Caminito

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
 Argentyna, Buenos Aires
ulica Caminito
La Boca
Długość: ~ 150m
Caminito, Buenos Aires
Caminito, Buenos Aires
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg Araoz de Lamadrid
Ikona ulica skrzyżowanie.svg Garibaldi
Ikona ulica skrzyżowanie.svg Magallanes
Ikona ulica skrzyżowanie.svg Del Valle Iberlucea
brak współrzędnych
Barwy Caminito
Uliczka Caminito

Caminito - niewielka turystyczna uliczka znajdująca się w La Boca, jednej z dzielnic (barrio) Buenos Aires, stolicy Argentyny. Swój wygląd przypominający uliczki miast europejskich z ubiegłych stuleci zawdzięcza pierwszym mieszkańcom pochodzącym głównie z Genui we Włoszech.

Nazwa uliczki nawiązuje do znanego tanga Caminito (1926) do którego muzykę skomponował Juan de Dios Filiberto do słów Gabino Coria Peñaloza. Inspiracją autora tekstu była pewna dróżka w mieście Olta, prowincji La Rioja. Nie jest to jedyna uliczka w Argentynie ochrzczona tę nazwą. W roku 1971 w hołdzie dla autora słów nazwą Caminito nazwaną także inną uliczka w mieście Chilecito[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Tabliczka przy wejściu do uliczki

Jest położona w malowniczej dzielnicy La Boca, wychodząc z jednej strony na rzekę Riachuelo, w miejscu zwanym Vuelta de Rocha, ok. 400 metrów od stadionu piłkarskiego La Bombonera, należącego do drużyny Club Atlético Boca Juniors.

Rozciąga się po łuku ze wschodu na zachód na długości 150 metrów, przecinając po przekątnej kwadrat złożony z ulic Araoz de Lamadrid (na północy), Garibaldi (na zachodzie), Magallanes (z południa) i Del Valle Iberlucea (ze wschodu). Jej forma odzwierciedla bieg strumienia i poźniejszą trasę kolejki żelaznej. W roku 1959 została ona oficjalnie uznana za ulicę - muzeum ("calle museo"), przeznaczoną tylko do ruchu pieszego, pod nazwą "Caminito".

W dzielnicy La Boca, w tym również w Caminity przeważa typ zabudowy zwany conventillos - są to niewielkie domy złożone z pojedynczych pokoi wynajmowanych przez przez rodziny lub grupę osób, ze wspólną dla wszystkich mieszkańców kuchnią, jadalnią, łazienka, ubikacją (warunki sanitarne są zazwyczaj fatalne ze względu na zatłoczenie). Cechą charakterystyczną są także galerie z wejściami do mieszkań ciągnące się wzdłuż jednego, lub kilku podwórek. Taki typ zabudowy był charakterystyczny dla Argentyny z początku dwudziestego wieku, która stała się nowym domem dla wielu emigrantów z różnych części Europy.

Dzielnicę zamieszkiwali biedniejsi mieszkańcy Buenos Aires. Domy były budowane często z materiałów pozostałych z budowy statków. Z powodu powodzi były one często budowane na palach. Różne kolory domów to również efekt używania resztek farby ze stoczni. Później malowanie domów na wiele barw stało się wśród mieszkańców tradycją.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia uliczki jest nierozerwalnie związana z historią całej dzielnicy La Boca. Poniżej najważniejsze fakty z historii:

Caminito, 1939
Świeżo odrestaurowana, 1960
  • Na początku dziewiętnastego wieku, w miejscu gdzie obecnie znajduje się uliczka, dokładnie w tym samym kierunku, płynął mały strumyczek wpływający do rzeki Riachuelo.
  • W późniejszych latach, tego samego wieku, okolice strumienia zostały ochrzczone mianem Puntin - co w gwarze genueńskiej znaczyło po prostu mosteczek.
  • Krótko po tym, jak wysycha strumień, w roku 1866, w miejscu tym powstaje kolejka żelazna, część pozostałych szyn można zobaczyć do dzisiaj na końcu Caminito wzdłuż ulicy Garbaldi.
  • Kolejka zostaje w 1898 roku przejęta przez inną firmę, a w roku 1928 odnoga biegnąca przez dzisiejsze Caminito zamknięta. Teren wokół zaczyna zamieniać się w zaśmieconą, niebezpieczną okolicę (dzielnicę La Boca, do której należy uliczka do dziś zamieszkują biedniejsi mieszkańcy miasta i, poza kilkoma turystycznymi miejscami, przyjezdni są raczej zniechęcani do zagłębiania się w zakamarki).
  • W roku 1950 grupa okolicznych mieszkańcow, wśród nich również argentyński artysta Benito Quinquela Martín (przygarnięty jako sierota i wychowany przez parę włoskich emigrantów pochodzących z Genui) decyduje się odnowić to uliczkę. Leżące wzdłuż niewielkie drewniane domki malują z użyciem pastelowych kolorów nadając jej obecny wygląd (patrz zdjęcie obok). Dzięki staraniom artysty uzyskuje ona status ulicy-muzeum i na trwałe wpisuje się w turystyczną mapę Argentyny.

Tango Caminito[edytuj | edytuj kod]

Słowa tanga napisał Gabino Coria Peñaloza w roku 1903, na 23 lata przed powstaniem muzyki. Autor, mieszkaniec San Louis w Argentynie przebywał wtedy w mieście Chilecito w prowincji La Rioja.

Tekst posiada ono typową strukturę złożoną z dwóch części, po dwie strofy każda, oraz refrenu. Typowe dla gatunku są również sentymentalne słowa.

Dróżka (hiszp. caminito) jest w tekście powierniczką samotności i smutku autora (podmiotu piosenki). Przywołuje też wspomnienie wielkiej lecz utraconej miłości do kobiety, z którą zwykł on po tej dróżce spacerować.

Quote-alpha.png
Caminito que el tiempo ha borrado,

que juntos un día nos vistes pasar,
he venido por última vez,
he venido ha contarte mi mal (...)

Caminito zatarte przez czas,
tam gdzie razem widywał nas dzień,
idę Tobą ostatni już raz,
wyśpiewując mój smutek i żal(...)

Tango Caminito
Coria Peñaloza e Juan de Dios Filiberto

Zwierzając się, spaceruje nią ostatni raz - nie wiemy, czy wybierze samobójstwo, czy opuści to miejsce na zawsze i będzie dalej żyć w bólu (Desde que se fue; triste vivo yo; caminito amigo; yo también me voy - Odkąd odeszła, żyję smutkiem, dróżko - przyjaciółko, (więc) ja także odchodzę).

Muzyka (1923-26) Juana de Dios Filiberto skomponowana jest w stylu «canción porteña» (dosł. piosenka z Buenos Aires, którego to terminu używał autor dla odróżnienia muzyki od klasycznego tanga). Widać w niej typowe dla autora wpływy folklorystyczne, które on sam opisuje jako oddające charakter i witalność mieszkańców pampy.

Filiberto, mieszkaniec Buenos Aires imał się z początku różnych zajęć, jednym z nich była praca mechanika w stoczni w kompanii Mihanovich, mieszczącej się w miejscu Vuelta de la Rocha z którym styka się uliczka Caminito. Po drodze do pracy spotykał często stojącą w oknie dziewczynę, która machała do robotników. Chcąc opisać to wspomnienie a jednocześnie szukając słów do swojej muzyki natrafił na słowa Caminito.[2].

Pierwsze wykonanie tanga odbyło się w 1926 roku na koncercie w Buenos Aires, z tego roku pochodzi też pierwsze nagranie Gardela.

Ulica-muzeum[edytuj | edytuj kod]

W roku 1959, dzięki inicjatywie artysty, zarząd miasta ustanawia w tym miejscu ulicę-muzeum, której nazwa ma przypominać uliczkę znaną z tanga "Caminito":[3]

Wzdłuż uliczki rozmieszczone są obecnie dzieła argentyńskich artystów. Rzeźby przestawiają postaci, jakie spotykało się w dziewiętnastowiecznym Buenos Aires (robotników, strażaków, prostytutki, stręczycieli, pijaków).

Na brukowanej nawierzchni uliczki można zobaczyć pary tańczące tango. Znajduje się tu także wiele sklepików i kramów z upominkami, wyrobami rzemieślniczymi oraz dziełami sztuki, związanymi najczęściej z tym miejscem.

Przypisy

  1. Belmaña, Horacio. Caminito, Todo Tango.
  2. 1
  3. Un "nuevo" Caminito en La Boca, Terra.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Na mapach: 34°38′21,6″S 58°21′45,9″W/-34,639333 -58,362750