Canis dirus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Canis dirus
Leidy, 1858
Okres istnienia: plejstocen
Canis dirus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina psowate
Rodzaj Canis
Gatunek C. dirus
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Canis dirus (niekiedy nazywany wilkiem strasznym) – wymarły gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), większy i cięższy niż współczesny wilk, znany z terenów Ameryki Północnej i północnych rejonów Ameryki Południowej. Szczątki znajdowano od prowincji Alberta w Kanadzie na północy, do miasta Tarija w Boliwii na południu[1].

Pierwsze skamieniałości tego gatunku znaleziono już w 1854 roku na brzegu rzeki Ohio w okolicy Evansville, w amerykańskim stanie Indiana. Później wydobyto inne szczątki zwierząt tego gatunku, m.in. szczątki kilku tysięcy osobników z asfaltowego bagna La Brea w Kalifornii, w którym pod koniec plejstocenu utonęło też wiele innych okazów megafauny. Jest jednym z najlepiej poznanych drapieżnych ssaków plejstocenu. Mimo że blisko spokrewniony z wilkami, Canis dirus nie jest uznawany za przodka żadnego z żyjących dziś gatunków psowatych, lecz za odrębny gatunek, który wyewoluował w Ameryce Północnej, a następnie koegzystował przez około 100 tys. lat z wilkiem, aż wyginął około 10 tys. lat temu. Jako główna przyczynę wyginięcia uważa się przede wszystkim wymieranie gatunków, na które Canis dirus polował[1].

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Canis dirus był gatunkiem z niewielkimi wymaganiami środowiskowymi - występował zarówno w górskich lasach jak i trawiastych równinach, od poziomu morza do ponad 2200 m n.p.m.[1]. Naukowcy nie są zgodni co do sposobu zdobywania pożywienia przez ten gatunek wilka. Badania nad anatomią czaszki zdają się wskazywać na metody polowania zbliżone do współczesnego wilka[2][3], jednakże analiza siły ścisku szczęk dała wprost przeciwne odpowiedzi[4], umieszczając Canis dirus (ze względu na metody polowania) wśród takich zwierząt jak hiena cętkowana.

Możliwy wygląd gatunku

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Robert Dundas. Quaternary records of the dire wolf, Canis dirus, in North and South America. „Boreas”. Tom 28. 3, s. ss. 375-385, 1999. 
  2. D Hill. Was the dire wolf a bone crusher? A morphological comparison of Canis dirus and the extant bone crushing hyena, Crocuta crocuta. „Unpublished M.S. thesis”, s. ss. 1-54, 1991. 
  3. W Anyonge, A Baker. Craniofacial morphology and feeding behavior in Canis dirus, the extinct Pleistocene dire wolf. „Journal of Zoology”. 269. 3, s. ss. 309–316, 2006. 
  4. Stephen Wroe, Colin McHenry, Jeffrey Thomason. CBite club: Comparative bite force in big biting mammals and the prediction of predatory behaviour in fossil taxa. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. 272. 1563, s. ss. 619-625, 2005.