CAMS-30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
CAMS-30
Dane podstawowe
Państwo  Francja
Producent Chantiers Aéro-Maritimes de la Seine (CAMS)
Typ szkolna łódź latająca
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszanej
Załoga 2 (uczeń, instruktor)
Historia
Data oblotu 1923
Lata produkcji 1924 – ?
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy, 8-cylindrowy w układzie „V” Hispano-Suiza L-4
Moc 150 KM (110 kW)
Wymiary
Rozpiętość 12,40 m
Długość 9,38 m
Wysokość 3,12 m
Powierzchnia nośna 43,00 m²
Masa
Własna 850 kg
Startowa 1270 kg
Osiągi
Prędkość maks. 150 km/h
Prędkość przelotowa 120 km/h
Prędkość wznoszenia 2,6 m/s
Pułap 3000 m
Zasięg 400 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Francja, Jugosławia, Polska

CAMS-30francuska szkolna łódź latająca zbudowana w 1923 roku we francuskiej wytwórni Chantiers Aéro-Maritimes de la Seine (skrót CAMS) w Paryżu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prototyp łodzi latającej CAMS-30 został opracowany w 1923 roku przez inż. Raffaele Conflenti. Został on oblatany w połowie 1923 roku.

Samolot CAMS-30 był dwupłatową łodzią latającą napędzaną silnikiem rzędowym chłodzonym cieczą. Kadłub łodziowy, płaskodenny z redanem, miał konstrukcję drewnianą i pokrycie w całości sklejką. W przedniej części kadłuba, przed komorą płatów, mieściła się odkryta kabina z dwoma miejscami obok siebie – ucznia z lewej i instruktora z prawej strony. Kabina była wyposażona w zestaw podwójnych urządzeń sterowniczych i podstawowe przyrządy pokładowe. Kabina z przodu osłonięta była wiatrochronem składającym się z dwóch osobnych połówek. Za kabiną do kadłuba przytwierdzony był płat dolny. Pod tym płatem umieszczono dwa pływaki ustateczniające. Do dolnego płata był przytwierdzony za pomocą słupków wykonanych z rur stalowych płat górny. Komorę płatów usztywniono cięgnami stalowymi. Płaty miały konstrukcję dwudźwigarową, drewnianą i były kryte płótnem. Lotki mieściły się na górnym płacie. W środku pod górnym płatem zamocowano na koźle z rur stalowych silnik rzędowy ze śmigłem pchającym. Dwie chłodnice cieczy chłodzącej silnik znajdowały się po obu jego stronach. Zbiornik paliwa o pojemności 140 l umieszczony był w górnym płacie. Na końcu kadłuba przytwierdzone było usterzenie pionowe z podziałem na statecznik i ster kierunku. Do usterzenia pionowego, mniej więcej w połowie jego wysokości, zamocowano usterzenie poziome podparte z obu stron kadłuba zestrzałami. Stateczniki i stery miały konstrukcję drewnianą, krytą płótnem.

Po przeprowadzeniu w 1924 roku prób w locie łódź latająca CAMS-30 wprowadzono do produkcji. Wobec jednak braku zainteresowania ze strony lotnictwa francuskiej marynarki wojennej, produkowano je w niewielkich seriach oznaczonych literami od A do E. Samoloty te przeznaczone były na eksport a litery oznaczany serie dla poszczególnych państw, np. wersja oznaczona CAMS-30A składała się z 7 sztuk i została wyprodukowana dla Jugosławii.

Łącznie zbudowano 31 wodnosamolotów tego typu.

Użycie w lotnictwie polskim[edytuj | edytuj kod]

W 1924 roku ówczesny szef IV Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych gen. Armand Levécque, złożył zamówienie na 4 łodzie latające CAMS-30, wersja ta została oznaczona jako CAMS-30E. Samoloty te w 1926 roku otrzymał Morski Dywizjon Lotniczy w Pucku. Samoloty te zostały przydzielone do Eskadry Szkolnej i Bliskiego Wywiadu Morskiego Dywizjonu Lotniczego i służyły do szkolenia i treningów pilotów.

W dniu 11 maja 1930 roku jedna z łodzi uległa awarii i wypadkowi, a w 1931 następna. Kolejne dwie łodzie latające CAMS-30E zostały skasowane w 1931 roku.

Z kadłubów tych dwóch ostatnich samolotów wykonano ślizgacz w układzie katamarana, napędzany silnikiem rzędowym Hispano-Suiza o mocy 150 KM (110 kW) z dwułopatowym śmigłem pchającym.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Samolot CAMS-30E był dwumiejscową szkolną łodzią latającą, dwupłatem o konstrukcji mieszanej. Napęd: 1 silnik rzędowe chłodzone cieczą. Śmigło pchające, dwułopatowe lub czterołopatowe, drewniane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Morgała: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1985, s. 129-131. ISBN 83-206-0478-8.
  • Michael Taylor: Jane's Encyclopedia of Aviation. Gramercy, 1989. ISBN 0517693976. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]