Carl Gotthard Langhans

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Carl Gotthard Langhans
Carl Gotthard Langhans

Carl Gotthard Langhans (ur 15 grudnia 1732 w Kamiennej Górze (niem. Landeshut) – zm. 1 października 1808 w Grüneiche k. Wrocławia, dziś dzielnica Wrocław Dąbie) – niemiecki architekt i budowniczy, jeden z najważniejszych przedstawicieli wczesnego klasycyzmu w architekturze Prus.

W latach 1753-1757 studiował prawo w Halle, w zakresie architektury był autodydaktą – zainteresował się nią pod wpływem traktatów teoretycznych Witruwiusza i odkryć zabytków antycznych przez Johanna Joachima Winckelmanna. W latach 1768-1769 dzięki poparciu księcia von Hatzfeldt zrealizował swoją wymarzoną podróż do Włoch, gdzie poznawał oryginalne zabytki architektury antycznej. Później również dużo podróżował – jako urzędnik podległy bezpośrednio królowi miał okazję na kosz władcy odbyć podróże do Anglii, Holandii, Belgii i Francji.

Najsłynniejszym dziełem Carla Gottharda Langhansa jest Brama Brandenburska w Berlinie. Zaprojektował też część założenia parkowo-pałacowego Charlotenburg. Duża część budowli zaprojektowanych przez Langhansa znajduje się na terenie Dolnego Śląska (np. pałac Wallenberg-Pachalych we Wrocławiu, zrujnowany dziś pałac Hatzfeldtów w Żmigrodzie czy odrestaurowany w latach 1980. kościół ewangelicko-augsburski w Sycowie).

Syn Carla Gottharda, Carl Ferdinand Langhans również był znanym architektem.

[edytuj] Ważniejsze dzieła

Carl Gotthard Langhans w starszym wieku
Carl Gotthard Langhans w starszym wieku
Kościół ewangelicko-augsburski w Sycowie
Kościół ewangelicko-augsburski w Sycowie

[edytuj] Linki zewnętrzne

Commons