Carl Piper

Z Wikipedii

Carl, hrabia Piper (1647-1716), szwedzki polityk, urodzony w Sztokholmie 29 lipca 1647. Po ukończeniu uczelni w Uppsali, wszedł w służby dyplomatyczne. Benedict Oxenstjerna (ambasador) zabrał go ze sobą do Rosji w roku 1673. Piper szybko przyciągnął uwagę Karola XI.

W roku 1679 został sekretarzem handlu. W tym samym roku uszlachcono go. W 1689 został jednym z sekretarzy stanu. Karol XI polecił na łożu śmierci usługi Pipera swemu synowi (Karol XII) Piper zyskał posłuch u króla, który mu ufał bardziej niż jakiemukolwiek innemu ministrowi. W roku 1697 Piper został senatorem i zajął się sprawami wewnętrznymi.

W roku 1698 nadano mu tytuł hrabiego. W roku 1702 został kanclerzem uniwersytetu w Uppsali. Przez pierwszą połowę wojny północnej (1700-1721) był de facto pierwszym ministrem. Jako członek "szkoły politycznej", którą stworzył Benedict Oxenstjerna, Piper był pacyfistą. Sprzeciwiał sie próbom zdetronizowania Augusta II, najazdowi na Saksonię (1706) i Ukrainę (1708-1709). Nalegał na przyjęcie kolejnych ofert pokojowych, które wysyłał car Piotr Wielki. Karierę Pipera zakończyła bitwa pod Połtawą (1709), w której dostał się do niewoli. Ostatnie lata życia spędził jako jeniec w Rosji. Zmarł w twierdzy Szlisselburg 29 maja 1716 roku.

Jego dziećmi byli:

• Carl Fredrik Piper
• Charlotta Christina Piper, (jej mężem został Ture Gabriel Bielke).

[edytuj] Źródła

• W. L. Svedelius, Count Carl Piper (Stockholm, 1869).
• http://runeberg.org/sbh/b0286.html