CANT Z.501

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
CANT Z.501
CANT Z.501
CANT Z.501
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.), Monfalcone
Typ Rozpoznawczo-bombowa łódź latająca dalekiego zasięgu
Konstrukcja górnopłat, łódź latająca o konstrukcji drewnianej
Załoga 4–5 (pilot, nawigator, 2–3 strzelców pokładowych)
Historia
Data oblotu 7 marca 1934
Lata produkcji 1935 – 1943
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy Isotta-Fraschini Asso XI
Moc 900 KM (662 kW)
Wymiary
Rozpiętość 22,50 m
Długość 14,30 m
Wysokość 4,40 m
Powierzchnia nośna 62,00 m²
Masa
Własna 3 850 kg
Startowa 7 050 kg
Osiągi
Prędkość maks. 275 km/h
Prędkość przelotowa 240 km/h
Pułap 7 000 m
Zasięg 2400 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm
4 bomby lotnicze o masie 160 kg każda
Użytkownicy
Włochy, Hiszpania, Rumunia

CANT Z.501 Gabbiano (pol. mewa) – włoska łódź latająca zaprojektowana i zbudowana w wydziale lotniczym stoczni Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.) w Monfalcone koło Triestu, używana podczas II wojny światowej..

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza konstrukcja inżyniera Filippo Zappaty w C.R.D.A., zrealizowana na zamówienie włoskiego Ministerstwa Lotnictwa na rozpoznawczo-bombową łódź latającą dalekiego zasięgu. Prototyp oblatany 7 marca 1934 roku przez znanego oblatywacza i pilota wyczynowego Mario Stoppaniego.

Ten sam pilot wykonał później kilka rekordowych przelotów na Z.501: 18 października 1934 roku przeleciał z Triestu do Massawy w Erytrei, pokonując trasę 4133 km w ciągu 26 godzin i 35 minut, a w lipcu 1935 roku dokonał przelotu z Monfalcone do Berbery w Somalii na dystansie 4966 km.

Użycie w lotnictwie wojskowym[edytuj | edytuj kod]

Produkcja Z.501 na potrzeby Regia Aeronautica rozpoczęła się w 1935 roku. W chwili przystąpienia Włoch do II wojny światowej 10 czerwca 1940 roku w służbie znajdowały się 202 egzemplarze samolotu, pełniące służbę patrolową i ratowniczą. Do września 1943 roku zbudowano łącznie 454 maszyny[1], z których kilkadziesiąt pozostałych w służbie po kapitulacji Włoch 8 września było używane zarówno w lotnictwie Włoskiej Republiki Socjalnej jak i w Aviazione Cobelligerante Italiana.

W 1937 roku kilka samolotów tego typu wspierało działania lotnictwa frankistowskiego w hiszpańskiej wojnie domowej, startując z bazy na Majorce. Zostały one następnie przekazane lotnictwu hiszpańskiemu.

W latach 1938–1939 kilka samolotów zakupiła również Rumunia do swoich eskadr rozpoznawczych na Morzu Czarnym.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Łódź latająca, górnopłat konstrukcji drewnianej, kadłub pokryty od dołu sklejką, od góry płótnem, płat również drewniany, kryty płótnem. Napęd samolotu stanowił jeden silnik gwiazdowy Isotta-Fraschini ASSO XI o mocy 900 KM. Załoga 4-5 osób: pilot, nawigator i dwaj lub trzej strzelcy pokładowi. Samolot był uzbrojony w trzy ruchome karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm w stanowiskach strzeleckich: na górze gondoli silnikowej, na grzbiecie tyłu kadłuba oraz na dziobie. Pod skrzydłami znajdowały się zaczepy dla czterech bomb lotniczych o masie po 160 kg.

Przypisy

  1. Wiesław Bączkowski, Włoskie samoloty wojskowe 1936–1945, Warszawa, Wydawnictwo Lampart, 1999, ISBN 83-86776-49-8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Bączkowski Włoskie samoloty wojskowe 1936 - 1945, Warszawa, Wydawnictwo Lampart, 1999, ISBN 83-86776-49-8
  • (en) David Mondey The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II, Chancellor Press, 2004, ISBN 1-85152-966-7