Bruno Olbrycht

Bruno Olbrycht
Generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	6 października 1895 Sanok Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci	23 marca 1951 Kraków Polska
Przebieg służby
Lata służby	1914-1948
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska 1918-1919 wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia

Bruno Edward Olbrycht ps. "Olza" (ur. 6 października 1895 w Sanoku, zm. 23 marca 1951 w Krakowie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Biografia

Działalność niepodległościowa

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 3 Pułku Piechoty Legionów, dowódcą plutonu, kompanii i batalionu. Chorąży z października 1914, kapitan z września 1917. Walczył w Karpatach, na Bukowinie i Wołyniu. Po bitwie pod Rarańczą internowany w Huszt.

Służba w armii II Rzeczypospolitej

Uczestnik wojny z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. W latach 1918–1921: dowódca batalionu w 8 Pułku Piechoty Legionów. Podpułkownik z 1 czerwca 1919. Podczas wojny z bolszewikami był dowódcą batalionu. 1923 – kwiecień 1927 p.o. , a następnie dowódca 8 Pułku Piechoty Legionów w Lublinie. 1 grudnia 1924 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Kwiecień 1927-1930 dowódca piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. 1930–1936 komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. 1936 – maj 1938 dowódca 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu. W 1938 kierował akcją niszczenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie. 19 marca 1938 awansował na generała brygady. Od maja 1938 do września 1939 ponownie na stanowisku komendanta Centrum Wyszkolenia Piechoty.

W kampanii wrześniowej dowodził nominalnie 39 Dywizją Piechoty (rezerwową). Faktycznie z powodu choroby dywizją dowodził płk Bronisław Duch. 27 września 1939 dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w oflagach: II D Gross-Born i IV B Königstein. W Oflagu II B był głównym organizatorem życia kulturalno-oświatowego. Z jego inicjatywy powstała pierwsza w obozach jenieckich legalna gazeta obozowa "Gazetka Obozowa". W 1941 jako inwalida wojenny został przeniesiony do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, a w następnym roku zwolniony z niewoli.

Po zwolnieniu z niewoli został przyjęty w szeregi Armii Krajowej. W 1943 w Biurze Inspekcji Komendy Głównej AK. W sierpniu 1944, w czasie akcji "Burza" dowódca Grupy Operacyjnej AK "Śląsk Cieszyński". Aresztowany przez Niemców został następnego dnia odbity przez oddział dywersyjny AK. Został dowódcą 21 Dywizji Piechoty Górskiej AK.

Służba w ludowym Wojsku Polskim

14 kwietnia 1945 został przyjęty do Wojska Polskiego. W czerwcu 1945 został skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 1 na stanowisko zastępcy komendanta i z perspektywą zastąpienia gen. bryg. Michaiła Jurkina na stanowisku komendanta szkoły. Pod koniec lipca 1945 został mianowany szefem Wydziału Szkół Oficerskich Piechoty i Kawalerii w Ministerstwie Obrony Narodowej, a 2 sierpnia - szefa Oddziału Szkół Oficerskich Departamentu Piechoty MON. W 1946 awansował na generała dywizji. Od 1946 dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Organizował walkę z żołnierzami podziemia niepodległościowego. Od grudnia 1946 do października 1947 komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1947 wylew krwi do mózgu spowodował chorobę i przeniesienie w 1948 w stan spoczynku. Pochowany w Warszawie, na wojskowych Powązkach.

Awanse

• kapitan – 1917
• podpułkownik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty
• pułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty
• generał brygady – 19 marca 1938
• generał dywizji – 1945

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Order Krzyża Grunwaldu III klasy
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie

Bibliografia

• Stanisław Brzeziński, Ryszard Majewski, Henryk Witek, Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki 1943-1983, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1984, ISBN 83-11-07037-7.
• Czesław Grzelak, Wyższa Szkoła Piechoty w Rembertowie 1948-1954, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1984, ISBN 83-11-07102-0.
• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
• Henryk Paweł Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza, Pruszków 2001.
• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.
• Waldemar Strzałkowski, Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 r. w: Jurga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1990, ISBN 83-211-1096-7.
• Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.