Call of Duty 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Call of Duty 2
Producent Infinity Ward
Hands-On Mobile (wersja mobilna)
Aspyr Media (wersja na Macintosha i Pocket PC)
Wydawca Activision
Dystrybutor PL: Licomp Empik Multimedia
Seria gier Call of Duty
Projektant

Zied Rieke[1]

Artysta Richard Kriegler (dyrektor artystyczny)
Główny programista Jason West (główny inżynier)
Scenarzysta Michael Schiffer
Kompozytor Graeme Revell
Silnik zmodyfikowany id Tech 3
Data wydania
Gatunek

FPS

Tryby gry jedno- i wieloosobowa
Kategorie wiekowe

ESRB: Teen[11]
PEGI: 16[12]

Wymagania sprzętowe
Platforma Windows, OS X, Xbox 360, telefony komórkowe, Pocket PC
Nośniki

DVD / CD

Wymagania

Pentium IV 1,4 GHz, 256 MB RAM, karta graficzna 64 MB, 4 GB HDD

Kontrolery klawiatura, mysz, gamepad

Call of Duty 2gra komputerowa z gatunku first-person shooter w realiach II wojny światowej, wyprodukowana przez amerykańskie studio Infinity Ward i wydana przez Activision. Jej premiera na komputery osobiste odbyła się 25 października 2005 roku, a na konsolę Xbox 360 – 22 listopada 2005 roku. Jest to kontynuacja gry Call of Duty i druga część serii.

W Call of Duty 2 gracz wciela się w czterech żołnierzy: rosyjskiego szeregowca Wasilija Kozłowa, brytyjskiego sierżanta Johna Davisa, brytyjskiego czołgistę Davida Welsha i amerykańskiego kaprala Billa Taylora[13]. Akcja gry toczy się w latach 1941-1945 i obejmuje między innymi walki o Stalingrad, bitwę pod El Alamein oraz operację Overlord. W stosunku do poprzedniej części serii wprowadzono zmiany takie jak unowocześniona oprawa graficzna oraz system leczenia poprzez odpoczynek i punktów kontrolnych.

Podobnie jak poprzednia gra z serii, Call of Duty 2 została pozytywnie przyjęta przez recenzentów[14][15]. Chwalono intensywną rozgrywkę, większą niż w pierwowzorze swobodę działań i szczegółową oprawę graficzną, natomiast kontrowersje wzbudziły brutalność gry oraz zmiany w rozgrywce.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

Podczas kampanii jednoosobowej gracz obejmuje kontrolę łącznie nad czterema postaciami z perspektywy pierwszej osoby. Pierwszym bohaterem jest radziecki szeregowy Wasilij Kozłow z 13. Dywizji Gwardyjskiej, biorący udział w bitwie pod Moskwą i obronie Stalingradu. Druga grywalna postać to brytyjski sierżant John Davis z 7. Dywizji Pancernej, uczestniczący w zmaganiach wojennych w Afryce oraz walkach o Caen. Trzeci bohater kampanii to brytyjski dowódca czołgu David Welsh, odgrywający w grze epizodyczną rolę. Ostatnia postać kierowana przez gracza to kapral Bill Taylor z 2. Batalionu Rangerów, który uczestniczy w lądowaniu w Normandii oraz potyczkach na terenie Francji i Niemiec[13].

W czasie rozgrywki jednoosobowej graczowi towarzyszą bohaterowie niezależni. W kampanii radzieckiej do ważniejszych postaci należą komisarz Letlew, który prowadzi szkolenie Kozłowa podczas bitwy pod Moskwą oraz porucznicy Leonow i Wolski, którzy dowodzą postacią gracza przez całą kampanię. W walkach po stronie brytyjskiej główną rolę odgrywa kapitan Price, dowódca oddziału Davisa, który pojawił się w pierwszej części serii. Jego protegowanym jest szeregowy MacGregor. Podczas kampanii amerykańskiej najważniejszym bohaterem niezależnym jest sierżant Randall, kierujący oddziałem Taylora.

Streszczenie[edytuj | edytuj kod]

Kampania radziecka[edytuj | edytuj kod]

Gra rozpoczyna się szkoleniem bohatera kampanii, szeregowego Wasilija Kozłowa, podczas bitwy pod Moskwą w grudniu 1941 roku. Podczas obrony Kozłow niszczy pojazd Panzerwerfer ostrzeliwujący pozycje obronne Sowietów. Następnie akcja gry przenosi się do 2 grudnia 1942 roku w Stalingradzie, kiedy Sowieci organizują obronę przed atakiem Niemców na radzieckie umocnienia. Uderzenie zostaje odparte, po czym Sowieci docierają do wrogiego sztabu, w którym skrył się garnizon niemiecki i wysadzają go w powietrze[16].

Następna misja kampanii rozpoczyna się 8 grudnia 1942 roku w Stalingradzie. Kozłow dostaje zadanie naprawienia kabla telefonicznego łączącego jego jednostkę z innym oddziałem, po czym podczas walk ulicznych niszczy czołgi PzKpfw II za pomocą bomb przylepnych. Tego samego dnia oddziały radzieckie przejmują kontrolę nad stacją kolejową. Kontratak Niemców z użyciem sił opancerzonych zostaje powstrzymany[17].

Ostatnia misja kampanii w Stalingradzie zaczyna się 15 grudnia 1942 roku. Wówczas Sowieci szturmują śródmieście i niszczą niemieckie składy zaopatrzeniowe. Następnie zajmują w wyniku walk ulicznych ratusz. Kozłow zabija wrogiego strzelca wyborowego, a oddziały radzieckie zajmują pozycje obronne w budynku, który atakuje piechota niemiecka. Sowieci utrzymują pozycje do czasu przybycia posiłków[18].

Kampania brytyjska[edytuj | edytuj kod]

Kampania brytyjska rozpoczyna się 29 grudnia 1942 roku pod El Alamein. Wówczas sierżant John Davis wraz z innymi żołnierzami dowodzonymi przez kapitana Price'a dokonuje rajdu na skład zaopatrzenia sił Afrika Korps. Brytyjczycy niszczą beczki z paliwem oraz składy amunicji. Tego samego dnia odpierają atak na zajęte przez siebie pozycje, przywołując wsparcie brytyjskiej artylerii[19].

3 listopada 1942 roku oddziały brytyjskie wsparte przez siły opancerzone atakują umocnione pozycje niemieckie pod El Alamein. Davis po przejściu przez luki w polu minowym eliminuje wrogie stanowiska dział przeciwpancernych i karabinów maszynowych, po czym Brytyjczycy zajmują budynek radiostacji. 6 listopada siły brytyjskie atakują nadmorską miejscowość El Daba, likwidując przybrzeżne działa przeciwpancerne i przejmując wrogi sztab, po czym zajmują doki[20].

W styczniu 1943 roku dowódca czołgu David Welsh bierze udział w ofensywie pancernej w Libii. Czołgi Mk VI Crusader niszczą siły pancerne przeciwnika. Potem gracz ponownie przejmuje kontrolę nad Davisem, biorącym udział w natarciu Brytyjczyków na wioskę Toujane. Siły brytyjskie wkraczają do miasta 10 marca. Jednakże żołnierze brytyjscy zostają otoczeni – wówczas Davis wraz z kapitanem Price'em i sierżantem MacGregorem odjeżdża z miasta w wozie pancernym[21].

11 marca 1943 roku żołnierze brytyjscy ponawiają atak na Toujane. Wówczas Davis likwiduje załogi karabinów maszynowych MG 42 i dział 88 mm. 30 marca siły brytyjskie atakują miasto Matmata, jednak wpadają w zasadzkę sił niemieckich. Brytyjczycy mimo to oczyszczają drogę do miasta, a Davis eliminuje nadciągające lotnictwo Niemców za pomocą działka przeciwlotniczego[22].

Ostatnia misja kampanii rozpoczyna się 11 czerwca 1944 roku w Caumont we Francji. Brytyjczycy zdobywają miasto, po czym napotykają rannych żołnierzy amerykańskich. MacGregor transportuje ich ciężarówką w bezpieczniejsze miejsce. Nazajutrz Brytyjczycy zdobywają miasto Anctoville, jednak podczas natarcia natrafiają na czołg „Tygrys”. Davis niszczy niemiecki czołg[23]. Tego samego dnia żołnierze brytyjscy oczyszczają z Niemców miejscowość St. Louen, gdzie Davis niszczy kolejny czołg „Tygrys”[24]. 14 czerwca Brytyjczycy likwidują pozycje moździerzy w Amaye sur Seulles, po czym odpierają kontratak Niemców[25].

Kampania amerykańska[edytuj | edytuj kod]

Kampania amerykańska rozpoczyna się 6 czerwca 1944 roku, gdy oddział specjalne US Rangers atakują przyczółek na Pointe du Hoc. Kapral Bill Taylor przedostaje się przez silnie strzeżone umocnienia, po czym wraz z innymi żołnierzami likwiduje działa polowe i załogi bunkrów[26]. Kontratak Niemców spycha obronę amerykańską do granic klifu, jednak wsparcie powietrzne powstrzymuje niemieckie uderzenie. 14 lipca Amerykanie zdobywają w walkach ulicznych miejscowość Beaumont-Hague, a załogi wrogich moździerzy zostają wyeliminowane[27].

5 grudnia 1944 roku rangerzy rozpoczynają atak na pozycje artylerii niemieckiej na wzgórzu nr 400. W tym celu najpierw zdobywają miejscowość Bergstein w Niemczech. Nazajutrz atakują bunkry usytuowane na wzgórzu, likwidując jego załogi oraz niszcząc bombardujące Bergstein moździerze[28]. 8 grudnia przybywa odsiecz niemiecka, która zostaje powstrzymana przez żołnierzy amerykańskich[29].

24 marca 1945 roku Taylor wraz z rangerami dokonuje desantu na miejscowość Wallendar po drugiej stronie Renu. Amerykanie likwidują działa przeciwpancerne ostrzeliwujące desant, po czym Taylor detonuje dwa czołgi „Tygrys” broniące dostępu do śródmieścia[30].

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

W Call of Duty 2 gracz obejmuje kontrolę nad jednym z żołnierzy piechoty walczących na frontach II wojny światowej. Cele do wykonania są oznaczone przez kompas[31]. Kierowany przez gracza bohater może biec, kucać i czołgać się, jak również wychylać się zza osłon i przeskakiwać przez niewielkie przeszkody[32].

W grze żołnierz może być uzbrojony w dwa rodzaje broni palnej oraz granaty odłamkowe i dymne[33]. W celu poprawy celności można namierzać wrogów przez przyrządy celownicze. W przypadku celowania przez lunetę z karabinu wyborowego drgania rąk uniemożliwiają trafienie, dlatego dostępne jest chwilowe wstrzymanie oddechu, które stabilizuje celownik[34][35]. Podczas walki w zwarciu można uderzyć przeciwnika kolbą broni[34].

Wprowadzono zasadnicze zmiany w sposobie rozgrywki w stosunku do pierwszej części serii. Zmieniony został system leczenia bohatera – w przypadku gdy żołnierz gracza odniesie poważne obrażenia, słyszalne jest pulsowanie serca, a ekran ma czerwoną otoczkę. Leczenie następuje nie po zebraniu apteczki, lecz podczas odpoczynku w bezpiecznym miejscu[36]. Usunięto ponadto możliwość zapisywania gry w określonym momencie; automatyczny zapis rozgrywki następuje po dotarciu do punktu kontrolnego lub wykonaniu zadania[37].

Podczas misji gracz współpracuje z komputerowymi żołnierzami posiadającymi sztuczną inteligencję[38]. Potrafią się oni porozumiewać i informować dokładnie o położeniu wroga[37][39]. Komputerowi wrogowie potrafią zastępować zabitych towarzyszy na stanowiskach karabinów maszynowych, a także rzucać licznymi granatami w stronę gracza[38] i zabezpieczać własne pozycje przed oskrzydleniem[37].

Tryb gry jednoosobowej dzieli się na trzy kampanie: radziecką, brytyjską i amerykańską[40]. Kolejne misje kampanii odblokowują się w porządku chronologicznym, na przykład po ukończeniu misji radzieckiej z 1941 roku staje się dostępna kampania brytyjska i bitwa pod El Alamein z 1942 roku[13]. Gracz ma swobodę wyboru misji[37]. Oprócz misji ofensywnych, w których gracz atakuje pozycje wroga, są takie, w których należy obronić ważne punkty strategiczne do czasu przybycia posiłków[41]. W niektórych misjach gracz wciela się nie w żołnierza piechoty, ale w dowódcę czołgu[13].

Tryb gry wieloosobowej jest podzielony na tryby: Deathmatch, Team Deathmatch, Capture the Flag, Search & Destroy i Headquarters. Search & Destroy polega na tym, że jedna drużyna ma za zadanie zniszczyć wrogie obiekty, podczas gdy druga ich broni. Natomiast w trybie Headquarters dwie przeciwne strony dostają zadanie przejęcia określonego terenu i postawieniu na nim sztabu, co powoduje naliczanie punktów na korzyść posiadacza. Wygrywa drużyna, która zdobędzie określoną liczbę punktów[38].

W Call of Duty 2 oprócz rodzajów broni znanych z poprzedniej części występują nowe, takie jak karabin Gewehr 43, karabin SWT-40 i granatnik Panzerschreck[42]. Nowością stały się granaty dymne, służące do maskowania działań żołnierzy[38][43].

Tworzenie[edytuj | edytuj kod]

Wymagania gry
Minimalne Zalecane
Microsoft Windows
System operacyjny Windows 2000 / XP
Procesor Intel Pentium 4 1.4 GHz bądź AMD Athlon 1.4 GHz lub podobny Intel Pentium 4 540 3.2 GHz lub podobny
Pamięć operacyjna 256 MB RAM 1024 MB RAM
Wolne miejsce na dysku twardym 4 GB
Karta graficzna 64 MB z obsługą DirectX 9.0c 256 MB z obsługą DirectX 9.0c
Karta dźwiękowa zintegrowana Sound Blaster Audigy 2 ZS
Sieć połączenie internetowe lub lokalne do gry sieciowej

7 kwietnia 2005 roku przedsiębiorstwo Activision ogłosiło rozpoczęcie prac nad kontynuacją gry Call of Duty[44][45]. Kolejna gra z serii wymagała większego wysiłku od twórców – w związku z tym tworzące grę studio Infinity Ward zwiększyło swe zatrudnienie z 25 do 75 ludzi[46]. Budżet gry wyniósł 14.5 miliona dolarów amerykańskich[46] i był dwukrotnie większy niż w przypadku poprzedniej gry z serii[36].

Twórcom gry zależało na realistycznym ukazaniu miejsc walk. W tym celu pracownicy studia odbyli wycieczki do Afryki Północnej i Francji, jak również zasięgnęli informacji z filmów dokumentalnych autorstwa kanału telewizyjnego History Channel[46]. Do prac nad grą zaangażowano doradców wojskowych Johna Hillena i Hanka Kierseya[42]. Na potrzeby gry stacja telewizyjna Military Channel stworzyła przerywniki filmowe między misjami, opisujące działania na frontach II wojny światowej[47]. Twórcy gry napisali do niej ponad 20 tysięcy linii dialogowych[46].

Silnik gry[edytuj | edytuj kod]

Call of Duty działa na stworzonym na potrzeby gry silniku IW engine[48]. Obsługuje on mapowanie normalnych, metodę energetyczną, shadery[49] i efekty cząsteczkowe, które umożliwiły zastosowanie granatów dymnych w taktyce gracza[50]. Silnik gry charakteryzuje się dopracowanymi animacjami postaci[51].

Udźwiękowienie[edytuj | edytuj kod]

Na udźwiękowienie Infinity Ward wydał osiem procent budżetu. Część twórców gry pojechała do stanu Arizona, gdzie testowała różne rodzaje broni i nagrywała ich dźwięki[46]. Gra obsługuje dźwięk przestrzenny i głośniki 5.1[51]. Muzykę do Call of Duty 2 stworzył kompozytor Graeme Revell[52][53].

Wydanie gry[edytuj | edytuj kod]

Gra została pokazana na targach E3 w maju 2005 roku[54]. Pokazany został wtedy etap lądowania na Pointe du Hoc. Gra zebrała wówczas pochwały za oprawę graficzną i dynamikę rozgrywki[55][56].

26 września 2005 roku ukazała się wersja demonstracyjna Call of Duty 2, która zawierała etap w El Daba[57], natomiast 25 października gra w wersji na komputery osobiste została wydana w pełnej wersji w sklepach amerykańskich[2][58]. Komputerowa wersja została opublikowana 31 października w Niemczech[3], 2 grudnia – w Rosji[59], a 24 marca 2006 roku – w Japonii. 22 grudnia 2005 roku w USA wydana została edycja na konsolę Xbox 360[6]. Polska wersja językowa gry została opublikowana 9 grudnia 2005 roku na komputery osobiste[4], natomiast 17 listopada 2006 roku – na Xboksa 360[7]. 11 kwietnia 2006 roku ukazała się poprawka do trybu gry wieloosobowej, która dodawała dwie nowe mapy oraz zabezpieczenie przed oszustwami Punkbuster[60]. W maju 2006 Aspyr Media wydało wersję gry na platformę Macintosh[8].

Wraz z Call of Duty 2 wydano specjalną edycję kolekcjonerską, która zawierała między innymi jej zwiastuny, szkice postaci i lokacji w grze oraz wywiady z twórcami[61]. 22 września 2006 roku Call of Duty 2 znalazła się wraz z Call of Duty i Call of Duty: United Offensive w reedycji Call of Duty: War Chest na komputery osobiste[62]. 10 kwietnia 2009 roku Licomp Empik Multimedia ponownie wydał Call of Duty 2 na komputery osobiste w ramach taniej serii Best of Activision[63]. 8 czerwca 2010 roku gra wraz z Call of Duty: World at War i Call of Duty 3 weszła w skład pakietu Call of Duty: The War Collection na Xboksa 360[64].

Odbiór gry[edytuj | edytuj kod]

 Recenzje
Oceny
Publikacja Ocena
PC Xbox 360
1UP.com B+[65] A[66]
Game Revolution B[67] B[68]
GameSpot 8.8/10[38] 8.8/10[69]
GameSpy 5/5 gwiazdek[70] 4.5/5 gwiazdek[71]
GameZone 9/10[72]
IGN 8.5/10[73] 9/10[74]
TeamXbox 9/10[75]
VG.com 8/10[76] 8/10[77]
Oceny agregowane
GameRankings 88% (z 67 recenzji)[14] 90% (z 85 recenzji)[15]
Nagrody
Publikacja Nagroda
GameSpy Editor's Choice[70]
IGN Editor's Choice[73]
Spike TV Best Military Game[78]
TeamXbox Editor's Choice[75]

Wersja na komputery osobiste[edytuj | edytuj kod]

Wersja Call of Duty na komputery osobiste została pozytywnie przyjęta przez recenzentów, osiągając według agregatora GameRankings średnią wynoszącą około 88% maksymalnych ocen[14]. Chwalono szczegółową oprawę graficzną i animacje[67][73], choć różnie oceniano jej jakość – Joe Dodson z portalu Game Revolution twierdził, że grafika jest fotorealistyczna[67], natomiast Tom McNamara ocenił ją na słabszą od występującej w grze F.E.A.R.[73]. Z tą opinią zgodził się Sal Accardo z portalu GameSpy[79], a Bob Colayco z portalu GameSpot stwierdził, że tekstury tracą szczegółowość po zbliżeniu do nich[38]. Garnett Lee z portalu 1UP.com chwalił szczególnie efekty cząsteczkowe takie jak padający śnieg czy dym[65]. Tom Orry negatywnie jednak ocenił fakt, że ceną za wysokiej jakości oprawę wizualną były wysokie wówczas wymagania sprzętowe[76]. Pochwały zebrała też oprawa dźwiękowa oraz dialogi[38][72].

Kontrowersje wzbudziła natomiast sama rozgrywka. Joe Dodson skrytykował grę za to, że ze względu na wysoką brutalność, charakteryzującą się naturalistycznymi scenami śmierci żołnierzy, gra zamienia się w prymitywną sieczkę i nie ma głębi takich shooterów jak Brothers in Arms: Road to Hill 30 i Call of Duty 2: Big Red One[14]. Tom McNamara natomiast stwierdził, że Call of Duty 2 ze względu na brak rozczłonkowania żołnierzy po wybuchach nie jest brutalna[73]. Zauważył, że gra podobnie jak jej pierwowzór ma linearną strukturę, którą jednak wynagradza intensywność akcji[41]. Sal Accardo twierdził, że gra jest bardziej swobodna od Call of Duty, gdyż w kilku etapach można określić kolejność zdobywania budynków wroga[70]. Pozytywnie ocenił charakteryzujący się intensywnością etap w Pointe du Hoc[70]. Bob Colayco pochwalił nowy system regeneracji zdrowia, twierdząc że gracz może się dzięki niemu skoncentrować na walce[38]. Kontrowersje wzbudziła także sztuczna inteligencja – Joe Dodson skrytykował ją za bierność wobec działań gracza[67], z kolei jej zachowanie pochwalił Jakub Wojnarowicz z portalu FiringSquad[80]. Tom Orry pozytywnie ocenił grę za zdolność żołnierzy do informowania o położeniu wroga[76].

Przy zestawieniu najlepszych gier wszech czasów w roku 2008 Maciej Kuc z pisma „CD-Action” stwierdził, że Call of Duty 2 była w swoim czasie realizacyjnym majstersztykiem, który stanowił niedościgniony wzór dla innych wojennych shooterów w realiach II wojny światowej[81].

Wersja na Xboksa 360[edytuj | edytuj kod]

Konsolowa wersja Call of Duty 2 również zyskała pozytywne oceny wśród recenzentów, osiągając według GameRankings średnią wynoszącą około 90% maksymalnych ocen[15]. Garnett Lee pisał, że w Call of Duty gra się bardziej intuicyjnie przy użyciu konsolowego gamepada niż na komputerowej klawiaturze i myszy[66]. Tę samą opinię wyraził Will Tuttle z portalu GameSpy[71]. Bob Colayco chwalił interfejs gry na Xboksa 360 i oprawę graficzną, zwłaszcza na telewizorze o wysokiej rozdzielczości[69]. Douglass C. Perry z IGN-u ocenił Call of Duty 2 jako jedną z najlepiej wyglądających gier na Xboksa 360[74]. Dale Nardozzi ze strony TeamXbox stwierdził, że wersja konsolowa wygląda lepiej od komputerowej[82].

Krytycy byli mniej jednogłośni przy ocenie trybu gry wieloosobowej. Joe Dodson skrytykował grę za to, że umożliwia on na konsolach rozgrywki tylko do 8 osób na jednej mapie[68] (w przypadku wersji komputerowej limit ten wynosi 32 osoby[67]). Garnett Lee natomiast ocenił grę wieloosobową pozytywnie, twierdząc że walki w niej są intensywne[66]. Bob Colayco pochwalił tryb gry na podzielonym ekranie, w którym grać mogą najwyżej cztery osoby, ale zaznaczył, że nie rekompensuje to niskiego limitu graczy na mapie[69].

Nagrody i sprzedaż[edytuj | edytuj kod]

Call of Duty 2 uzyskała rekomendacje serwisów GameSpy[70], IGN[73] i TeamXbox[75]. Ponadto zdobyła nagrodę stacji Spike TV w kategorii Best Military Game (Najlepsza gra wojskowa)[78]. Pozytywny odbiór gry przez krytyków został potwierdzony sukcesem komercyjnym – w listopadzie 2005 roku Call of Duty 2 była najczęściej kupowaną grą na komputery osobiste i Xboksa 360[83]. Do lipca 2006 roku gra na Xboksa 360 sprzedała się w liczbie 1.4 miliona egzemplarzy[84], przy czym 77% egzemplarzy tej konsoli zakupiono wraz z Call of Duty 2[85]. W Polsce do listopada 2009 gra ogólnie została sprzedana w liczbie ponad 75 tysięcy egzemplarzy[86].

Inne edycje[edytuj | edytuj kod]

Call of Duty 2: Big Red One[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Call of Duty 2: Big Red One.

Wraz z Call of Duty 2 została wydana gra Call of Duty 2: Big Red One przeznaczona dla konsol PlayStation 2, Xbox i GameCube, zawierająca kampanię opisującą losy amerykańskiej 1. Dywizji Piechoty. Grę wyprodukowało studio Treyarch, a Big Red One od wersji na PC i Xboksa 360 różni się niższej jakości oprawą graficzną oraz inną fabułą[36]. Jej premiera odbyła się 1 listopada 2005 roku[87][88].

Wersje mobilne[edytuj | edytuj kod]

5 stycznia 2006 roku ukazała się wersja Call of Duty 2 przeznaczona na telefony komórkowe, wyprodukowana przez Hands-On Mobile[9]. Jest ona shooterem z widokiem z lotu ptaka[89]. 30 stycznia 2007 pojawiła się wersja gry na Pocket PC, wyprodukowana przez Aspyr Media[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Call of Duty 2 Manual, s. 17.
  2. 2,0 2,1 Call of Duty 2 (PC) (ang.). IGN. [dostęp 2010-12-18].
  3. 3,0 3,1 Call of Duty 2 – PC (niem.). GameStar. [dostęp 2011-01-12].
  4. 4,0 4,1 Call of Duty 2 ( PC ) – Encyklopedia Gier (pol.). GRY-OnLine. [dostęp 2010-12-18].
  5. Four From Activision Live On Steam (pol.). Steam, 2006-10-14. [dostęp 2011-01-13].
  6. 6,0 6,1 Call of Duty 2 (Xbox 360) (ang.). IGN. [dostęp 2010-12-18].
  7. 7,0 7,1 Call of Duty 2 ( X360 ) – Encyklopedia Gier (ang.). GRY-OnLine. [dostęp 2010-12-18].
  8. 8,0 8,1 Call of Duty 2 (Macintosh) (ang.). IGN. [dostęp 2011-01-08].
  9. 9,0 9,1 Call of Duty 2 (Wireless) (ang.). IGN. [dostęp 2011-01-07].
  10. 10,0 10,1 Call of Duty 2 (Pocket PC) (ang.). IGN. [dostęp 2011-01-07].
  11. Search Results – Call of Duty 2 (ang.). ESRB. [dostęp 2010-12-18].
  12. Szukaj gier – Call of Duty 2 (pol.). PEGI. [dostęp 2010-12-18].
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 Call of Duty 2 Q&A – Story, Characters, Weapons, Vehicles, AI (ang.). GameSpot, 2005-05-02. [dostęp 2010-12-18].
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 Call of Duty 2 for PC (ang.). GameRankings. [dostęp 2010-12-18].
  15. 15,0 15,1 15,2 Call of Duty 2 for Xbox 360 (ang.). GameRankings. [dostęp 2010-12-18].
  16. Call of Duty 2 Game Guide – Page 2 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  17. Call of Duty 2 Game Guide – Page 3 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  18. Call of Duty 2 Game Guide – Page 4 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  19. Call of Duty 2 Game Guide – Page 5 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  20. Call of Duty 2 Game Guide – Page 6 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  21. Call of Duty 2 Game Guide – Page 7 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  22. Call of Duty 2 Game Guide – Page 8 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  23. Call of Duty 2 Game Guide – Page 9 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  24. Call of Duty 2 Game Guide – Page 10 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  25. Call of Duty 2 Game Guide – Page 11 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  26. Call of Duty 2 Game Guide – Page 12 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  27. Call of Duty 2 Game Guide – Page 13 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  28. Call of Duty 2 Game Guide – Page 14 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  29. Call of Duty 2 Game Guide – Page 15 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  30. Call of Duty 2 Game Guide – Page 16 (ang.). GameSpot. [dostęp 2011-01-05].
  31. Call of Duty 2 Manual, s. 4.
  32. Call of Duty 2 Manual, s. 6.
  33. Call of Duty 2 Manual, s. 7.
  34. 34,0 34,1 Call of Duty 2 Manual, s. 10.
  35. Call of Duty 2 Q&A – Story, Characters, Weapons, Vehicles, AI – Page 2 (ang.). GameSpot, 2005-05-02. [dostęp 2010-12-18].
  36. 36,0 36,1 36,2 Zapowiedzi – Call of Duty. „Click!”. 9/2005, s. 8. Wydawnictwo Bauer. ISSN 1509-0558 (pol.). 
  37. 37,0 37,1 37,2 37,3 Pierwsze wrażenie – Call of Duty 2. „Komputer Świat Gry”. 11/2005, s. 36. Axel Springer Polska (pol.). 
  38. 38,0 38,1 38,2 38,3 38,4 38,5 38,6 38,7 Bob Colayco: Call of Duty Review for PC – Page 1 (ang.). GameSpot, 2005-10-25. [dostęp 2010-12-24].
  39. Dan Adams: E3 2005: Call of Duty 2 Trailer and Preview (ang.). IGN, 2005. [dostęp 2010-12-24].
  40. Dan Adams: Call of Duty 2 – PC Preview (ang.). IGN, 2005-04-19. [dostęp 2010-12-24].
  41. 41,0 41,1 Tom McNamara: Call of Duty 2 – PC Review – Page 2 (ang.). IGN, 2005-10-25. [dostęp 2010-12-24].
  42. 42,0 42,1 Call of Duty 2 Q&A – Story, Characters, Weapons, Vehicles, AI – Page 2 (ang.). GameSpot, 2005-05-02. [dostęp 2010-12-24].
  43. Call of Duty 2 Manual, s. 9.
  44. Tom McNamara: Call of Duty 2 Confirmed (ang.). IGN, 2005-04-07. [dostęp 2011-01-06].
  45. Tim Surette: Call of Duty 2 debriefed (ang.). GameSpot, 2005-04-08. [dostęp 2011-01-06].
  46. 46,0 46,1 46,2 46,3 46,4 Jill Duffy: Postcard From The Montreal Game Summit: Call Of Duty 2 Postmortem (ang.). Gamasutra, 2005-11-04. [dostęp 2011-07-11].
  47. Ivan Sulic: Military Channel & COD (ang.). IGN, 2005-09-23. [dostęp 2011-01-06].
  48. Sal Accardo: Previews – Call of Duty 2 (ang.). GameSpy, 2005-04-18. [dostęp 2011-01-06].
  49. Dan Adams: Call of Duty 2 (ang.). IGN, 2005-04-19. [dostęp 2011-01-06].
  50. Nate Ahearn: Call of Duty 2 First Look (Xbox 360) (ang.). TeamXbox, 2005-05-24. [dostęp 2011-01-06].
  51. 51,0 51,1 Dan Adams: Call of Duty 2 (ang.). IGN, 2005-04-19. [dostęp 2011-07-11]. s. 2.
  52. Graeme Revell Heeds the Call of Duty (ang.). IGN, 2005-08-17. [dostęp 2011-01-06].
  53. Brendan Sinclair: Graeme Revell to score Call of Duty sequels (ang.). GameSpot, 2005-08-17. [dostęp 2011-01-06].
  54. Andrew Park: Call of Duty 2 E3 2005 Preshow Report (ang.). GameSpot, 2005-05-17. [dostęp 2011-01-06].
  55. Jason Ocampo: Call of Duty 2 E3 2005 Impressions (ang.). GameSpot, 2005-05-18. [dostęp 2011-07-11].
  56. Dan Adams: E3 2005: Call of Duty 2 (ang.). IGN, 2005-05-18. [dostęp 2011-01-06].
  57. Tim Surette: Call of Duty 2 demo out now (ang.). GameSpot, 2005-08-26. [dostęp 2011-01-06].
  58. Tim Surette: Duty Calls for PCs again (ang.). GameSpot, 2005-10-25. [dostęp 2011-01-06].
  59. КОЛЛЕКЦИЯ ИГРУШЕК «Call of Duty 2» (ros.). 1C. [dostęp 2011-01-12].
  60. Tom McNamara: New Maps, Punkbuster in Call of Duty 2 Patch (ang.). IGN, 2006-04-11. [dostęp 2011-01-06].
  61. Call of Duty 2 (Collector's Edition) (ang.). IGN. [dostęp 2011-01-07].
  62. Call of Duty: Warchest (ang.). IGN. [dostęp 2011-01-13].
  63. Call of Duty 2 (pol.). LEM. [dostęp 2011-01-13].
  64. Call of Duty: The War Collection (ang.). IGN. [dostęp 2011-01-13].
  65. 65,0 65,1 Garnett Lee: Call of Duty 2 Review for PC (ang.). 1UP, 2005-11-15. [dostęp 2011-01-07].
  66. 66,0 66,1 66,2 Garnett Lee: Call of Duty 2 Review fror 360 (ang.). 1UP, 2005-11-15. [dostęp 2011-01-07].
  67. 67,0 67,1 67,2 67,3 67,4 Joe Dodson: Call of Duty 2 Review for the PC (ang.). Game Revolution, 2005-12-07. [dostęp 2011-01-07].
  68. 68,0 68,1 Joe Dodson: Call of Duty 2 Review for the XBOX360 (ang.). Game Revolution, 2005-12-07. [dostęp 2011-01-07].
  69. 69,0 69,1 69,2 Bob Colayco: Call of Duty Review for Xbox 360 (ang.). GameSpot, 2005-11-15. [dostęp 2011-01-07].
  70. 70,0 70,1 70,2 70,3 70,4 Sal Accardo: Call of Duty 2 (PC Review) (ang.). GameSpy, 2005-11-03. [dostęp 2011-01-07].
  71. 71,0 71,1 Will Tuttle: Call of Duty 2 (Review Xbox 360) (ang.). GameSpy, 2005-11-23. [dostęp 2011-01-07].
  72. 72,0 72,1 jdkmedia: Call of Duty 2 – PC – Review (ang.). GameZone, 2005-10-24. [dostęp 2011-01-07].
  73. 73,0 73,1 73,2 73,3 73,4 73,5 Tom McNamara: Call of Duty 2 – PC Review (ang.). IGN, 2005-10-25. [dostęp 2011-01-07].
  74. 74,0 74,1 Douglass C. Perry: Call of Duty 2 – Xbox 360 Review (ang.). IGN, 2005-11-15. [dostęp 2011-01-07].
  75. 75,0 75,1 75,2 Dale Nardozzi: Call of Duty 2 Review (Xbox 360) (ang.). TeamXbox, 2005-11-15. [dostęp 2011-01-07].
  76. 76,0 76,1 76,2 Tom Orry: Call of Duty 2 Review for PC – Page 2 (ang.). VideoGamer.com, 2005-11-08. [dostęp 2011-01-07].
  77. Tom Orry: Call of Duty 2 Review for Xbox 360 – Page 2 (ang.). VideoGamer.com, 2005-12-05. [dostęp 2011-01-07].
  78. 78,0 78,1 Brendan Sinclair: RE4 named Game of Year at Spike Awards (ang.). GameSpot, 2005-11-19. [dostęp 2011-06-21].
  79. Sal Accardo: Call of Duty (PC Review Page 2) (ang.). GameSpy, 2005-11-03. [dostęp 2011-01-07].
  80. Jakub Wojnarowicz: Call of Duty 2 Review (ang.). FiringSquad, 2005-10-27. [dostęp 2011-03-12].
  81. Maciej Kuc. Call of Duty. „Tipsomaniak CD-Action”. 2/2008, s. 16. Wrocław: Wydawnictwo Bauer. ISSN 1426-2916 (pol.). 
  82. Dale Nardozzi: Call of Duty 2 Review (Xbox 360) – Page 3 (ang.). TeamXbox, 2005-11-15. [dostęp 2011-01-07].
  83. Tor Thorsen: ChartSpot: November 2005 (ang.). GameSpot, 2005-12-20. [dostęp 2011-01-07].
  84. Mike Snider: WWII shows no battle fatigue (ang.). USA Today, 2006-07-11. [dostęp 2011-01-07].
  85. Douglass C. Perry: The Live Chronicles, Ch. 4 (ang.). IGN, 2005-12-16. [dostęp 2011-01-07].
  86. Seria Call of Duty w Polsce – dokładne wyniki sprzedaży poszczególnych części (pol.). GRY-OnLine, 2009-11-11. [dostęp 2010-12-08].
  87. Tor Thorsen: Big Red One raids retail (ang.). GameSpot, 2005-11-01. [dostęp 2011-01-06].
  88. Call of Duty 2 Big Red One (ang.). IGN, 2005-11-01. [dostęp 2011-01-06].
  89. Levi Buchanan: Call of Duty 2 – Wireless Review (ang.). IGN, 2006-02-14. [dostęp 2011-01-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]