Carlingford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Carlingford
Cairlinn
Panorama z pobliskich wzgórz
Panorama z pobliskich wzgórz
Państwo  Irlandia
Prowincja  Leinster
Hrabstwo Louth
Populacja (2011)
• liczba ludności

1 045[1]
Tablice rejestracyjne LH
Położenie na mapie Irlandii
Mapa lokalizacyjna Irlandii
Carlingford
Carlingford
Ziemia 54°04′29,4″N 6°18′59,9″W/54,074833 -6,316639Na mapach: 54°04′29,4″N 6°18′59,9″W/54,074833 -6,316639
Strona internetowa

Carlingford (irl.: Cairlinn, j. staronordycki : Kerlingfjǫrðr, co oznacza „wąskie morze”) – nadmorskie miasto w hrabstwie Louth, Irlandia. Znajduje się między Carlingford Lough (na wschodzie) i Slieve Foy. Położony przy drodze R176/R173 z Greenore Point do Omeath. Carlingford jest oddalony około 27 km (drogą) na północny wschód od Dundalk (15.6 km w linii prostej), 90 km na północ od Dublina i 11 km na południe od granicy z Irlandią Północną. Carlingford wygrał konkurs miast irlandzkich Irish Tidy w 1988 roku[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Carlingford został założony około 800 lat temu przez normandzkiego rycerza Hugh de Lacy. Wybudował on pierwszy zamek zwany później King John's Castle. Osada znajdowała się blisko tej twierdzy.

Strategiczne położenie Carlingford na wschodnim wybrzeżu Irlandii (wraz z Carrickfergus i Dundalk) sprawiło, że stał się ważnym portem handlowym. Handel morski doprowadził do jego względnej zamożności już w XIV, XV i na początku wieku XVI wieku. W 1388 r. miasto zostało doszczętnie spalone przez szkocki oddział pod dowództwem Williama Douglasa z Nithsdale.

Carlingford otrzymał pięć przywilejów: pierwszy w 1326 nadany przez Edwarda II, a ostatni w 1619 przez Jakuba I. W kolejnych latach handel rósł, a bogatą klasę kupiecką zachęcano do inwestowania, czego wyniki można zobaczyć dziś w pozostałościach Mennicy i Taffe's Castle.

W 1637 r. Generalny Inspektor Ceł wydał skompilowane sprawozdanie z kont ceł należnych od każdego portu i ich „potoków zależnych”. Z portów w Ulster na liście pierwszy był Carrickfergus, a następnie Bangor, Donaghadee i Strangford. Carlingford i Coleraine miały po 244 funtów ceł z tytułu i miały równe rankingi.

W 1641 r. wybuchło Powstanie irlandzkie w Ulsterze skierowane przeciwko Kampanii Cromwella w Irlandii tego samego roku, zaś w latach 16891691 toczyła się Wojna irlandzka. Walki miały wpływ na lokalną gospodarkę. Isaac Butler w swoim dzienniku pisał, że Carlingford było „w stanie ruiny” do 1744. Jednak głównym problemem było zaniknięcie ławic śledzi, obecnych w fiordzie od początku XVIII wieku.

Niezdolność Carlingford do rozwijania przemysłu ciężkiego pozwoliła zachować średniowieczny charakter miejscowości, a znaleziska archeologiczne pozostały w stosunkowo nienaruszonym stanie. Obszar ten został otwarty dla ruchu turystycznego w 1870 przez Linię kolejową Dundalk-Newry-Greenore, która przebiegała przez Carlingford. Ta linia została zamknięta w 1951 roku. Turystyka była wtedy głównym źródłem zatrudnienia. Znamienne jest również wędkarstwo, szczególnie ostrygi i kraby z pobliskiej przystani. Miasto jest gospodarzem odbywającego się corocznie w sierpniu Carlingford Oyster Festival. Prom pasażerski kursuje codziennie z miejscowości Omeath[3][4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Transport[edytuj | edytuj kod]

W Carlingford znajduje się stacja kolejowa otwarta 1 sierpnia 1876 roku, ale ostatecznie została zamknięta 1 stycznia 1952, gdy Dundalk, Newry i Greenore zaprzestały działalności. Regularna linia autobusowa (Bus Éireann) łączy Carlingford z Dundalk i Newry, jest to pięć połączeń dziennie do Dundalk i trzy połączenia każdego dnia tygodnia do Newry poprzez Omeath. Autobusy nie kursują w niedziele i święta[5]. Carlingford posiada również przystań.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Urodzeni w Carlingford[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy