CANT Z.501
| CANT Z.501 | |
 CANT Z.501 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Włochy |
| Producent | Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.), Monfalcone |
| Typ | Rozpoznawczo-bombowa łódź latająca dalekiego zasięgu |
| Konstrukcja | górnopłat, łódź latająca o konstrukcji drewnianej |
| Załoga | 4–5 (pilot, nawigator, 2–3 strzelców pokładowych) |
| Historia | |
| Data oblotu | 7 marca 1934 |
| Lata produkcji | 1935 – 1943 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 1 silnik gwiazdowy Isotta-Fraschini Asso XI |
| Moc | 900 KM (662 kW) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 22,50 m |
| Długość | 14,30 m |
| Wysokość | 4,40 m |
| Powierzchnia nośna | 62,00 m² |
| Masa | |
| Własna | 3 850 kg |
| Startowa | 7 050 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 275 km/h |
| Prędkość przelotowa | 240 km/h |
| Pułap | 7 000 m |
| Zasięg | 2400 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 3 karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm 4 bomby lotnicze o masie 160 kg każda |
|
| Użytkownicy | |
| Włochy, Hiszpania, Rumunia | |
CANT Z.501 Gabbiano (pol. mewa) – włoska łódź latająca zaprojektowana i zbudowana w wydziale lotniczym stoczni Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.) w Monfalcone koło Triestu, używana podczas II wojny światowej..
Spis treści |
Historia [edytuj]
Pierwsza konstrukcja inżyniera Filippo Zappaty w C.R.D.A., zrealizowana na zamówienie włoskiego Ministerstwa Lotnictwa na rozpoznawczo-bombową łódź latającą dalekiego zasięgu. Prototyp oblatany 7 marca 1934 roku przez znanego oblatywacza i pilota wyczynowego Mario Stoppaniego.
Ten sam pilot wykonał później kilka rekordowych przelotów na Z.501: 18 października 1934 roku przeleciał z Triestu do Massawy w Erytrei, pokonując trasę 4133 km w ciągu 26 godzin i 35 minut, a w lipcu 1935 roku dokonał przelotu z Monfalcone do Berbery w Somalii na dystansie 4966 km.
Użycie w lotnictwie wojskowym [edytuj]
Produkcja Z.501 na potrzeby Regia Aeronautica rozpoczęła się w 1935 roku. W chwili przystąpienia Włoch do II wojny światowej 10 czerwca 1940 roku w służbie znajdowały się 202 egzemplarze samolotu, pełniące służbę patrolową i ratowniczą. Do września 1943 roku zbudowano łącznie 454 maszyny[1], z których kilkadziesiąt pozostałych w służbie po kapitulacji Włoch 8 września było używane zarówno w lotnictwie Włoskiej Republiki Socjalnej jak i w Aviazione Cobelligerante Italiana.
W 1937 roku kilka samolotów tego typu wspierało działania lotnictwa frankistowskiego w hiszpańskiej wojnie domowej, startując z bazy na Majorce. Zostały one następnie przekazane lotnictwu hiszpańskiemu.
W latach 1938–1939 kilka samolotów zakupiła również Rumunia do swoich eskadr rozpoznawczych na Morzu Czarnym.
Konstrukcja [edytuj]
Łódź latająca, górnopłat konstrukcji drewnianej, kadłub pokryty od dołu sklejką, od góry płótnem, płat również drewniany, kryty płótnem. Napęd samolotu stanowił jeden silnik gwiazdowy Isotta-Fraschini ASSO XI o mocy 900 KM. Załoga 4-5 osób: pilot, nawigator i dwaj lub trzej strzelcy pokładowi. Samolot był uzbrojony w trzy ruchome karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm w stanowiskach strzeleckich: na górze gondoli silnikowej, na grzbiecie tyłu kadłuba oraz na dziobie. Pod skrzydłami znajdowały się zaczepy dla czterech bomb lotniczych o masie po 160 kg.
Przypisy
- ↑ Wiesław Bączkowski, Włoskie samoloty wojskowe 1936–1945, Warszawa, Wydawnictwo Lampart, 1999, ISBN 83-86776-49-8
Bibliografia [edytuj]
- Wiesław Bączkowski Włoskie samoloty wojskowe 1936 - 1945, Warszawa, Wydawnictwo Lampart, 1999, ISBN 83-86776-49-8
- (en) David Mondey The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II, Chancellor Press, 2004, ISBN 1-85152-966-7
