Bruno Soares

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bruno Soares
Bruno Soares
Bruno Soares 2013
Państwo  Brazylia
Miejsce zamieszkania Belo Horizonte
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1982
Belo Horizonte
Wzrost 180 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Trener Daniel Melo
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 221 (22 marca 2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 4 (12 sierpnia 2013)
Australian Open QF (2012)
Roland Garros SF (2008, 2013)
Wimbledon QF (2009, 2014)
US Open F (2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bruno Fraga Soares (ur. 27 lutego 1982 w Belo Horizonte) – brazylijski tenisista specjalizujący się w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę tenisową rozpoczął w roku 2001. W grze pojedynczej nie odnosił większych sukcesów. Najwyżej w rankingu singlowym Soares był na 221. miejscu w marcu 2004 roku. W rozgrywkach deblowych ma w dorobku 18 wygranych turniejów z cyklu ATP World Tour. Ponadto był uczestnikiem 18 innych finałów, w tym finału US Open z 2013 roku. Najwyżej w klasyfikacji deblistów był na 6. pozycji na początku czerwca 2013 roku.

W grze mieszanej Soares odniósł dwa triumfy – oba na kortach US Open. Pierwsze zwycięstwo zanotował we wrześniu 2012 roku, wygrywając w parze z Jekatieriną Makarową. W finałowym pojedynku pokonali 6:7(8), 6:1, 12–10 Květę Peschke i Marcina Matkowskiego po obronieniu dwóch piłek meczowych[1]. W 2013 roku osiągnął też finał Wimbledonu, w którym razem z Lisą Raymond przegrali 7:5, 2:6, 6:8 z parą Kristina MladenovicDaniel Nestor. W 2014 roku razem z Sania Mirza wygrali rozgrywki w Nowym Jorku, pokonując w meczu mistrzowskim 6:1, 2:6, 11–9 Abigail Spears i Santiago Gonzáleza.

Od roku 2005 Soares reprezentuje Brazylię w Pucharze Davisa. Do końca 2012 roku rozegrał dla zespołu dziewięć pojedynków. W singlu zagrał dwa wygrane mecze, natomiast w deblu siedem spotkań, z których w sześciu zwyciężył.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (2)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2012 Stany Zjednoczone US Open Twarda Rosja Jekatierina Makarowa Czechy Květa Peschke
Polska Marcin Matkowski
6:7(8), 6:1, 12-10
2. 2014 Stany Zjednoczone US Open Twarda Indie Sania Mirza Stany Zjednoczone Abigail Spears
Meksyk Santiago González
6:1, 2:6, 11–9

Finalista (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2013 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Lisa Raymond Francja Kristina Mladenovic
Kanada Daniel Nestor
7:5, 2:6, 6:8

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (18)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Zimbabwe Kevin Ullyett Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Wielka Brytania Jamie Murray
6:2, 7:6(5)
2. 2009 Szwecja Sztokholm (1) Twarda (hala) Zimbabwe Kevin Ullyett Szwecja Simon Aspelin
Australia Paul Hanley
6:4, 7:6(4)
3. 2010 Francja Nicea Ceglana Brazylia Marcelo Melo Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 6:3, 10-5
4. 2011 Chile Santiago Ceglana Brazylia Marcelo Melo Polska Łukasz Kubot
Austria Oliver Marach
6:3, 7:6(3)
5. 2011 Brazylia Costa do Sauípe Ceglana Brazylia Marcelo Melo Hiszpania Pablo Andújar
Hiszpania Daniel Gimeno-Traver
7:6(4), 6:3
6. 2012 Brazylia São Paulo (1) Ceglana (hala) Stany Zjednoczone Eric Butorac Słowacja Michal Mertiňák
Brazylia André Sá
3:6, 6:4, 10-8
7. 2012 Malezja Kuala Lumpur Twarda (hala) Austria Alexander Peya Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Ross Hutchins
5:7, 7:5, 10-7
8. 2012 Japonia Tokio Twarda Austria Alexander Peya Indie Leander Paes
Czechy Radek Štěpánek
6:3, 7:6(5)
9. 2012 Szwecja Sztokholm (2) Twarda (hala) Brazylia Marcelo Melo Szwecja Robert Lindstedt
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(4), 7:5, 10-6
10. 2012 Hiszpania Walencja Twarda Austria Alexander Peya Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
6:3, 6:2
11. 2013 Nowa Zelandia Auckland Twarda Wielka Brytania Colin Fleming Szwecja Johan Brunström
Dania Frederik Nielsen
7:6(1), 7:6(2)
12. 2013 Brazylia São Paulo (2) Ceglana (hala) Austria Alexander Peya Czechy František Čermák
Słowacja Michal Mertiňák
6:7(5), 6:2, 10-7
13. 2013 Hiszpania Barcelona Ceglana Austria Alexander Peya Szwecja Robert Lindstedt
Kanada Daniel Nestor
5:7, 7:6(7), 10-4
14. 2013 Wielka Brytania Eastbourne Trawiasta Austria Alexander Peya Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Jonathan Marray
3:6, 6:3, 10-8
15. 2013 Kanada Montreal Twarda Austria Alexander Peya Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Andy Murray
6:4, 7:6(4)
16. 2013 Hiszpania Walencja Twarda (hala) Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(3), 6:7(1), 13-11
17. 2014 Wielka Brytania Londyn (Queen's) Trawiasta Austria Alexander Peya Wielka Brytania Jamie Murray
Australia John Peers
4:6, 7:6(4), 10-4
18. 2014 Kanada Toronto Twarda Austria Alexander Peya Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:4, 6:3

Finalista (18)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Francja Marc Gicquel
Szwecja Robert Lindstedt
6:7(6), 3:6
2. 2009 Stany Zjednoczone New Haven Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
4:6, 6:7(3)
3. 2010 Nowa Zelandia Auckland Twarda Brazylia Marcelo Melo Nowa Zelandia Marcus Daniell
Rumunia Horia Tecău
5:7, 4:6
4. 2010 Francja Metz Twarda (hala) Brazylia Marcelo Melo Jamajka Dustin Brown
Holandia Rogier Wassen
3:6, 3:6
5. 2011 Meksyk Acapulco Ceglana Brazylia Marcelo Melo Rumunia Victor Hănescu
Rumunia Horia Tecău
1:6, 3:6
6. 2011 Monako Monte Carlo Ceglana Argentyna Juan Ignacio Chela Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 2:6
7. 2011 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Brazylia Marcelo Melo Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 3:6
8. 2012 Szwecja Båstad Ceglana Austria Alexander Peya Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
3:6, 6:7(5)
9. 2013 Hiszpania Madryt Ceglana Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 3:6
10. 2013 Wielka Brytania Londyn (Queen's) Trawiasta Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 5:7, 3-10
11. 2013 Niemcy Hamburg Ceglana Austria Alexander Peya Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:3, 1:6, 8-10
12. 2013 Stany Zjednoczone US Open Twarda Austria Alexander Peya Indie Leander Paes
Czechy Radek Štěpánek
1:6, 3:6
13. 2013 Francja Paryż Twarda (hala) Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 3:6
14. 2014 Katar Ad-Dauha Twarda Austria Alexander Peya Czechy Tomáš Berdych
Czechy Jan Hájek
2:6, 4:6
15. 2014 Nowa Zelandia Auckland Twarda Austria Alexander Peya Austria Julian Knowle
Brazylia Marcelo Melo
6:4, 3:6, 5-10
16. 2014 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 3:6
17. 2014 Wielka Brytania Eastbourne Trawiasta Austria Alexander Peya Filipiny Treat Huey
Wielka Brytania Dominic Inglot
5:7, 7:5, 8-10
18. 2014 Niemcy Hamburg Ceglana Austria Alexander Peya Chorwacja Marin Draganja
Rumunia Florin Mergea
4:6, 5:7

Przypisy

  1. Soares/Makarova Win Mixed Doubles Crown (ang.). atpworldtour.com, 6 września 2012. [dostęp 7 września 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]