Bronisława Dłuska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisława Dłuska
Władysław Skłodowski oraz, od lewej, Maria, Bronisława, Helena, 1890
Władysław Skłodowski oraz, od lewej, Maria, Bronisława, Helena, 1890
Data urodzenia 1865
Data śmierci 15 kwietnia 1939
Zawód lekarz
Narodowość  Polska
Małżeństwo Kazimierz Dłuski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Rodzinny grobowiec Skłodowskich na warszawskich Powązkach

Bronisława Dłuska (ur. 1865, zm. 15 kwietnia 1939) – polska lekarka, starsza siostra Marii Skłodowskiej-Curie, pierwsza dyrektor Instytutu Radowego, żona Kazimierza Dłuskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w nauczycielskiej rodzinie Skłodowskich herbu Dołęga, zaliczanej do drobnej szlachty. Dziadek Józef Skłodowski był szanowanym lubelskim pedagogiem. Ojciec Władysław Skłodowski był nauczycielem matematyki i fizyki oraz dyrektorem kolejno dwóch warszawskich gimnazjów męskich, prowadził również w domu stancję dla chłopców. Matka zaś, Bronisława z Boguskich, była przełożoną warszawskiej pensji dla dziewcząt z dobrych domów. Chorowała na gruźlicę i zmarła w 1878. Ojciec był ateistą, matka zaś głęboko wierzącą katoliczką[1].

Po wstępnej edukacji w Polsce Bronisława wyjechała do Paryża studiować medycynę, zaś jej siostra Maria została w kraju i starała się wspomagać finansowo siostrę dorabiając korepetycjami. Około 1890 Bronisława wyszła za mąż za emigranta politycznego Kazimierza Dłuskiego i zaprosiła Marię do siebie. Dłuski ukończył w Paryżu kierunki nauk politycznych i medycynę[2]. Paryskie mieszkanie Dłuskich było otwarte dla emigrantów politycznych z Polski, ich gośćmi był m.in. późniejsi Prezydenci RP: Stanisław Wojciechowski i Ignacy Mościcki[3]. W 1892 urodziła im się córka Helena, później znana taterniczka.

Po powrocie do kraju w 1902 Dłuscy stworzyli w Zakopanem sanatorium dla ludzi z chorobami płuc m.in. gruźlicą (od 1928 Sanatorium Wojskowe w Zakopanem, obecnie Wojskowy Dom Wypoczynkowy w Kościelisku). Dłuski był jednym z założycieli TOPR-u i Muzeum Tatrzańskiego im. Tytusa Chałubińskiego. W 1919 został oddelegowany przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego do składu Komitetu Narodowego Polskiego – członkiem delegacji polskiej na konferencję pokojową w Wersalu.

Dłuscy w drugiej połowie lat 20. XX wieku otworzyli w podwarszawskim Aninie przy obecnej ul. Michała Kajki prewentorium przeciwgruźlicze. Nabyli także majątek na przedłużeniu obecnej Al. Wilanowskiej, który w 1922 przekazali robotniczemu Wydziałowi Wychowania Dziecka i Opieki nad Nim działającemu przy PPS. W 1930 zamknięto prewentorium w Aninie i Bronisława zaangażowała się na prośbę siostry Marii w budowę Instytutu Radowego, gdzie zamieszkała, aby nadzorować budowę[4]. Bronisława została pierwszym dyrektorem Instytutu Radowego przy ul. Wawelskiej w Warszawie.

Została pochowana w rodzinnym grobowcu Skłodowskich na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera nr 164, rząd III)[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ewa Curie: Maria Curie. s. 5–30.
  2. Irena Koberdowa: Socjalno-Rewolucyjna Partia Proletariat. Warszawa: Książka i Wiedza, 1981.
  3. Ève Curie: Maria Curie. Warszawa: PWN, 1997. ISBN 8301123028.
  4. Maria Chodorek, Wołoszka Jadwiga. O siostrach Skłodowskich w Aninie. „Wiadomości Sąsiedzkie”. Nr 14. s. 6. ISSN 2082-3266. 
  5. Warszawa śladami Marii Skłodowskiej-Curie. Oficjalny portal turystyczny m.st. Warszawy. [dostęp 2012-01-29].
  6. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410
  7. M.P. z 1930 r. Nr 60, poz. 89

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]