Carlo Maria Martini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carlo Maria Martini
Kardynał prezbiter
Carlo Maria Martini
Herb Carlo Maria Martini Pro veritate adversa diligere
Dla prawdy kochać przeciwności
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1927
Turyn
Data i miejsce śmierci 31 sierpnia 2012
Gallarate
arcybiskup mediolański
Okres sprawowania 1980 – 2002
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Jezuici
Prezbiterat 13 lipca 1952
Nominacja biskupia 29 grudnia 1979
arcybiskup mediolański
Sakra biskupia 6 stycznia 1980
Kreacja kardynalska 2 lutego 1983
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Cecilia
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1980
Miejsce Bazylika św. Piotra na Watykanie
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Eduardo Martínez Somalo
Ferdinando Maggioni

Carlo Maria Martini (ur. 15 lutego 1927 w Turynie, zm. 31 sierpnia 2012 w Gallarate[1]) − włoski duchowny katolicki, jezuita, arcybiskup Mediolanu (1979-2002), kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wstąpił do zakonu jezuitów w 1944, kształcił się w nowicjacie zakonnym w Cuneo, następnie studiował teologię w Gallarate, Chieri i Rzymie (na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim obronił doktorat teologii). Został również doktorem egzegezy Pisma Świętego po studiach w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

13 lipca 1952 przyjął święcenia kapłańskie. Przez wiele lat pozostawał związany z Papieskim Instytutem Biblijnym, wykładał tam oraz był dziekanem i rektorem (1969). W 1978 pełnił funkcję rektora Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego. Wieczyste śluby zakonne złożył 2 lutego 1962. Profesor Wydziału Teologicznego w Chieri, był jedynym reprezentantem katolicyzmu w Komitecie Ekumenicznym pracującym nad grecką edycją Nowego Testamentu. W 1978 głosił rekolekcje wielkopostne w Watykanie.

29 grudnia 1979 został mianowany arcybiskupem Mediolanu, a 6 stycznia 1980 przyjął w Watykanie sakrę biskupią z rąk papieża Jana Pawła II. Ten sam papież wyniósł go do godności kardynalskiej 2 lutego 1983, nadając tytuł prezbitera S. Cecilia. Kardynał Martini wielokrotnie brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów, od 1980 wchodząc w skład sekretariatu generalnego Synodu. Wziął również udział w IV Konferencji Generalnej Episkopatów Latynoamerykańskich w Santo Domingo (Dominikana, 1992). W latach 1987-1993 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Konferencji Episkopatów Europy. Był specjalnym wysłannikiem papieża Jana Pawła II na obchody 100-lecia ewangelizacji Zambii (1991) oraz 900-lecia śmierci (2001) św. Brunona (założyciela zakonu kartuzów).

Chętnie współpracował z mediami. Odważnie poruszał gorące tematy dialogu chrześcijaństwa ze światem laickim. Sławna stała się w latach 90. jego wymiana poglądów z włoskim pisarzem Umberto Eco i innymi myślicielami pozakościelnymi, opublikowana w Polsce pod tytułem W co wierzy ten, kto nie wierzy?[2][3].

Doktor honoris causa Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego w Rzymie (1989), w 2000 został uhonorowany Nagrodą Księcia Asturii w dziedzinie nauk społecznych oraz mianowany członkiem honorowym Papieskiej Akademii Nauk. Po osiągnięciu wieku emerytalnego zrezygnował z rządów archidiecezją mediolańską 11 lipca 2002. Następnie przeniósł się do Ziemi Świętej, domu zakonnego jezuitów w Jerozolimie. Ze względu na postępującą chorobę Parkinsona, musiał jednak powrócić do Włoch[4].

Zmarł 31 sierpnia 2012. Dwa dni później odbyły się uroczystości pogrzebowe którym przewodniczył w imieniu papieża Benedykta XVI , sekretarza oraz dziekana wikariusz dla Państwa Watykańskiego i archiprezbiter bazyliki św. Piotra, kardynał Angelo Comastri. Po uroczystościach został pochowany w mediolańskiej katedrze.

Brał udział w Konklawe w 2005 roku po śmierci papieża Jana Pawła II. Był kandydatem frakcji umiarkowanie postępowych kardynałów (liberałów)[5].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Giovanni Colombo
ArchbishopPallium PioM.svg Arcybiskup Mediolanu
1979-2002
ArchbishopPallium PioM.svg Następca
Dionigi Tettamanzi