Butrus Butrus Ghali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Butrus Butrus Ghali
Naelachohanboutrosghali-2.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1922
Kair
Sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych
Okres urzędowania od 1 stycznia 1992
do 31 grudnia 1996
Poprzednik Javier Pérez de Cuéllar
Następca Kofi Annan
Minister spraw zagranicznych Egiptu
Okres urzędowania od 1977
do 1978
Poprzednik Muhammad Ibrahim Kamal
Następca Mustafa Chalil
Odznaczenia
Order Kanady – Towarzysz (Companion) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wielkiego Księstwa Luksemburga Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Kawaler/Dama Honoru i Dewocji
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Butrus Butrus Ghali, Boutros Boutros-Ghali (ur. 14 listopada 1922 w Kairze) – polityk egipski, sekretarz generalny ONZ od 1 stycznia 1992 do 31 grudnia 1996.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chrześcijańskiej (Koptyjski Kościół Ortodoksyjny), z której wywodził się premier Egiptu Butrus Ghali. W 1946 ukończył uniwersytet w Kairze, w 1949 uzyskał doktorat z prawa międzynarodowego na uniwersytecie w Paryżu i został mianowany profesorem prawa międzynarodowego i stosunków międzynarodowych na uniwersytecie w Kairze, gdzie pracował do 1977. W 1975 został prezesem Centrum Studiów Politycznych i Strategicznych uniwersytetu kairskiego, a w 1980 – prezesem Afrykańskiego Stowarzyszenia Studiów Politycznych. W latach 1954–1955 był stypendystą Fundacji Fulbrighta na Columbia University, pracował też w haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego i na wydziale prawa uniwersytetu w Paryżu.

W latach 1977–1991 był egipskim ministrem spraw zagranicznych, odgrywając istotną rolę w rozmowach pokojowych między prezydentem Egiptu Anwarem Sadatem i premierem Izraela Menachemem Beginem.

Kadencja Butrusa Ghalego na stanowisku sekretarza generalnego ONZ budziła kontrowersje. Był krytykowany za niepowodzenie w działaniach ONZ na rzecz powstrzymania wojny domowej i ludobójstwa w Rwandzie, w 1994, gdzie zginęło ok. 800 tys. ludzi, aczkolwiek pierwotną przyczyną był brak dostatecznego wsparcia ze strony USA. Administracja Clintona, po doświadczeniach z Somalii, oświadczyła, że nie będzie brać udziału w akcjach pokojowych. ONZ nie była także w stanie powstrzymać przedłużającej się wojny domowej w Angoli, w tym samym roku, trwającej już po wyborach w tym kraju.

10 członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym trzech członków z Afryki (Egipt, Gwinea Bissau i Botswana), wystąpiło z rezolucją popierającą następną kadencję Butrusa Ghalego, do 2001, jednak Stany Zjednoczone zawetowały ten wybór, prawdopodobnie wskutek jego poparcia dla Palestyny. Poparcia nie udzieliły mu też Wielka Brytania, Polska, Korea Południowa i Włochy. Chociaż Butrus Ghali nie był pierwszym sekretarzem, który spotkał się z wetem, był pierwszym, który nie został wybrany na drugą kadencję.

W latach 1997–2002 Butrus Ghali był sekretarzem generalnym La Francophonie – organizacji krajów strefy języka francuskiego.


Poprzednik
Javier Pérez de Cuéllar
Sekretarze generalni Organizacji Narodów Zjednoczonych
1992–1996
Następca
Kofi Annan