Carel Fabritius
Carel Pieterszoon Fabritius (ochrzczony 27 lutego 1622 w Middenbeemster, zm. 12 października 1654 w Delft) – holenderski malarz epoki baroku. Był bratem Barenta Fabritiusa i jednym z najzdolniejszych uczniów Rembrandta. Malował portrety, sceny rodzajowe, pejzaże oraz obrazy o tematyce religijnej.
Od 1643 mieszkał w Amsterdamie, gdzie studiował pod kierunkiem Rembrandta, którego wpływ widoczny jest w początkowych pracach Fabritiusa, np. we Wskrzeszeniu Łazarza. Z czasem jednak wypracował swój własny, indywidualny styl, w którym w przeciwieństwie do Rembrandta, postaci znajdują się na jasnym tle. Ponadto wyspecjalizował się w przedstawianiu subtelności efektów światła dziennego.
W 1651 osiadł w Delft, a rok później przystąpił do tamtejszej gildii malarskiej.
Zmarł z powodu ran odniesionych podczas wybuchu prochowni w Delft, 12 października 1654. Wówczas zniszczeniu uległo wiele jego prac.
Wywarł wpływ na innych malarzy tworzących w Delft, m.in. na Pietera de Hoocha i Jana Vermeera.
Najważniejsze dzieła[edytuj]
- Wskrzeszenie Łazarza (1643) - Muzeum Narodowe w Warszawie
- Autoportret (1647) - Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam
- Widok Delft z grającym na lutni (1652) - National Gallery w Londynie
- Szczygieł (1654) - Mauritshuis, Haga
Bibliografia[edytuj]
- Ian. Chilvers: Oksfordzki leksykon sztuki. Warszawa: Arkady, 2002, s. 231. ISBN 83-213-4157-8.
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Carel Fabritius w Artcyclopedia.com (ang.). [dostęp 01.03.2009].
- Notka biograficzna w Nieuw Nederlandsch biografisch woordenboek (niderl.). [dostęp 01.03.2009].
