Bulino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ozdobny grawerunek wykonany techniką bulino.
Narzędzia do grawerunku

Bulino to rodzaj techniki grawerskiej, charakteryzującej się fotograficzną jakością przenoszonej kompozycji graficznej. Uważana jest za najdoskonalszą grawerską metodę tworzenia obrazu na metalu. Stosowana przez mistrzów tworzy obrazy o fotograficznej niemal dokładności.

Bulino polega na wykonaniu od 700 do 1200 punktów na 1 mm² powierzchni metalu[1]. Ich liczba jest zależna od założonego stopnia precyzji nanoszonej kompozycji. Wykonywane na powierzchni metalu mikropunkciki modyfikują odbicie światła i jego absorpcje, tworząc złudzenie wielu odcieni szarości, tworzących kontrast obrazu. Metoda pozwala uzyskiwać efekt cieni i półcieni oraz daje wrażenie dynamiki ruchu.

Normalna czarno-biała fotografia daje się zdefiniować 16 stopniami szarości. Oko ludzkie jest w stanie rozróżnić od 8 do 12 stopni. W przypadku grawerunku, za mistrzowskie opanowanie techniki bulino uważa się umiejętność tworzenia 4 stopni szarości grawerunku. Górną barierę możliwości bulino stanowi ósmy stopień. "Liniowym" odpowiednikiem „punktowej” techniki bulino jest szrafowanie.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]