Brzoza cukrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brzoza cukrowa, b. wiśniowa
Betula lenta - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-021.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd bukowce
Rodzina brzozowate
Rodzaj brzoza
Nazwa systematyczna
Betula lenta L.
Sp. pl. 2:983. 1753
Synonimy

Betula carpinifolia Ehrh. Beitr.VI,99, 1791 non Siebold & Zucc. 1845

Mapa zasięgu
Betula lenta range map.svg
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Brzoza cukrowa, b. wiśniowa (Betula lenta L.) – gatunek drzewa z rodziny brzozowatych. Występuje w stanie dzikim we wschodniej części Stanów Zjednoczonych; na przedgórzach i w górach (Appalachy). Pojedyncze stanowiska na zachód od Appalachów nie dochodzą do Missisipi.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Kora
Liście i owocostan
Pokrój
Drzewo dorastające w ojczyźnie do 20-25 m. U młodych drzew korona jest stożkowata, natomiast u starszych kopulasta.
Kora: Młode drzewa mają fioletowobrązową korę (ciemniejsza od kory brzozy żółtej), lecz z wiekiem staje się ona matowo ciemnoszara[2]. Posiada liczne przetchlinkami. Nie łuszczy się.
Pędy
Młode pędy nagie, ciemnobrunatne, po roztarciu przyjemnie pachnące.
Pąki
Pąki są ostre i odstające.
Liście
Liście są błyszczące. Mają jajowaty kształt o sercowatej podstawie i zaostrzonym wierzchołku. Mają do 12 cm długości. Są regularnie podwójnie ząbkowane. Większy ząbek jest ostro zakończony i znajduje się na końcu każdego nerwu. Młode listki są owłosione, lecz szybko stają się nagie. Owłosienie pozostaje jedynie na spodzie liści w kącikach nerwów[2]. Posiadają 9-18 par nerwów. Ogonek liściowy jest długi i owłosiony. Ma do 2,5 cm długości.
Kwiaty
Kwiaty zebrane w kwiatostanach zwanymi kotkami. Pojawiają się późną wiosną. Łuski pozbawione są owłosienia[2].
Owoce
Owocostany późno się rozsypuje. Są prawie siedzące. Mają jajowaty kształt i są skierowane ku górze. Mają do 3 cm długości.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Występuje jako dominujący składnik drzewostanu w wilgotnych, żyznych, chłodnych lasach górskich z bukiem wielkolistnym, liriodendronami, klonami, lipami, dębami w Appalachach. Rośnie także na urwiskach i stromych stokach. Kwitnie późną wiosną, jest wiatropylna i wiatrosiewna.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

W północno-wschodnich stanach USA jedno z podstawowych źródeł drzewa przemysłowego. Przez Indian wykorzystywane jako roślina lecznicza (środek przeciwgorączkowy i przeciwzapalny), oraz jako źródło soku brzozowego. Do Europy sprowadzona w 1759. Mniej ceniona od brzozy żółtej ze względu na kolor kory. W Polsce całkowicie wytrzymała na mróz.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-07].
  2. 2,0 2,1 2,2 Johnson O., More D.: Drzewa. Warszawa: Multico, 2009, s. 184. ISBN 978-83-7073-643-9.