Burgundowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Burgundowie – lud wschodniogermański, pochodzący prawdopodobnie z wyspy Bornholm, która zawdzięcza im swą nazwę (pierwotnie Burgundarholm) lub z zachodniej Wielkopolski. Ich nazwa znaczy dosłownie „Synowie wiatru północnego”. W okresie wpływów rzymskich najprawdopodobniej zamieszkiwali terytorium dzisiejszej zachodniej Polski, a odzwierciedleniem ich osadnictwa jest archeologiczna kultura luboszycka w międzyrzeczu Nysy Łużyckiej i Bobru, w rejonie Gubina.

W 406 roku zapewne należeli do grupy ludów germańskich, która w noc sylwestrową[1] po zamarzniętym Renie w rejonie Mogontiacum (Moguncji) wkroczyła do rzymskiej Galii. Tam pozostawali jako foederati w służbie Konstantyna III. W latach 411-413 popierali uzurpatora Jowina.

W 436 roku zostali pobici przez połączone siły Rzymian i Hunów dowodzone przez Aecjusza i musieli opuścić tereny wokół Wormacji. Osiedlili się na ziemiach nazwanych później Burgundią.

Brali udział w bitwie na Polach Katalaunijskich w 451 roku po stronie Rzymian (choć niektóre grupy Burgundów prawdopodobnie walczyły po stronie Hunów)[2]. To oni są bohaterami Pieśni o Nibelungach z XIII wieku.

W 472 roku część z nich za przyzwoleniem Rycymera złupiła Rzym.

W historii Burgundów wyróżnia się dwa państwa:

I (lata 413 – 436) – w Wormacji i Moguncji
II (lata 443 – 534) – w Sabaudii (do 475 roku poszerzone o Delfinat, Romandię, Lyonnais i skrawek Szampanii)

Zostali podbici przez Franków w 534 roku i ulegli romanizacji.

Królowie Burgundów[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Encyklopedia historyczna świata. T. I. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 1999, s. 425. ISBN 83-85909-51-6.
  2. Wędrówka i etnogeneza w starożytności i średniowieczu. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonica, 2010, s. 188. ISBN 978-83-88737-69-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gustav Faber, Merowingowie i Karolingowie, PIW, Warszawa 1994.
  • Andrzej Kokowski, Starożytna Polska, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2006.
  • Magdalena Mączyńska, Wędrówki ludów. Historia niespokojnej epoki IV i V w., Warszawa-Kraków 1996., ISBN 83-01-12120-3
  • John Man, Attyla. Barbarzyńca który rzucił wyzwanie Rzymowi, Wyd. AMBER, Warszawa 2005., ISBN 83-241-2347-4
  • Jerzy Rajman, Encyklopedia średniowiecza, Wyd. Zielona Sowa, Kraków 2006.
  • Benedykt Zientara, Świt narodów europejskich, Warszawa 1985, 1995.
  • Wędrówka i etnogeneza w starożytności i średniowieczu. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonica, 2010, s. 187-189. ISBN 978-83-88737-69-5.