Carinhall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hermann Göring i oficerowie SS w Carinhall
Hermann Göring w Carinhall, 1943
Ruiny, 1947 r.
Dwie wieże stojące przy bramie wjazdowej
Miejsce po dworku, stan 2009 r.

Carinhalldworek, rezydencja Marszałka III Rzeszy Hermanna Göringa, położona na północny wschód od Berlina w lasach Schorfheide. Nazwa tej luksusowej budowli wzięła się od imienia pierwszej, przedwcześnie zmarłej żony marszałka - Carin (z domu Fock).

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Na temat willi krążyły wśród ludzi odwiedzających posiadłość istne legendy. Nie były one bezpodstawne - potężny kompleks budynków krył w sobie kilkanaście sypialni, pokojów dla gości i szereg nowinek technicznych. W posiadłości wybudowano podziemne mauzoleum, do którego złożono, sprowadzone ze Szwecji, doczesne szczątki pierwszej żony Göringa.

Słynący z zamiłowania do luksusu Göring dbał, aby posiadłość wzbudzała podziw. Ogromny basen z podgrzewaną wodą, kręgielnia, zajmująca kilkaset metrów kwadratowych makieta kolejowa z domkami, tunelami i górami - to wszystko miało służyć Göringowi aż do późnych lat starości. Ciekawostką może być też fakt, że to właśnie w rezydencji marszałka zamontowano jedną z pierwszych wówczas produkowanych zmywarek do naczyń firmy AEG. Nie sposób zliczyć też dzieł sztuki (rzeźb, figur i starodruków), które zostały zrabowane, bądź też nabyte przez marszałka w różnych miejscach Europy.

Koniec[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci Göringa Carinhall miało być przekształcone na muzeum, które nie tylko uświetniałoby osiągnięcia Tysiącletniej Rzeszy, ale i samego gospodarza tych terenów. Odpowiednie plany opracowywano jeszcze w styczniu 1945 roku. Stało się inaczej - historia przewidziała zupełnie inne miejsce dla Carinhallu i ludzi z nim związanych. 20 kwietnia 1945 Göring Carinhall opuścił po raz ostatni. W momencie zbliżania się Armii Czerwonej (2 Front Białoruski, 2 Armia Uderzeniowa) Göring nakazał 28 kwietnia 1945 wysadzić budynki w powietrze oraz ukryć zwłoki Carin w pobliskim lesie. Żołnierze sowieccy, szukając skarbów, odnaleźli i zbezcześcili nowy grób Carin. Ostatecznie, przy pomocy miejscowego leśnika i berlińskiego pastora pochodzącego ze Szwecji, odszukano szczątki i w 1951 r. powróciły do ojczyzny.

W 1999 roku nowe zainteresowanie miejscem wzbudziła książka: Görings Reich: Selbstinszenierungen in Carinhall[1], w której opisano poszukiwaczy skarbów, wejścia do ruin. Powstały obawy, że miejsce stanie się neonazistowskim sanktuarium[2]. Zgodnie z tym, rząd Brandenburgii zlecił pozostałości grobu żony Göringa do rozbiórki.

Obecnie ruiny rezydencji porastają drzewa, a dwie wieże stojące przy bramie wjazdowej z herbami rodowymi Göringa przypominają o mrocznych latach wojny i okazałej rezydencji, będącej niegdyś miejscem spotkań najważniejszych osobistości świata polityki i nie tylko.

Inne[edytuj | edytuj kod]

Warto podkreślić, że Carinhall w 1939 r. odwiedził także, na kilka miesięcy przed wybuchem wojny, minister spraw zagranicznych II RP Józef Beck. On także był pod wrażeniem okazałości i przepychu wszechobecnych w tym miejscu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Volker Knopf and Stefan Martens - Görings Reich: Selbstinszenierungen in Carinhall. Ch. Links Verlag, Berlin 1999
  2. "Berliners open treasure chest of evil" in The Times, 28 September 1999

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Na mapach: 53°00′31,60″N 13°38′09,46″E/53,008778 13,635961