorowano wypadek samochodowy, a według innej wersji - zasadzkę partyzantów na samochód[2]. Natomiast historyk powstania na Ochocie Józef Kazimierz Wroniszewski twierdzi, że postawiono go na rozkaz von dem Bacha "za unikanie walki, skrajną niesubordynację, grabież prywatnego skarbca i inne przestępstwa przed sądem polowym i bezzwłocznie po wyroku – przed plutonem egzekucyjnym. Jego śmierć była utrzymywana przed brygadą w tajemnicy". Później, przed Trybunałem Norymberskim, von dem Bach przytaczał egzekucję Kamińskiego jako swą osobistą zasługę i gest protestu wobec Himmlera, a w jednej ze swoich wypowiedzi scharakteryzował Kamińskiego w następujących słowach:

"Był awanturnikiem politycznym, wygłaszał do swych ludzi mowy propagandowe o wielkiej, faszystowskiej Rosji, której chciał być przywódcą-führerem. Kobiety i alkohol były treścią jego życia. Dowództwo wojskowe pozostawiał swym dowódcom pułków. Pojęcie własności było mu obce, żadnego narodu nie nienawidził tak, jak Polaków, których wspominał jedynie obelżywymi słowami. Nie chciał się przyłączyć do Własowa; przeciwnie, pragnął kiedyś przez swoje stosunki z Himmlerem wysadzić Własowa z siodła..."'[3]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Imię Mieczysław podaje np. Norman Davies w książce Aufstand der Verlorenen - Der Kampf um Warschau 1994 (oryg. "Rising'44") - wyd. Droemer, Monachium 2003, s. 400, opis zdjęcia.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Janusz Marszalec: Z krzyżem świętego Jerzego, "Polityka" nr 31/2001, ss.66-68
  3. Cytat: Jerzy Kirchmayer "Powstanie Warszawskie" , Książka i Wiedza, Warszawa, 1964, str. 244

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. A. Zaleski: Komandiry nacijonalych formirowanii SS - biografii wojennych diejatieliej (Командиры национальных формирований СС - Биографии военных деятелей), 2007
  • Norman Davies, Powstanie 44, Kraków 2004
  • Niclas Sennerteg, Warszawas bödel – ett tyskt öde, Lund 2003, ISBN 91-89442-95-4
  • Józef Kazimierz Wroniszewski, IV Obwód Armii Krajowej Ochota, Okręg Warszawa, Warszawa 1997


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]