Busola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Busola magnetyczna – urządzenie nawigacyjne służące do wyznaczania kierunku bieguna magnetycznego. Busola, podobnie jak kompas, jest wyposażona w igłę magnetyczną.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XIII wieku włoscy marynarze zastąpili pływającą "igłę" nowym urządzeniem. Było to pudełko z drewna bukowego z zamkniętą wewnątrz igłą. Stąd pochodzi nazwa busoli. Buk po łacinie to "buxus". Nieco później pod igłą na dnie pudełka umieszczono podziałkę w stopniach. Pozwoliło to nie tylko wyznaczać kierunek północny, ale także i kierunki pośrednie. Taki przyrząd nazwano kompasem (od włoskiego "compaso" – podziałka)[1].

Busola a kompas[edytuj | edytuj kod]

W topografii przyjęto rozumieć kompas jako pudełko z podziałką w stopniach, zawierające zawieszoną igłę magnetyczną. Natomiast busola to pudełko z igłą magnetyczną i podziałką oraz wyposażone w urządzenie służące do celowania, pomagające wyznaczenie azymutu. Może to być np. ruchomy pierścień z muszką i szczerbinką. Czasami w pokrywie busoli umieszczane jest lusterko, które pomaga w jednoczesnym celowaniu i kontrolowaniu wskazań igły magnetycznej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o busoli

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Terenoznastwo. Podręcznik. MON, 1951, s. 45.