Carlo Maria Martini

Konsekrowani biskupi
Renato Corti	6 czerwca 1981
Giovanni Saldarini	7 grudnia 1984
Marco Ferrari	18 października 1987
Dionigi Tettamanzi	23 września 1989
Angelo Mascheroni	24 czerwca 1990
Giovanni Giudici	29 czerwca 1990
Francesco Coccopalmerio	22 maja 1993
Giuseppe Merisi	4 listopada 1995
Gervasio Gestori	7 września 1996
Adriano Caprioli	12 września 1998
Erminio De Scalzi	19 czerwca 1999
Emilio Patriarca	19 września 1999
Diego Coletti	13 stycznia 2001

	Sukcesja apostolska
Data konsekracji	6 stycznia 1980
Miejsce	Bazylika św. Piotra na Watykanie
Konsekrator	Jan Paweł II
Współkonsekratorzy	Eduardo Martínez Somalo; Ferdinando Maggioni
Konsekrowani biskupi
Renato Corti	6 czerwca 1981
Giovanni Saldarini	7 grudnia 1984
Marco Ferrari	18 października 1987
Dionigi Tettamanzi	23 września 1989
Angelo Mascheroni	24 czerwca 1990
Giovanni Giudici	29 czerwca 1990
Francesco Coccopalmerio	22 maja 1993
Giuseppe Merisi	4 listopada 1995
Gervasio Gestori	7 września 1996
Adriano Caprioli	12 września 1998
Erminio De Scalzi	19 czerwca 1999
Emilio Patriarca	19 września 1999
Diego Coletti	13 stycznia 2001

	Carlo Maria Martini
	Kardynał prezbiter
	Pro veritate + Adversa diligere
Kraj działania	Włochy
Data i miejsce urodzenia	15 lutego 1927; Turyn
	arcybiskup senior mediolański
Okres sprawowania	1980 - 2002
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Inkardynacja	Jezuici
Prezbiterat	13 lipca 1952
Nominacja biskupia	29 grudnia 1979; arcybiskup mediolański
Sakra biskupia	6 stycznia 1980
Kreacja kardynalska	2 lutego 1983; Jan Paweł II
Kościół tytularny	S. Cecilia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Carlo Maria Martini SJ (ur. 15 lutego 1927 w Turynie), włoski duchowny katolicki, jezuita, arcybiskup Mediolanu (1979-2002), kardynał.

Wstąpił do zakonu jezuitów w 1944, kształcił się w nowicjacie zakonnym w Cuneo, następnie studiował teologię w Gallarate, Chieri i Rzymie (na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim obronił doktorat teologii). Został również doktorem egzegezy Pisma Świętego po studiach w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

13 lipca 1952 przyjął święcenia kapłańskie. Przez wiele lat pozostawał związany z Papieskim Instytutem Biblijnym, wykładał tam oraz był dziekanem i rektorem (1969). W 1978 pełnił funkcję rektora Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego. Wieczyste śluby zakonne złożył 2 lutego 1962. Profesor Wydziału Teologicznego w Chieri, był jedynym reprezentantem katolicyzmu w Komitecie Ekumenicznym pracującym nad grecką edycją Nowego Testamentu. W 1978 głosił rekolekcje wielkopostne w Watykanie.

29 grudnia 1979 został mianowany arcybiskupem Mediolanu, a 6 stycznia 1980 przyjął w Watykanie sakrę biskupią z rąk papieża Jana Pawła II. Ten sam papież wyniósł go do godności kardynalskiej 2 lutego 1983, nadając tytuł prezbitera S. Cecilia. Kardynał Martini wielokrotnie brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów, od 1980 wchodząc w skład sekretariatu generalnego Synodu. Wziął również udział w IV Konferencji Generalnej Episkopatów Latynoamerykańskich w Santo Domingo (Dominikana, 1992). W latach 1987-1993 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Konferencji Episkopatów Europy. Był specjalnym wysłannikiem papieża Jana Pawła II na obchody 100-lecia ewangelizacji Zambii (1991) oraz 900-lecia śmierci (2001) św. Brunona (założyciela zakonu kartuzów).

Doktor honoris causa Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego w Rzymie (1989), w 2000 został uhonorowany Nagrodą Księcia Asturii w dziedzinie nauk społecznych oraz mianowany członkiem honorowym Papieskiej Akademii Nauk. Po osiągnięciu wieku emerytalnego zrezygnował z rządów archidiecezją mediolańską 11 lipca 2002. Następnie przeniósł się do Ziemi Świętej, domu zakonnego jezuitów w Jerozolimie. Ze względu na postępującą chorobę Parkinsona, musiał jednak powrócić do Włoch^[1].

[edytuj] Konklawe 2005

Kardynał Martini brał udział w Konklawe w 2005 roku po śmierci papieża Jana Pawła II. Był kandydatem frakcji umiarkowanie postępowych kardynałów (liberałów)^[2]^[3].