Bukówko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bukówko
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat białogardzki
Gmina Tychowo
Wysokość 47 m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 295
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-220
Tablice rejestracyjne ZBI
SIMC 0313934
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Bukówko
Bukówko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bukówko
Bukówko
Ziemia 53°59′05″N 16°11′32″E/53,984722 16,192222Na mapach: 53°59′05″N 16°11′32″E/53,984722 16,192222

Bukówko (do 1945 niem. Neu Buckow) – wieś sołecka w północno-zachodniej Polsce położona województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzim, w gminie Tychowo. W latach 1975-1998 wieś należała do woj. koszalińskiego. Według danych UM na dzień 31 grudnia 2013 roku wieś miała 295 mieszkańców[1].

Do lutego 2012 r. w skład sołectwa wchodziła także wieś Słonino, obecnie jest ona samodzielnym sołectwem[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży w odległości ok. 10 km na północ od Tychowa, przy drodze wojewódzkiej nr 167, nad rzeką Chotlą, przy trasie byłej linii wąskotorowej Białogard - Świelino.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi wskazuje na pochodzenie z łużyckiego i oznacza "dwór bukowy"[potrzebne źródło].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś chłopsko-dworska. Część chłopska założona w XVI w. W 2 połowie XVII w. powstał majątek ziemski i zespół dworski, który w 1772 r. został nadany w lenno rodzinie von Münchow, do której należał pobliski majątek Bukowo. W 1774 r. kupił je Karol Wilhelm von Woedke. W XIX w. kolejnymi właścicielami Bukówka byli: od 1804 r. rodzina von Versen, która kupiła ją razem z sąsiednią posiadłością w Bukowie, następnie właścicielem był radca von Kleist i od 1852 r. kupiec Appelius z Berlina. W 1884 r. jako posiadacz majątku występuje przedstawiciel rodziny von Heydebreck. Prawdopodobnie pozostali oni właścicielami Bukówka aż do 1945 r. W okresie międzywojennym wieś liczyła ok. 400 mieszkańców. W części chłopskiej były 4 duże gospodarstwa i 4 mniejsze, szkoła, karczma, sala zebrań wiejskich, punkt pocztowy i kilka sklepów. W majątku działała gorzelnia, młyn wodny i kuźnia[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela
Pałac w Bukówku

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

inne zabytki:

  • pałac o pow. 1400 m2 wybudowany został w 1873 r. - klasycystyczny, na rzucie prostokąta, z ryzalitami w elewacjach frontowej i ogrodowej oraz z werandą od wschodu. Obiekt całkowicie podpiwniczony, korpus dwukondygnacyjny, dach czterospadowy. Skrzydła parterowe z mieszkalnym poddaszem, przykryte dachem dwuspadowym. Otwory prostokątne, zamknięte łukiem pełnym. Do roku 2000 użytkowany na potrzeby szkoły podstawowej. Kubatura pałacu 2 660 m3, pow. użytkowa 930 m2. Elewacja budynku zdobiona: gzymsem, płycinowym fryzem, pseudo-ryzalitami i pilastrami. Wokół pałacu park o pow. 12,5 ha, datowany na 1. poł. XIX wieku, krajobrazowy o cechach naturalistycznych z elementami romantycznymi (staw z wyspą), przechodzący w las. Pomnikowe okazy dębów - o obw. 450, 490 i 560 cm. Zabudowania gospodarcze bezstylowe.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W tutejszej gorzelni przetwarzano ziemniaki.[potrzebne źródło]

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W rzece Chotli występują licznie pstrągi i lipienie.

W pobliżu wsi są stawy hodowlane, gdzie za zgodą właściciela jest możliwość złowienia świeżego karpia[potrzebne źródło].

Można odnaleźć również stanowiska bociana czarnego i bielika[potrzebne źródło].

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

Miejscowy zespół sportowy to "Graf" Bukówko.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się przystanek komunikacji autobusowej.

Przypisy

  1. UM: Wykaz liczby mieszkańców w Gminie Tychowo, stan na 31-12-2013 r.
  2. Uchwała Rady Miejskiej r. nr XIII/111/12 z 31-01-2012
  3. Plan odnowy miejscowości Bukówko na lata 2009-2015 - załącznik do Uchwały Nr XLV/312/10 Rady Miejskiej w Tychowie z dnia 1 marca 2010 r.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 30.3.13]. s. 3.
  5. Andrzej Świrko, Elżbieta Mitura, Szlakami otwartych kościołów dorzecza Parsęty, str. 43, ISBN 978-83-7518-021-3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Strategia rozwoju Gminy, Tychowo, UG, 2000
  2. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0