Callosciurus erythraeus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Callosciurus erythraeus[1]
Pallas, 1779
Callosciurus erythraeus
Callosciurus erythraeus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina Callosciurinae
Rodzaj Callosciurus
Gatunek Callosciurus erythraeus
Synonimy
  • C. cinnamomeiventris (Swinhoe, 1862)[2]
  • C. cucphuongis Dao Van Tien, 1965[2]
  • C. dabshanensis Xu and Chen, 1989[2]
  • C. gongshanensis Wang, 1981[2]
  • C. griseopectus (Blyth, 1847)[2]
  • C. quinlingensis Xu and Chen, 1989[2]
  • C. tsingtauensis (Hilzheimer, 1906)[2]
  • C. wuliangshanensis Li and Wang, 1981[2]
  • C. flavimanus G. St. Hillaire 1831[2]
Podgatunki[2]

informacja w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Callosciurus erythraeusgatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae)[2], zamieszkujący północno-wschodnie tereny Azji południowej – w znacznym rozmiarze w centralnych i południowych Chinach i kontynentalnej południowej Azji[3]. Introdukowane populacje występują w Japonii[4], Argentynie[2], we Francji, w Holandii i w Belgii. C. erythraeus jest uznawany za gatunek inwazyjny[5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Naukowcy rozróżniają kilkadziesiąt podgatunków wiewiórki C. erythraeus[2]:

  • C. erythraeus erythraeus
  • C. erythraeus atrodorsalis
  • C. erythraeus bartoni
  • C. erythraeus bhutanensis
  • C. erythraeus bonhotei
  • C. erythraeus castaneoventris
  • C. erythraeus erythrogaster
  • C. erythraeus flavimanus
  • C. erythraeus gloveri
  • C. erythraeus gordoni
  • C. erythraeus griseimanus
  • C. erythraeus harringtoni
  • C. erythraeus hendeei
  • C. erythraeus hyperythrus
  • C. erythraeus intermedius
  • C. erythraeus michianus
  • C. erythraeus ningpoensis
  • C. erythraeus pranis
  • C. erythraeus rubeculus
  • C. erythraeus shanicus
  • C. erythraeus siamensis
  • C. erythraeus sladeni
  • C. erythraeus styani
  • C. erythraeus thai
  • C. erythraeus thaiwanensis
  • C. erythraeus zimmeensis

Powyższa lista nie jest jednak kompletna, bowiem w Tajlandii, Laosie i w Wietnamie odnotowano wiele nie opisanych form i populacji[3].

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

C. erythraeus jest gryzoniem o średniej wielkości. Długość tułowia (wraz z głową) wynosi 20 cm[6] do 26 cm. Masa ciała dorosłego osobnika to 309-435 g[5], według innych źródeł ok. 272 g[7]. Ogon jest puszysty i ma długość zbliżoną do długości tułowia – 17 do 20 cm[5]. Ubarwienie futra oliwkowo-brązowe w części grzbietowej, a czerwone w części brzusznej. Od ubarwienia siostrzanego gatunku C. notatus odróżnia go brak czarnych lub cielistych pasów wzdłuż boków[6]. Poszczególne populacje oddalone od siebie geograficznie mogą jednak wykazywać znaczne zróżnicowanie ubarwienia[5]. Maksymalną długość życia w niewoli określono na 17 lat[7].

Wymiary anatomiczne
(Virginia Hayssen, 2008)[8]
Część ciała samiec samica dorosłe osobniki[a]
średnia długość tułowia z głową 227,0 mm 217,4 mm 209,3 mm
średnia długość ogona 205,3 mm 216,6 mm 176,9 mm
średnia masa ciała 359,2 g 375,1 g 286,5 g

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

C. erythraeus jest wiewiórką o dziennym, nadrzewnym trybie życia[6]. W południowej części Azji jest gatunkiem łowionym na pożywienie[3].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Gatunek występuje w Azji południowo-wschodniej: w Bangladeszu, Kambodży, Chinach, Indiach, Laosie, Malezji, Mjanmie, Wietnamie oraz na Tajwanie. Począwszy od 1930 roku gatunek wielokrotnie implementowano w różnych częściach Japonii[4]. W latach 70-tych XX wieku introdukowany był w Villa Flandria w Argentynie[2], oraz w Cap d'Antibes koło Antibes we Francji, w 1998 w Holandii, a w 2000 w Belgii. C. erythraeus jest uznawany za gatunek inwazyjny[5].

C. erythraeus zamieszkuje górskie tereny leśne, ale chętnie występuje też w przyległych do nich obszarach uprawnych[6]. Gatunek występuje w górach na wysokości ponad 3000 m n.p.m.[3], ale w Malezji spotykany jest na wysokości ponad 900 m n.p.m.[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Callosciurus erythraeus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Callosciurus erythraeus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 listopada 2011]
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Callosciurus erythraeus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 Masato Hori, Masao Yamada. Line census and gnawing damage of introduced Formosan squirrels (Callosciurus erythraeus taiwanensis ) in urban forests of Kamakura, Kanagawa, Japan. „Assessment and Control of Biological Invasion”, s. 204-209, 2006 (ang.). 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Callosciurus erythraeus. Invasive Species Compendium (Beta) (cabi.org). [dostęp 2011-11-29].
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Mountain Red-bellied Squirrel (ang.). ecologyasia.com. [dostęp 2011-11-29].
  7. 7,0 7,1 AnAge entry for Callosciurus erythraeus (ang.). genomics.senescence.info. [dostęp 29 listopada 2011].
  8. Virginia Hayssen. Patterns of Body and Tail Length and Body Mass in Sciuridae (Appendix 1). „Journal of Mammalogy”. 89 (4), s. 852–873, 2008. doi:10.1644/07-MAMM-A-217.1. ISSN 00222372 (ang.). 
Notatki
  1. Dane w tej kolumnie pochodzą z pomiarów, do których autorzy nie dołączali informacji na temat płci badanych osobników