Buck converter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fazy pracy zasilacza typu buck.
Przebieg napięcia i prądu w idealnym zasilaczu buck w pracy ciagłej.

Buck converter (ang. step-down, bucking) - zasilacz impulsowy prądu stałego na prąd stały o wyjściu nieizolowanym od wejścia, obniżający napięcie elektryczne.

Zasilacz składa się z klucza tranzystorowego sterowanego przez układ regulacji napięcia, diody rozładowczej, indukcyjności i kondensatora filtrującego napięcie wyjściowe.

Po zamknięciu klucza prąd w obwodzie wzrasta, przez co część napięcia odkłada się na cewce. Gdy napięcie na wyjściu przekroczy zadaną wartość, klucz zostaje rozłączony, wówczas spadające natężenie prądu indukuje na cewce napięcie, przepływ prądu umożliwia dioda. Gdy napięcie na wyjściu spadnie poniżej wymaganego klucz jest powtórnie załączany. Jeżeli zasilany układ pobiera niewiele prądu wówczas w stanie otwartego klucza energia zgromadzona w cewce może zakończyć się przed włączeniem klucza.

Układ jest powszechnie stosowanym układem stabilizatora napięcia stałego, jego wielofazowa odmiana jest stosowana do zmiany napięcia zasilającego płytę główną na napięcie zasilania procesora.

Wikimedia Commons