Bystrzyca Górna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bystrzyca Górna
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat świdnicki
Gmina Świdnica
Strefa numeracyjna (+48) 74
Kod pocztowy 58-114
Tablice rejestracyjne DSW
SIMC 0856020
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bystrzyca Górna
Bystrzyca Górna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bystrzyca Górna
Bystrzyca Górna
Ziemia 50°46′57″N 16°27′17″E/50,782500 16,454722Na mapach: 50°46′57″N 16°27′17″E/50,782500 16,454722
Strona internetowa miejscowości

Bystrzyca Górnawieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Świdnica.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizownej formie Bistricza.[1][2]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś znajduje się na północnym krańcu Gór Sowich. Początkami sięga XIV wieku, ale jej rozwój datowany jest dwieście lat później, gdy rozpoczęto eksploatację galeny. Wybuch wojny trzydziestoletniej przerwał prace górnicze, które zostały wznowione dopiero w XVIII w. W 1904 r. pojawia się nazwa kopalni Marie-Agnes (na mapach górniczych z 1924 r. oznaczona już jako nieczynne wyrobisko).

Podczas III wojny śląskiej Austriacy ufortyfikowali wzgórza w okolicy, co nie zmieniło faktu, że bitwę pod Burkatowem przegrali. Wiek XIX zmienił wieś w popularne letnisko pełne gospód, zajazdów i noclegowisk.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • pałac (nr 43), z k. XIX w.
  • zespół pałacowy (nr 47):
    • pałac, z k. XIX w., pierwotnie pochodził z XVI wieku, ale spłonął w 1799 r. Obecny wobec licznych przebudowań i remontów nie można uznać za reprezentanta żadnego ze znanych stylów. Zajmuje go ośrodek wychowawczy i szkoła specjalna; otoczony jest parkiem
    • park, z k. XVIII-XX w. z licznym starodrzewem
  • kościół par. pw. Wniebowzięcia NMP, z XVII-XIX w., którego istnienie potwierdzono już w 1376 r., wielokrotnie przebudowywany. W ściany zewnętrzne wmurowano renesansowe i barokowe nagrobki. Wyposażenie skromne. Chrzcielnica pochodzi z XVIII wieku.

Linki[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 13.

Przypisy

  1. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  2. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 12.10.2012]. s. 165.