Carl Palmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carl Palmer
Emerson, Lake & Palmer 06.jpg
Carl Palmer
Imię i nazwisko Carl Fredrick Kendall Palmer
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1950
Birmingham
Pochodzenie  Wielka Brytania
Instrument perkusja
Gatunek rock progresywny
Zawód perkusista
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Carl Fredrick Kendall Palmer (ur. 20 marca 1950 w Birmingham[1]) – brytyjski perkusista rockowy.

Znany jest z występów w The Crazy World of Arthur Brown, Atomic Rooster, Emerson, Lake and Palmer i Asia. Współpracował także z Mikiem Oldfieldem. Jego gra charakteryzowała się agresywnością oraz wielką precyzją. Często stosował nietypowe metrum. Palmer używał niezwykle rozbudowanego zestawu perkusyjnego.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Na początku kariery był członkiem kilku lokalnych zespołów rodzinnego Birmingham, takich jak The King Bees, które z czasem zmieniło nazwę na The Craig z którym Palmer dokonał swojego pierwszego nagrania, singla "I Must Be Mad" (1966). W tym okresie zadebiutował również jako muzyk sesyjny, biorąc udział w nagraniu utworu "Love Light" zespołu The Chants. Zdobywając coraz większe uznanie w środowisku muzycznym dostał propozycję od Chrisa Farlowe'a, aby dołączyć do jego zespołu Chris Farlowe and The Thunderbirds. W 1969 był perkusistą koncertowym zespołu The Crazy World of Arthur Brown, w zastępstwie za Drachena Theakera, któremu strach przed lataniem uniemożliwił uczestniczenie w trasie koncertowej zespołu. Po odejściu z Crazy World, Palmer wraz z Vincentem Cranem stworzył grupę Atomic Rooster.

Po nagraniu zaledwie jednego albumu, Palmer założył zespół Emerson, Lake and Palmer (w skrócie ELP) wraz z Gregiem Lake'iem i Keithem Emersonem, z którym odniósł największe sukcesy w swojej karierze. W muzyce zespołu można było zaobserwować wpływy takich gatunków, jak art rock, jazz, electronica, pop rock oraz muzyka poważna. Palmer pozostał w ELP do rozpadu grupy w 1979, po czym wraz z byłymi członkami Yes, King Crimson i Buggles założył zespół Asia. W międzyczasie nagrał również swój pierwszy album solowy sygnowany nazwą Carl Palmer's 1:PM, prezentując muzykę znacznie odbiegającą od dotychczasowych osiągnięć. Nawiązał również krótką współpracę z Mikiem Oldfieldem, nagrywając partię perkusji i instrumentów perkusyjnych w utworze "Mount Teide" z albumu Five Miles Out. W 1987 Palmer wraz z Emersonem i Robertem Berrym nagrali album jako zespół o nazwie 3, który jednak nie osiągnął dużej popularności.

W roku 1992 Palmer powrócił do oryginalnego składu ELP, z którym nagrał dwa albumy studyjne – Black Moon i In the Hot Seat i wziął udział w trasie koncertowej. Po kolejnym rozpadzie ELP w 1998, Palmer współpracował z Johnem Wettonem z Asii w zespole o nazwie Qango, a później wyruszył w trasę koncertową ze swoim 'Carl Palmer Band', z Shaunem Baxterem na gitarze i Dave'em Marksem na gitarze basowej, których zastąpili kolejno Paul Bielatowicz i Stuart Clayton (później zastąpiony przez Simona Fitzpatricka).

Wpływ[edytuj | edytuj kod]

Swoje perkusyjne inspiracje Palmer czerpał od takich muzyków jak Joe Morello, Gene Krupa i Buddy Rich – z tym ostatnim blisko się przyjaźnił oraz pobierał u niego lekcje. Kształcił się również w dziedzinie gry na kotłach, ksylofonie oraz dzwonach rurowych. Znany jest z doskonałej techniki, szybkości i trwających czasami kilkanaście minut perkusyjnych solówek. Używa tradycyjnego stylu chwytania pałek, co jest rzadkością wśród perkusistów rockowych. Używa zazwyczaj dwóch bębnów basowych, gongów i tamburynów. Potrafi zdjąć koszulkę bez przerywania gry. Chociaż żaden z zespołów, w których występował, nie znalazł się jeszcze w panteonie Rock and Roll Hall of Fame, jego dwuipółtonowy zestaw perkusyjny ze stali nierdzewnej już się w nim znalazł.

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Obecnie Carl Palmer kontynuuje koncertowanie z zespołem Asia oraz Carl Palmer Band (Paul Bielatowicz - gitara, Simon Fitzpatrick - bas) w ramach projektu "ELP Legacy".

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Melody Maker (1970) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1971) – najlepszy perkusista
  • Circus (1972) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1972) – najlepszy perkusista
  • New Musical Express (1973) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1973) – najlepszy perkusista
  • Music Life (1973) – najlepszy perkusista
  • Pop Hammer (1974) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1974) – najlepszy perkusista
  • Modern Music Maker/Circus (1975) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1975) – najlepszy perkusista
  • New Music Express (1975) – najlepszy perkusista
  • Music Life (1975) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1976) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1977) – najlepszy perkusista
  • Playboy Music Poll (1977) – najlepszy perkusista
  • Melody Maker (1978) – najlepszy perkusista
  • The American Committee of British Rock (1983) – perkusista roku
  • Diario de Avisos Music Canaria(1985)- topowy perkusista
  • Modern Drummer (1989) – wprowadzenie do Modern Drummer Hall of Fame
  • Percussive Arts Society (1995) – nagroda za całokształt twórczości
  • Classic Rock Society (2000) – najlepszy perkusista
  • Classic Rock Society (2001) – najlepszy perkusista
  • Rolling Stone (2009) – sklasyfikowany na dziesiątym miejscu najlepszych perkusistów wszech czasów
  • Progressive Music Awards (2012) – tytuł "Virtuoso"
  • Vegas Rocks Awards (2013) – tytuł "Drum Legend Icon"[2]

Dyskografia solowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1980 1 – PM
  • 2001 Antology – "Do Ya Wanna Play Carl?"
  • 2004 Working Live, Vol. 1
  • 2004 Working Live, Vol. 2
  • 2010 Working Live, Vol. 3

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2006 The Carl Palmer Band – In Concert
  • 2009 Prog Rock Britannia (film dokumentalny, reżyseria: Chris Rodley)[3]
  • 2011 Drum Solos

Przypisy

  1. Rich Lackowski: On the Beaten Path Progressive Rock: The Drummer’s Guide to the Genre and the Legends Who Defined It, Book & CD. Alfred Publishing, 2008, s. 74. ISBN 9780739056714.
  2. http://www.carlpalmer.com/awards.php
  3. Prog Rock Britannia (2009) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2013-11-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]