Bunt Satsumy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bunt Satsumy
SaigoWithOfficers.jpg
Dowódca buntowników Takamori Saigō (w mundurze zachodnim) wraz ze swoimi oficerami
Czas 29 stycznia - 24 września 1877
Miejsce Prowincja Satsuma
Terytorium Japonia
Przyczyna niezadowolenie samurajów z prozachodnich reform
Wynik całkowite zwycięstwo sił cesarskich
Strony konfliktu
Alex K Hiroshima Shimazu (color).svg Satsuma  Japonia
Dowódcy
Takamori Saigō Arisugawa Taruhito
Kawamura Sumiyoshi
Yamagata Aritomo
Siły
ok. 30 000 - 40 000 ok. 70 000 - 300 000[1]
Straty
ok 20 000 6278 zabitych
9 253 rannych
Mapa schematyczna kampanii.

Bunt Satsumy (jap. 西南戦争 seinan-sensō?, "wojna na południowym zachodzie") – ostatnia i najpoważniejsza rewolta byłych samurajów (shizoku) z prowincji Satsuma, reprezentujących upadający system feudalny (bakuhan), przeciwko nowemu rządowi cesarza Meiji. Bunt trwał od 29 stycznia do 24 września 1877 r. na Kiusiu. Przywódcą był Takamori Saigō.

Podłoże[edytuj | edytuj kod]

Chociaż domena (han) Satsuma odegrała kluczową rolę w restauracji cesarstwa i modernizacji Japonii po ponad 250 latach panowania rodu Tokugawów, a jej przedstawiciele uzyskali wiele wiodących stanowisk w nowym systemie władzy, to wśród klasy byłych wojowników narastało niezadowolenie z prozachodniego kierunku, w którym zmierzał kraj. Ponadto, przemiany polityczne, gospodarcze i społeczne kraju oznaczały dla nich utratę uprzywilejowanego statusu społecznego i finansowego.

Paradoksalnie więc, Satsuma będąc w awangardzie nowoczesnych przemian, stała się jednocześnie miejscem zarzewia buntu przeciwko nim i nowej władzy. Uosobieniem tej, jakże japońskiej, sprzeczności był Takamori Saigō, jedna z kluczowych i najbardziej znanych postaci przewrotu Meiji. Początkowo był on zwolennikiem przemian i obalenia siogunatu. Został doradcą młodego cesarza i ministrem w nowym rządzie. Stopniowo jednak, zaczął okazywać krytycyzm wobec prozachodnich reform i dążyć do utrzymania przywilejów dla klasy samurajów. Opowiedział się także za wojną z Koreą (rozważano taką możliwość po niedyplomatycznym potraktowaniu japońskiej delegacji przez władze Korei), ale jego koncepcje zostały odrzucone. Z tego też powodu powrócił do Kagoshimy, gdzie zaczął tworzyć szkoły wojskowe w tradycji bushidō.

Walka[edytuj | edytuj kod]

Niezadowolenie wśród samurajów oraz poparcie dla Saigō były tak silne, że Satsuma prawie oddzieliła sie od rządu centralnego przed końcem 1876 r. Z tego powodu w styczniu 1877 r. władze wysłały okręt wojenny do Kagoshimy, aby rozbroić to główne miasto Satsumy. Jednostka została jednak przejęta przez zbuntowanych samurajów. Incydent spowodował przyspieszenie decyzji o wyruszeniu na Tokio. Armia około dwudziestu tysięcy samurajów wyruszyła na nową stolicę z zamiarem dokonania przewrotu i przywrócenia tradycyjnego porządku społecznego i wartości. Dotarli jednak tylko do zamku Kumamoto w centralnej części Kiusiu, gdzie załoga pod dowództwem generała Kanja Taniego powstrzymywała ich przez około sześć tygodni. Był to poważny błąd ze strony rebeliantów, gdyż pozwoliło to w międzyczasie oddziałom rządowym (ok. 300 tys.) na dotarcie na miejsce oblężenia. Armia rządowa, uzbrojona w nowoczesną broń palną i stosująca nową taktykę, pod dowództwem Sumiyoshiego Kawamury zepchnęła ostatecznie „buntowników z dwoma mieczami” do Kagoshimy. Około 400-osobowy ocalały oddział Takamoriego Saigō całkowicie rozbito w bitwie pod Shiroyamą. On sam został ranny i odebrał sobie życie.

Rebelia Satsumy kosztowała wiele czasu i pieniędzy. Była trudnym wyzwaniem dla nowej władzy cesarskiej, ale wyszła ona z niej wzmocniona. Dla samurajów oznaczała koniec roli w dziejach Japonii. Takamori Saigō został tragicznym bohaterem, symbolem poświęcenia dla wyznawanych zasad. Po dekadzie rząd Japonii zrehabilitował go i awansował pośmiertnie do najwyższych honorów.

W mediach[edytuj | edytuj kod]

Gra wideo PS2 Droga samuraja dzieje się podczas rebelii Satsumy.

Film Ostatni samuraj z udziałem Toma Cruise'a i Kena Watanabego jest luźno związany z wydarzeniami podczas powstania.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Znaczne rozbieżności u historyków

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henshall Keeneth, A History of Japan: From Stone Age to Superpower. New York City, 2001 (ISBN 0-312-23370-1)
  • Hane Mikiso, Perez Louis G., Modern Japan. A Historical survey, Boulder 2009