Bryan Grant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bryan Moral Grant, Junior (ur. 25 grudnia 1910 w Atlancie, Georgia, zm. 5 czerwca 1986 w Atlancie), tenisista amerykański.

W latach 30. był zawodnikiem ścisłej czołówki USA; od 1930 do 1941 klasyfikowano go dziewięciokrotnie w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego, w tym w 1935 i 1936 jako nr 3. Specjaliści widzieli go także dwukrotnie w czołowej dziesiątce na świecie - w 1936 na pozycji nr 8, rok później na pozycji nr 6.

Do jego największych osiągnięć należy zaliczyć trzykrotne mistrzostwo USA na kortach o nawierzchni ziemnej (1930, 1934, 1935) oraz dwa półfinały w mistrzostwach USA (obecnym US Open, rozgrywanym wówczas na kortach trawiastych). W turnieju w 1935 wyeliminował Dona Budge'a (rozstawionego z nr 2); w 1936 uległ w półfinale późniejszemu zwycięzcy, Fredowi Perry'emu (4:6, 6:3, 5:7, 2:6). W 1937 (porażka z von Crammem) i 1938 docierał w mistrzostwach USA do ćwierćfinału.

W latach 1935-1937 był członkiem reprezentacji USA w Pucharze Davisa, przyczyniając się do zdobycia trofeum w 1937.

Kontynuował karierę w tenisowych rozgrywkach weteranów; zdobywał mistrzostwo USA w różnych kategoriach wiekowych 19-krotnie (1956 i 1957 mistrzostwa USA na kortach trawiastych powyżej 45 lat; 1965-1968 mistrzostwa USA na kortach trawiastych powyżej 55 lat; 1959-1961 i 1963 mistrzostwa USA na kortach ziemnych powyżej 45 lat; 1965-1969 mistrzostwa USA na kortach ziemnych powyżej 55 lat; 1976 i 1977 mistrzostwa USA na kortach ziemnych powyżej 65 lat; 1976 mistrzostwo USA na kortach twardych powyżej 65 lat).

W 1972 został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Jego imię nosi centrum tenisowe w Atlancie (od przydomka używanego przez tenisistę w ciągu kariery - Bitsy - nazwane Bitsy Grant Tennis Center).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]