Carlo Emilio Gadda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grób Carlo Emilio Gaddo na Cmentarzu Protestanckim w Rzymie

Carlo Emilio Gadda (ur. 14 maja 1893, zm. 21 listopada 1973) – włoski pisarz i poeta.

Należy do tradycyjnych językowych nowatorów. Pisał z poniekąd sztywnym standardowym przedwojennym językiem włoskim do którego dodawał elementy różnych dialektów, żargonów, a także grę słów. Innym pisarzem, który tak robił był Tommaso Landolfi.

W Polsce tłumaczenia jego opowiadań ukazały się w „Literaturze na Świecie” w nrze 01-02/2013 (498-499)[1].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • La madonna dei filosofi (1931)
  • Il castello di Udine (1934)
  • Le meraviglie d’Italia (1939)
  • Gli anni (1943)
  • L’Adalgisa (1944, short stories)
  • Il primo libro delle favole (1952)
  • Novelle dal ducato in fiamme (1953)
  • I sogni e la folgore (1955)
  • Giornale di guerra e di prigionia (1955)
  • Quer pasticciaccio brutto de via Merulana (1957)
  • I viaggi e la morte (1958)
  • Verso la Certosa (1961)
  • Accoppiamenti giudiziosi (1963)
  • La cognizione del dolore (1963)
  • I Luigi di Francia (1964)
  • Eros e Priapo (1967)
  • La meccanica (1970)
  • Novella seconda (1971)
  • Meditazione milanese (1974)
  • Le bizze del capitano in congedo (1981)
  • Il palazzo degli ori (1983)
  • Racconto italiano di ignoto del novecento (1983)
  • Azoto e altri scritti di divulgazione scientifica (1986)
  • Taccuino di Caporetto (1991)
  • Opere (1988-93)

Przypisy