Całun z Manoppello

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święte Oblicze – całun z Manoppello
Relikwiarz z całunem z Manoppello
Il Santuario del Volto Santo w Manoppello, gdzie przechowywana jest relikwia
Efekt nałożenia na siebie wizerunku Całunu Turyńskiego i Całunu z Manoppello. Zgadzają się nie tylko proporcje twarzy ale i ślady zranień

Całun z Manoppello (wł. Volto Santo di Manoppello) – relikwia chrześcijańska, która znajduje się w sanktuarium w miasteczku Manoppello we Włoszech. Na tkaninie uwieczniony jest wizerunek, który jest uważany za wizerunek Jezusa Chrystusa.

Opis całunu[edytuj | edytuj kod]

Volto Santo, co po włosku znaczy Święte Oblicze, jest tkaniną o wymiarach 17 cm (szerokość) x 24 cm (długość), która od 1638 roku przechowywana i wystawiana jest w kapucyńskim kościele Sanctuario di Volto Santo w obustronnie oszklonej monstrancji (obraz jest przezroczysty).

Materiał, na którym znajduje się wizerunek, to bisior[potrzebne źródło], a charakteryzuje się on tym, że nie da się na niego nałożyć pigmentu (nie da się na nim malować). Sposób powstania wizerunku nie jest znany, podobnie jak wiek całunu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Całun z Manoppello jest uważany za oryginał chusty św. Weroniki[potrzebne źródło] lub (konkurencyjnie z chustą z Oviedo) za chustę, którą (zgodnie z opisem ewangelicznym) owinięto głowę Jezusa z Nazaretu po ukrzyżowaniu[1].

Wiele najstarszych źródeł historycznych[kto?] wspominało o istnieniu chusty Św. Weroniki[potrzebne źródło]. W VI w. była nazywana Chustą z Kamulii, gdyż przechowywano ją w tym kapadockim mieście. W 574 została przeniesiona do Konstantynopola. Pełniła funkcję cesarskiej chorągwi, która pomagała odnosić zwycięstwa w bitwach.

Obraz Hansa Memlinga przedstawiający św. Weronikę z veraiconem

W 705 patriarcha Konstantynopola Kallinik I przekazał relikwię w bezpieczne miejsce, do Bazyliki św. Piotra w Rzymie, na ręce papieża Jana VII. Chustę w kaplicy św. Weroniki na Watykanie widzieli i opisywali ją m.in. Francesco Petrarka, Dante Alighieri czy św. Brygida Szwedzka. W 1208 papież Innocenty III wprowadził zwyczaj dorocznej procesji ulicami Rzymu z cudownym wizerunkiem.

To właśnie w Rzymie do chusty przylgnęła nazwa Weronika, od łac. vera (prawdziwy) i gr. eikon (obraz)[2].

Oryginał miał zostać wywieziony z Rzymu podczas Sacco di Roma w 1527 r. W Bazylice św. Piotra w Rzymie została kopia[3].

Kopia całunu różniła się od oryginału, miała zamknięte oczy i przedstawiała martwą twarz. Dlatego po 1620 r. w chrześcijańskiej ikonografii nastąpiła prawdziwa rewolucja: zamiast żywego Jezusa z otwartymi oczami zaczęto przedstawiać go z zamkniętymi oczami[4].

Podobieństwo z Całunem Turyńskim[edytuj | edytuj kod]

Według siostry zakonnej Blandiny Paschalis Schlömer badającej chustę z Manoppello, Całun Turyński ma taki sam układ ran i proporcji twarzy, co całun z Manoppello.

Różnica między wizerunkami wynika z tego, że:

  • Całun Turyński przedstawia osobę martwą, a Całun z Manopello - żywą.
  • Całun Turyński przedstawia negatyw, a Całun z Manopello - pozytyw.

Ks. Andreas Resch z Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego zestawiając oba wizerunku za pomocą wysokiej rozdzielczości fotograficznych powiększeń doszedł do wniosku, że "oblicza obu Całunów wykazują stuprocentową zgodność, która wyklucza jakąkolwiek przypadkowość", a "podobieństwo to dowodzi, iż mamy do czynienia z odbiciem Oblicza tej samej osoby".

Objawienia Marii Valtorty[edytuj | edytuj kod]

22 lutego 1944 włoska mistyczka Maria Valtorta zapisała słowa, które rzekomo miał wypowiedzieć do niej Jezus:

„Chusta Weroniki jest cierniem tkwiącym w duszy sceptycznej. Wy, letni i chwiejni w wierze, którzy kroczycie naprzód dzięki swym ścisłym badaniom, wy, racjonaliści – porównajcie Chustę z Całunem. Na pierwszej widnieje Oblicze Żyjącego, na drugim – Zmarłego. Lecz długość, szerokość, cechy somatyczne, kształt, właściwości są takie same. Połóżcie płótna jedno na drugim, a zobaczycie, że się pokrywają. To ja jestem. Ja, który wam chciałem pokazać, kim byłem i czym dla was z miłości się stałem. Gdybyście nie należeli do zatraconych, do ślepych, te dwa płótna wystarczyłyby wam, by przywieść was do miłości, do żalu, do Boga”.

Jezus do Marii Valtorty, wg jej dzienniczka. 1944

Ks. Andreas Resch tak komentował te słowa: "W tamtych czasach jeszcze nikt nie myślał o ewentualnych podobieństwach między tymi dwoma wizerunkami. Współczesne badania każą zaliczyć tę wypowiedź do kategorii poznania paranormalnego i doświadczenia mistycznego".

Kult całunu[edytuj | edytuj kod]

Kościół katolicki oficjalnie nie wypowiadał się na temat Całunu, ponieważ traktuje historię jej pochodzenia jako element żywej tradycji, podobnie jak w przypadku innych relikwii chrześcijańskich. Badania naukowe i historyczne pozostawia naukowcom.

Benedykt XVI odwiedził Sanktuarium Volto Santo w Manoppello w dniu 1 września 2006 – była to pierwsza wizyta papieska w tym miejscu. Co roku do Manoppello przybywają setki tysięcy pielgrzymów z całego świata, także osoby niewierzące.

Badania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Nie zostały wykonane badania inwazyjne Całunu z Manopello, ponieważ jak głosi tradycja, przed laty gdy wyjęto Całun zza szyb, wizerunek znikł. Pojawił się dopiero po włożeniu Całunu z powrotem między szyby. Od tego czasu dotykanie tkaniny zostało zabronione[5].

Zostały wykonane badania nieinwazyjne Całunu z Manoppello[potrzebne źródło]:

  • badania podczerwienią
  • badania UV
  • badania skanerem satelitarnym

Prof. Donato Vittore[6] z Bari badał wizerunek za pomocą skanera o bardzo wysokiej rozdzielczości. Odkrył, że na chuście nie ma żadnego śladu farb.[7]

Niemiecki historyk sztuki, jezuita Heinrich Pfeiffer, profesor Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego, mówi: "Trzeba wyciągnąć wniosek, że obraz jest wynikiem jakiejś wewnętrznej zmiany zaistniałej w nitkach. Sprawia ona, że odbijają one światło w taki sposób, iż ludzkie oko dostrzega kolory"[8].

Przypisy

  1. Paul Badde, Twarzą w Twarz - świadkowie koronni Zmartwychwstania. Wydawnictwo Niecałe, 2013<
  2. Grzegorz Górny, Świadkowie Tajemnicy. Rosikon Press, Warszawa 2012, s. 230
  3. Paul Badde, Boskie Oblicze. Niemcy
  4. http://www.milujciesie.org.pl/nr/temat_numeru/historia_calunu_z_manoppello.html
  5. O. Carmine Cuccielli, Przeor klasztoru kapucynów w Manoppello. Film Boskie oblicze, reż. Grzegorz Górny. min. 18:00
  6. http://www.donatovittore.it/
  7. http://www.30giorni.it/articoli_id_21069_l3.htm
  8. http://holyfaceofmanoppello.blogspot.com/2008/05/fr-heinrich-pfeiffer-sj-teaches-about.html

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Seria artykułów o:
relikwiach chrześcijańskich
Relikwiarz

Relikwie
związane z Jezusem Chrystusem
Krzyż Prawdziwy
Całun Turyński (Turyn)
Całun z Manoppello (Manoppello)
Święty Graal (Walencja)
Chusta z Oviedo (Oviedo)
Suknia z Trewiru (Trewir)
Tunika z Argenteuil (Argenteuil)
Titulus Crucis (Rzym)
Święte schody (Rzym)
Włócznia Przeznaczenia (Watykan)
Korona cierniowa (Paryż)
Kolumna biczowania (Rzym)

Inne
Relikwiarz Trzech Króli (Kolonia)
Miecz świętego Piotra (Poznań)