Buhund norweski
| Buhund norweski | |
 |
|
| Inne nazwy | Norsk Buhund, Norwegian Buhund, Norwegian Sheepdog |
| Kraj patronacki | Norwegia |
| Wymiary | |
| Wysokość | 43 – 47 cm (psy), 41 – 45 cm (suki) |
| Masa | 14 – 18 kg (psy), 12 – 16 kg (suki) |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa V, Sekcja 3, nr wzorca 237 |
| AKC | FSS |
| ANKC | Grupa 5 (Working) |
| CKC | Grupa 7 (Herding) |
| KC(UK) | Pastoral |
| NZKC | Working |
| UKC | Grupa 5 – Northern Breed (wzorzec wg FCI) |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Buhund norweski, norweski buhund – jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpicy pasterskich. Nie podlega próbom pracy[1].
Spis treści |
Rys historyczny [edytuj]
Buhund norweski to rasa, której najstarsze zbadane szczątki znaleziono w wykopaliskach Gokstad w Norwegii. Pochodzą one sprzed 11 stuleci.
Wykorzystywany był zarówno do ochrony domostw (po norwesku "bu" oznacza farmę, zagrodę lub bydło) jak i do pilnowania bydła i owiec oraz ochrony ich przed drapieżnikami. Towarzysząc myśliwemu pomagał także przy polowaniach – był używany do ciągnięcia sanek[2].
Wygląd [edytuj]
Budowa [edytuj]
Są to psy średnich rozmiarów, o krępej budowie. Jak wszystkie szpice mają spiczaste uszy i zadarty ogon. Ponadto cechuje je także trójkątna głowa.
Szata i umaszczenie [edytuj]
Umaszczenie u tych psów może być od jasnopłowego przez czerwonożółtopłowe po czarne z białymi znaczeniami na piersiach, łapach i szyi. Jest dopuszczalna czarna maska.
Zachowanie i charakter [edytuj]
Norweski buhund jest psem inteligentnym, łatwym w tresurze. Wierny, potrzebuje bliskiego kontaktu z członkami rodziny.
Żyje 12–15 lat[2].
Użytkowość [edytuj]
Buhund jest wszechstronnym psem domowym. Obecnie znalazł zastosowanie w policji, pomaga osobom, które mają problemy ze słuchem, sprawdza się także w zawodach agility i posłuszeństwa. Współcześnie jest przede wszystkim psem rodzinnym.
Przypisy
- ↑ Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 183.
- ↑ 2,0 2,1 Fogle Bruce: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
Bibliografia [edytuj]
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 102. ISBN 83-7073-122-8.
