Brzoza Ermana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Brzoza Ermana
Betula-ermanii.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd bukowce
Rodzina brzozowate
Rodzaj brzoza
Nazwa systematyczna
Betula ermanii Cham.
Linnaea VI 537,t.6.fig.D,1837
Synonimy

Betula ulmifolia Reg.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Brzoza Ermana (Betula ermanii Cham.) – gatunek drzewa z rodzina brzozowatych (Betulaceae Gray). Występuje w stanie dzikim w północno-wschodniej Azji (Kamczatka, Sachalin, część Syberii, Hokkaido, Honsiu, Sikoku, Korea, Chiny)[2].

Betula ermannii3.jpg
Betula ermannii2.jpg
Betula ermannii0.jpg

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo doratsa do 22 m[3]. Korona gęsta i szeroka, wcześnie wiosną zazieleniająca się.
Pień
Kora wa jaskrawo złocistobiałą barwę, czasami bywa różowawa, rzadziej jaskrawopomarańczowa. Złuszcza się okrężnie dużymi zwisającymi płatami.
pędy
Gałązki są gruczołkowate. Młode pędy są owłosione, lecz szybko stają się nagie[3].
Liście
Trójkątnojajowate, bądź sercowate, w miarę regularne. Mają 4-14 cm długości i 3-10 cm szerokości. Z wierzchu ciemnozielone i początkowo owłosione, lecz szybko stają się nagie. Od spodu są owłosione w kącikach nerwów. Wierzchołki liści są ostro zakończone. Brzeg liściowy jest podwójnie, nierównomiernie ostro ząbkowane. Zwykle posiadają 7-11 par nerwów, równolegle i blisko siebie ułożonych. Ogonki liściowe są zwykle nagie[3].
Kwiaty
Kwiaty zebrane w kwiatostany zwane kotkami. Są wyprostowane. Zimą kotki męskie są grube i posiadają gładkie łuski[3].
Owoce
Owocostany pojedyncze, wyprostowane, prawie siedzące, długie 2-4 cm. Orzeszki owłosione przy szyjkach słupka, skrzydełka wąskie. Łuski częściowo pozostają przez zimę na kotkach.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

W ojczyźnie górskie drzewo leśne. Tworzy drzewostany mieszane ze świerkiem ajańskim i drzewami liściastymi, lub lite jednogatunkowe. Jest wiatropylna i wiatrosiewna. Jest drzewem szybkorosnącym.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Drewno w ojczyźnie używane do produkcji mebli, w rzeźbiarstwie, także do produkcji papieru i na opał.
  • Roślina ozdobna. Do uprawy jako drzewo ozdobne wprowadzona w 1880 roku w Rosji. W Polsce od końca XIX w. Wytrzymała na mrozy i może być uprawiana w całym kraju. Podstawowy efekt ozdobny daje gładki, jasnobiały lub żółtawowiśniowy pień. Wymaga gleb żyźniejszych i stosunkowo wilgotnych, źle rośnie na piaskach i torfach.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-07].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Johnson O., More D.: Drzewa. Warszawa: Multico, 2009, s. 186. ISBN 978-83-7073-643-9.