Carlo Scognamiglio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Carlo Scognamiglio
Carlo Scognamiglio Pasini.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1944
Varese
Przewodniczący Senatu
Przynależność polityczna Forza Italia
Okres urzędowania od 16 kwietnia 1994
do 8 maja 1996
Poprzednik Giovanni Spadolini
Następca Nicola Mancino
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Carlo Luigi Scognamiglio Pasini (ur. 27 listopada 1944 w Varese) – włoski polityk, nauczyciel akademicki, były minister obrony i przewodniczący Senatu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia ekonomista, studia ukończył na Uniwersytecie Bocconi w Mediolanie, po czym rozpoczął karierę naukową. Został profesorem Uniwersytetu Luiss-Guido Carli w Rzymie. W okresie od 1984 do 1992 pełnił funkcję rektora tej uczelni. Wcześniej przez rok kierował grupą mediową Rcs MediaGroup, wydającą m.in. dziennik Corriere della Sera.

Od 1992 do 2001 sprawował mandat senatora XI, XII i XIII kadencji. Początkowo należał do Włoskiej Partii Liberalnej, a po jej rozwiązaniu (w połowie lat 90.) przystąpił do Forza Italia. W 1994 został kandydatem prawicy Silvia Berlusconiego na urząd przewodniczącego Senatu. W wyborach jednym głosem pokonał Giovanniego Spadoliniego, dotychczas zajmującego to stanowisko. Izbą wyższą parlamentu kierował do końca XII kadencji.

W 1996 opuścił Forza Italia, przechodząc na stronę centrolewicowej koalicji. Współtworzył nowe ugrupowanie wraz z Francesciem Cossigą. W rządzie Massima D’Alemy przez rok (od 1998 do 1999) pełnił funkcję ministra obrony. W międzyczasie (w latach 1995–2004) przez trzy kadencje był prezydentem Aspen Institute, następnie objął stanowisko honorowe w tej fundacji.

Od 2001 angażował się w marginalne inicjatywy polityczne. Przed wyborami do PE w 2004 sygnował swoim nazwiskiem jedną z list wyborczych, która otrzymała tylko około 0,5% głosów. W 2007 przystąpił do reaktywowanej parę lat wcześniej Włoskiej Partii Liberalnej, a w 2009 został wybrany jej prezydentem[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]