Brucyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brucyt
Brucite-225066.jpg
Marmur serpentynowo - brucytowy
Marmur serpentynowo - brucytowy
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny wodorotlenku magnezu
(Mg(OH)2)
Twardość w skali Mohsa 2,5 – 3
Łupliwość wyśmienita
Układ krystalograficzny trygonalny
Gęstość minerału 2,39 – 2,40 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, pastelowa zielona, niebieska, szara, miodowa, bezbarwna
Rysa biała
Połysk szklisty, jedwabisty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Brucyt – rzadki minerał z gromady wodorotlenków Mg(OH)2[1].

Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego mineraloga Archibalda Bruce’a (1777–1818).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, płytkowym, łuskowym lub włosowym, niekiedy w formie romboedrów. Zwykle występuje w formie skupień zbitych. Blaszkowo – łuseczkowe agregaty przypominają wyglądem talk, włókniste są podobne do azbestu – (nemalit). Jest giętki, mało sprężysty, przezroczysty[1].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W skałach metamorficznych powstałych w warunkach przeobrażeń kontaktowych. Spotykany jest w serpentynitach; łupkach - chlorytowych i talkowych, w dolomitach, marmurach. Tworzy się też w niskotemperaturowych utworach hydrotermalnych[1].

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Surowiec do produkcji materiałów ogniotrwałych,
  • Poszukiwany kamień kolekcjonerski,
  • surowiec do otrzymywania magnezu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 120, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]