Carlo Janka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carlo Janka
Carlo Janka
Data i miejsce urodzenia 15 października 1986
Obersaxen, Szwajcaria
Klub Obersaxen
Wzrost 185 cm
Waga 79 kg
Debiut w PŚ 21.12 2005, Kranjska Gora (DNF - gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 17.12 2006, Alta Badia
(20. miejsce - gigant)
Pierwsze podium w PŚ 29.11 2008, Lake Louise
(2. miejsce - zjazd)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 13.12 2008, Val d'Isère
(gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Vancouver 2010 Gigant
Mistrzostwa świata
Złoto
Val d'Isère 2009 Gigant
Brąz
Val d'Isère 2009 Zjazd
Mistrzostwa świata juniorów
Brąz
Québec 2006 Gigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2009/2010
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2010/2011
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2008/2009
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2009/2010
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2009/2010
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2009/2010
Oficjalna strona internetowa

Carlo Janka (ur. 15 października 1986 w Obersaxen) – szwajcarski narciarz alpejski, mistrz olimpijski, dwukrotny medalista mistrzostw świta oraz zdobywca Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz na arenie międzynarodowej Carlo Janka pojawił się 8 grudnia 2001 roku w Sulden, gdzie w zawodach FIS Race w slalomie zajął 24. miejsce. W lutym 2005 roku brał udział w mistrzostwach świata juniorów w Bardonecchii, gdzie był między innymi dziewiąty w biegu zjazdowym i szesnasty w supergigancie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Quebecu zdobył brązowy medal w gigancie. Na tej samej imprezie zajął także siódme miejsce w supergigancie.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 21 grudnia 2005 roku w Kranjskiej Gorze, gdzie nie ukończył giganta. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 17 grudnia 2006 roku w Alta Badia, zajmując dwudzieste miejsce w tej samej konkurencji. Blisko dwa lata później, 29 listopada 2008 roku w Lake Louise, pierwszy raz stanął na podium, zajmując drugie miejsce w zjeździe. W zawodach tych rozdzielił Włocha Petera Filla oraz Hansa Olssona ze Szwecji. W sezonie 2008/2009 na podium stawał jeszcze trzy razy, w tym 13 grudnia 2008 roku w Val d'Isère wygrał giganta, a 16 stycznia 2009 roku w Wengen był najlepszy w superkombinacji. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej zajął siódme miejsce, a w klasyfikacji kombinacji zdobył Małą Kryształową Kulę. W lutym 2009 roku wystartował na mistrzostwach świata z Val d'Isère, zdobywając dwa medale. Najpierw zdobył brązowy medal w zjeździe, w którym o 0,17 sekundy wyprzedził go John Kucera z Kanady, a o 0,13 sekundy szybszy był jego rodak, Didier Cuche. Sześć dni później wystartował w gigancie, w którym prowadził po pierwszym przejeździe z przewagą 0,48 sekundy nad Austriakiem Benjaminem Raichem. W drugim przejeździe uzyskał dopiero dwunasty wynik, wystarczyło to jednak do zwycięstwa. Ostatecznie wyprzedził Raicha o 0,71 sekundy i Teda Ligety'ego z USA o 0,99 sekundy.

Najważniejszym punktem sezonu 2009/2010 były igrzyska olimpijskie w Vancouver. Szwajcar sięgnął tam po złoty medal w gigancie, wygrywając pierwszy przejazd i uzyskując trzeci w wynik w drugim przejeździe. Pozostałe miejsca na podium zajęli Norwegowie: Kjetil Jansrud ze stratą 0,39 sekundy oraz Aksel Lund Svindal ze stratą 0,61 sekundy. Na tej samej imprezie Janka był też między innymi ósmy w supergigancie i czwarty w superkombinacji, walkę o medal przegrywając 0,22 sekundy ze swym rodakiem, Silvanem Zurbriggenem. W zawodach pucharowych wielokrotnie stawał na podium, w tym sześć razy zwyciężał: w dniach 4-6 grudnia w Beaver Creek był kolejno najlepszy w superkombinacji, zjeździe i gigancie, 16 stycznia w Wengen i 10 marca w Garmisch-Partenkirchen wygrywał zjazdy, a 12 marca w Ga-Pa ponownie zwyciężył w gigancie. Wyniki te dały mu zwycięstwo w klasyfikacji generalnej, został tym samym pierwszym Szwajcarem od 18 lat, który zdobył Puchar Świata (w sezonie 1991/1992 najlepszy był Paul Accola). Zajął ponadto drugie miejsca w klasyfikacjach zjazdu, giganta i kombinacji.

Z mistrzostw świata z Garmisch-Partenkirchen w 2011 roku wrócił bez medalu. Wystąpił tam w gigancie i supergigancie, w obu przypadkach kończąc rywalizację na siódmym miejscu. Tuż po zakończeniu mistrzostw Janka przeszedł operację serca, po tym jak podczas wysiłku jego serce zaczęło bić nieregularnie[1]. Już dziesięć dni później wrócił do rywalizacji pucharowej i odniósł swoje jedyne zwycięstwo w sezonie 2010/2011, 5 marca 2011 roku w Kranjskiej Gorze wygrywając giganta. Poza tym jeszcze cztery razy stawał na podium: 28 listopada w Lake Louise był drugi w supergigancie, 14 stycznia Wengen był drugi w superkombinacji, dzień później był trzeci w zjeździe, a 6 lutego w Hinterstoder zajął trzecie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej był tym razem trzeci, ustępując tylko Chorwatowi Ivicy Kosteliciowi i Didierowi Cuche'owi. Był też piąty w klasyfikacji giganta oraz szósty w supergigancie i kombinacji.

Przez trzy kolejne lata osiągał słabsze wyniki, plasując się poza czołową dziesiątką klasyfikacji generalnej. W tym czasie tylko raz stanął na podium, 18 stycznia 2013 roku w Wengen zajmując trzecie miejsce w superkombinacji. W lutym 2013 roku wystąpił na mistrzostwach świata z Schladming, gdzie zajął ósme miejsce w superkombinacji, 19. miejsce w gigancie i 25. w supergigancie. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Soczi był szósty w zjeździe, ósmy w superkombinacji i trzynasty w gigancie.

Dziesiąte w karierze i pierwsze od czterech lat zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata odniósł 16 stycznia 2015 roku w Wengen, gdzie po raz kolejny wygrał superkombinację. Dwa dni później w tej samej miejscowości Janka zajął trzecie miejsce w gigancie, przegrywając tylko z Austriakiem Hannesem Reicheltem i swym rodakiem, Beatem Feuzem. Ponadto kilkukrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, co dało mu drugie w karierze zwycięstwo w klasyfikacji superkombinacji. W 2015 roku brał także udział w mistrzostwach świata z Vail/Beaver Creek, gdzie zajął między innymi szóste miejsce w superkombinacji oraz dziewiąte w zjeździe.

W 2010 otrzymał nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[2]. Kilkukrotnie zdobywał medale mistrzostw Szwajcarii, jednak nigdy nie zwyciężył.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
11. 15 lutego 2010 Kanada Vancouver Zjazd 1:54,31 min +0,71 s Szwajcaria Didier Défago
8. 19 lutego 2010 Kanada Vancouver Supergigant 1:30,34 min +0,49 s Norwegia Aksel Lund Svindal
4. 21 lutego 2010 Kanada Vancouver Superkombinacja 2:44,92 min +0,62 s Stany Zjednoczone Bode Miller
1.Gold medal.svg 23 lutego 2010 Kanada Vancouver Gigant 2:37,83 min - -
6. 9 lutego 2014 Rosja Soczi Zjazd 2:06,23 min +0,48 s Austria Matthias Mayer
8. 14 lutego 2014 Rosja Soczi Superkombinacja 2:45,20 min +1,68 s Szwajcaria Sandro Viletta
22. 16 lutego 2014 Rosja Soczi Supergigant 1:18,14 min +1,87 s Norwegia Kjetil Jansrud
13. 19 lutego 2014 Rosja Soczi Gigant 2:45,29 min +1,75 s Stany Zjednoczone Ted Ligety

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 4 lutego 2009 Francja Val d'Isère Supergigant 1:19,41 min +1,78 s Szwajcaria Didier Cuche
3.FIS bronze medal.png 7 lutego 2009 Francja Val d'Isère Zjazd 2:07,01 min +0,17 s Kanada John Kucera
1.FIS gold medal.png 13 lutego 2009 Francja Val d'Isère Gigant 2:23,00 min - -
7. 9 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Supergigant 1:38,31 min +1,72 s Włochy Christof Innerhofer
7. 18 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Gigant 2:10,56 min +0,92 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
25. 6 lutego 2013 Austria Schladming Supergigant 1:23,96 min +2,77 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
19. 9 lutego 2013 Austria Schladming Zjazd 2:01,32 min +2,59 s Norwegia Aksel Lund Svindal
8. 11 lutego 2013 Austria Schladming Superkombinacja 2:56,96 min +1,69 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
DNS2 15 lutego 2013 Austria Schladming Gigant 2:28,92 min - Stany Zjednoczone Ted Ligety
12. 5 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Supergigant 1:15,68 min +0,82 s Austria Hannes Reichelt
9. 7 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Zjazd 1:43,18 min +0,67 s Szwajcaria Patrick Küng
6. 8 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Superkombinacja 2:36,10 min +0,70 s Austria Marcel Hirscher
11. 13 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Gigant 2:34,16 min +2,23 s Stany Zjednoczone Ted Ligety

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 23 lutego 2005 Włochy Bardonecchia Zjazd 1:25,58 min +1,35 s Słowenia Rok Perko
22. 24 lutego 2005 Włochy Bardonecchia Slalom 1:24,10 min +3,69 s Czechy Filip Trejbal
16. 25 lutego 2005 Włochy Bardonecchia Supergigant 1:25,20 min +1,10 s Austria Michael Gmeiner
DNF2 27 lutego 2005 Włochy Bardonecchia Gigant 2:10,28 min - Austria Michael Gmeiner
DNF 2 marca 2006 Kanada Québec Zjazd 1:27,26 min - Stany Zjednoczone Christopher Beckmann
7. 4 marca 2006 Kanada Québec Supergigant 1:11,81 min +0,42 s Austria Michael Sablatnik
DNF1 5 marca 2006 Kanada Québec Slalom 1:32,98 min - Norwegia Mikkel Bjørge
3.FIS bronze medal.png 6 marca 2006 Kanada Québec Gigant 2:20,50 min +0,91 s Kanada Stefan Guay

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Francja Val d'Isère13 grudnia 2008 (gigant)
  2. Szwajcaria Wengen16 stycznia 2009 (superkombinacja)
  3. Stany Zjednoczone Beaver Creek4 grudnia 2009 (superkombinacja)
  4. Stany Zjednoczone Beaver Creek5 grudnia 2009 (zjazd)
  5. Stany Zjednoczone Beaver Creek6 grudnia 2009 (gigant)
  6. Szwajcaria Wengen16 stycznia 2010 (zjazd)
  7. Niemcy Garmisch-Partenkirchen10 marca 2010 (zjazd)
  8. Niemcy Garmisch-Partenkirchen12 marca 2010 (gigant)
  9. Słowenia Kranjska Gora5 marca 2011 (gigant)
  10. Szwajcaria Wengen16 stycznia 2015 (superkombinacja)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Kanada Lake Louise - 29 listopada 2008 (zjazd) - 2. miejsce
  2. Włochy Sestriere22 lutego 2009 (superkombinacja) - 3. miejsce[3]
  3. Austria Sölden - 25 października 2009 (gigant) - 3. miejsce
  4. Kanada Lake Louise - 28 listopada 2009 (zjazd) - 3. miejsce
  5. Włochy Val Ghërdina - 18 grudnia 2009 (supergigant) - 2. miejsce
  6. Szwajcaria Wengen - 15 stycznia 2010 (superkombinacja) - 2. miejsce
  7. Kanada Lake Louise - 28 listopada 2010 (supergigant) - 2. miejsce
  8. Szwajcaria Wengen14 stycznia 2011 (superkombinacja) - 2.miejsce
  9. Szwajcaria Wengen15 stycznia 2011 (zjazd) - 3.miejsce
  10. Austria Hinterstoder6 lutego 2011 (gigant) - 3. miejsce
  11. Szwajcaria Wengen - 18 stycznia 2013 (superkombinacja) - 3 miejsce
  12. Szwajcaria Wengen - 18 stycznia 2015 (zjazd) - 3 miejsce
  • W sumie (10 Zwycięstw, 5 drugich i 7 trzecich miejsc)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy