Pola Flegrejskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Campi Flegrei)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdjęcie Pól Flegrejskich wykonane z pokładu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
Solfatara siarkowa na terenie Pól Flegrejskich w okolicach Neapolu

Pola Flegrejskie (wł. Campi Flegrei) – kaldera superwulkanu o średnicy 13 kilometrów położona w okolicach Neapolu. Na jej terenie znajdują się 24 kratery i stożki wulkaniczne[1], a także fumarole, solfatary i gorące źródła. Dochodzi tam do częstych trzęsień ziemi, a ze szczelin wydobywają się gazy wulkaniczne. Zdarzają się również deformacje podłoża – w rejonie portu Pozzuoli grunt uniósł się w latach 80. XX wieku o ok. 3 m[2]. Pod kalderą znajduje się gigantyczne jezioro płynnej lawy[3]. Do ostatniego wielkiego wybuchu Campi Flegrei doszło około 40 tys. lat temu. W powietrze wyleciało wtedy ok. 300 km³ popiołów i kawałków skał, a ziemia została zalana 200 kilometrami sześciennymi magmy. Doprowadziło to do ukształtowania dzisiejszych ignimbrytów kampanijskich, wielkich połaci skał utworzonych z pyłów, które opadły po eksplozji superwulkanu. Szacuje się, że po tym wybuchu Campi Flegrei globalna temperatura spadła o 1-2 °C[4].

Istnieją przypuszczenia, że to wybuch Campi Flegrei mógł przyczynić się do wyginięcia neandertalczyków w Europie. Umożliwiło to ekspansję bardziej odpornego Homo sapiens[4].

Przypisy

  1. Anna Błońska: Wiercenie w czynnym wulkanie (pol.). kopalniawiedzy.pl, 2010-09-20. [dostęp 2013-11-25].
  2. Adam Zubek: Proces wulkanizacji świata (pol.). www.polityka.pl, 2011-05-05. [dostęp 2013-11-25].
  3. Małgorzata Minta: Klątwa Wezuwiusza (pol.). wiedzaizycie.pl, 2012-05-28. [dostęp 2013-11-25].
  4. 4,0 4,1 Katarzyna Burda: Pobudka gigantów (pol.). www.newsweek.pl, 2013-11-16. [dostęp 2013-11-24].